ते तम् ऊचुर् मुनिवरं ज्ञानदः को ऽभिधीयते ब्रह्मा विष्णुर् महेशो वा आदित्यो वापि चन्द्रमाः
अग्निश् च वरुणः कः स्याज् ज्ञानदो मुनिसत्तम अगस्त्यः पुनर् अप्य् आह ज्ञानदः श्रूयताम् अयम्
या आपः सो ऽग्निर् इत्य् उक्तो यो ऽग्निः सूर्यः स उच्यते यश् च सूर्यः स वै विष्णुर् यश् च विष्णुः स भास्करः
यश् च ब्रह्मा स वै रुद्रो यो रुद्रः सर्वम् एव तत् यस्य सर्वं तु तज् ज्ञानं ज्ञानदः सो ऽत्र कीर्त्यते
देशिकप्रेरकव्याख्याकृदुपाध्यायदेहदाः गुरवः सन्ति बहवस् तेषां ज्ञानप्रदो महान्
तद् एव ज्ञानम् अत्रोक्तं येन भेदो विहन्यते एक एवाद्वयः शंभुर् इन्द्रमित्राग्निनामभिः वदन्ति बहुधा विप्रा भ्रान्तोपकृतिहेतवे
एतच् छ्रुत्वा मुनेर् वाक्यं गाथा गायन्त एव ते जग्मुः पञ्चोत्तरां गङ्गां पञ्च जग्मुश् च दक्षिणाम्
अगस्त्येनोदितान् देवान् पूजयन्तो यथाविधि आसनेषु विशेषेण ह्य् आसीनास् तत्त्वचिन्तकाः
तेषां सर्वे सुरगणाः प्रीतिमन्तो ऽभवन् मुने स्रष्टृत्वं तु युगादौ यत् कल्पितं विश्वयोनिना
अधर्माणां निवृत्त्यर्थं वेदानां स्थापनाय च लोकानाम् उपकारार्थं धर्मकामार्थसिद्धये
पुराणस्मृतिवेदार्थधर्मशास्त्रार्थनिश्चये स्रष्टृत्वं जगताम् इष्टं तादृग्रूपा भविष्यथ
प्रजापतित्वं तेषां वै भविष्यति शनैः क्रमात् यदा ह्य् अधर्मो भविता वेदानां च पराभवः
वेदानां व्यसनं तेभ्यो भाविव्यासास् ततस् तु ते यदा यदा तु धर्मस्य ग्लानिर् वेदस्य दृश्यते
तदा तदा तु ते व्यासा भविष्यन्त्य् उपकारिणः तेषां यत् तपसः स्थानं गङ्गायास् तीरम् उत्तमम्
तत्र तत्र शिवो विष्णुर् अहम् आदित्य एव च अग्निर् आपः सर्वम् इति तत्र संनिहितं सदा
नैतेभ्यः पावनं किंचिन् नैतेभ्यस् त्व् अधिकं क्वचित् तत्तदाकारतां प्राप्तं परं ब्रह्मैव केवलम्
सर्वात्मकः शिवो व्यापी सर्वभावस्वरूपधृक् विशेषतस् तत्र तीर्थे सर्वप्राण्यनुकम्पया
सर्वैर् देवैर् अनुवृतस् तदनुग्रहकारकः धर्मव्यासास् तु ते ज्ञेया वेदव्यासास् तथैव च
तेषां तीर्थं तेन नाम्ना व्यपदिष्टं जगत्त्रये पापपङ्कक्षालनाम्भो मोहध्वान्तमदापहम् सर्वसिद्धिप्रदं पुंसां व्यासतीर्थम् अनुत्तमम्
वञ्जरासंगमं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् ऋषिभिः सेवितं नित्यं सिद्धै राजर्षिभिस् तथा
दासत्वम् अगमत् पूर्वं नागानां गरुडः खगः मातृदास्यात् तदा दुःखपरिसंतप्तमानसः कदाचिच् चिन्तयाम् आस रहः स्थित्वा विनिश्वसन्
त एव धन्या लोके ऽस्मिन् कृतपुण्यास् त एव हि नान्यसेवा कृता यैस् तु न येषां व्यसनागमः
सुखं तिष्ठन्ति गायन्ति स्वपन्ति च हसन्ति च स्वदेहप्रभवो धन्या धिग् धिग् अन्यवशे स्थितान्
इति चिन्तासमाविष्टो जननीम् एत्य दुःखितः पर्यपृच्छद् अमेयात्मा वैनतेयो ऽथ मातरम्
कस्यापराधान् मातस् त्वं पितुर् वा मम वान्यतः दासीत्वम् आप्ता वद तत्कारणं मम पृच्छतः
साब्रवीत् पुत्रम् आत्मीयम् अरुणस्यानुजं प्रियम्
नैव कस्यापराधो ऽस्ति स्वापराधो मयोदितः यस्या वाक्यं विपर्येति सा दासी स्यान् मयोदितम्
कद्रूश् चापि तथैवाहं सा मया संयुता ययौ कद्र्वा ममाभवद् वादश् छद्मनाहं तया जिता
विधिर् हि बलवांस् तात कां कां चेष्टां न चेष्टते एवं दासीत्वम् अगमं कद्र्वाः कश्यपनन्दन यदा दासी तु जाताहं दासो ऽभूस् त्वं द्विजन्मज
तूष्णीं तदा बभूवासौ गरुडो ऽतीव दुःखितः न किंचिद् ऊचे जननीं चिन्तयन् भवितव्यताम्