मुदितास् ते ऽभवन् सर्वे सदा रामानुवर्तिनः ततः कतिपयाहेषु अनार्येभ्यो विरूपिकाम्
वाचं श्रुत्वा स तत्याज गुर्विणीं ताम् अयोनिजाम् मिथ्यापवादम् अपि हि न सहन्ते कुलोन्नताः
वाल्मीकेर् मुनिमुख्यस्य आश्रमस्य समीपतः तत्याज लक्ष्मणः सीताम् अदुष्टां रुदतीं रुदन्
नोल्लङ्घ्याज्ञा गुरूणाम् इत्य् असौ तद् अकरोद् भिया ततः कतिपयाहेषु व्यतीतेषु नृपात्मजः
रामः सौमित्रिणा सार्धं हयमेधाय दीक्षितः तत्रैवाजग्मतुर् उभौ रामपुत्रौ यशस्विनौ
लवः कुशश् च विख्यातौ नारदाव् इव गायकौ रामायणं समग्रं तद् गन्धर्वाव् इव सुस्वरौ
रामस्य चरितं सर्वं गायमानौ समीयतुः यज्ञवाटं राजसुतौ हेतुभिर् लक्षितौ तदा
रामपुत्राव् उभौ शूरौ वैदेह्यास् तनयाव् इति ताव् आनीय ततः पुत्राव् अभिषिच्य यथाक्रमम्
अङ्कारूढौ ततः कृत्वा सस्वजे तौ पुनः पुनः संसारदुःखखिन्नानाम् अगतीनां शरीरिणाम्
पुत्रालिङ्गनम् एवात्र परं विश्रान्तिकारणम् मुहुर् आलिङ्ग्य तौ पुत्रौ मुहुः स्वजति चुम्बति
किम् अप्य् अन्तर् ध्यायति च निःश्वसत्य् अपि वै मुहुः एतस्मिन्न् अन्तरे प्राप्ता राक्षसा लङ्कवासिनः
सुग्रीवो हनुमांश् चैव अङ्गदो जाम्बवांस् तथा अन्ये च वानराः सर्वे विभीषणपुरःसराः
ते चागत्य नृपं प्राप्ताः सिंहासनम् उपस्थितम् सीताम् अदृष्ट्वा हनुमान् अङ्गदः कनकाङ्गदः
क्व गतायोनिजा माता एको रामो ऽत्र दृश्यते रामेण सा परित्यक्ता इत्य् ऊचुर् द्वारपालकाः
पश्यत्सु लोकपालेषु आर्ये तत्र प्रवादिनि अग्नौ शुद्धिगतां सीतां किं तु राजा निरङ्कुशः
उत्पन्नैर् लौकिकैर् वाक्यै रामस् त्यजति तां प्रियाम् मरिष्याव इति ह्य् उक्त्वा गौतमीं पुनर् ईयतुः
रामस् तौ पृष्ठतो ऽभ्येत्य अयोध्यावासिभिः सह आगत्य गौतमीं तत्र ऽकुर्वंस् ते परमं तपः
स्मारं स्मारं निश्वसन्तस् तां सीतां लोकमातरम् संसारास्थाविरहिता गौतमीसेवनोत्सुकाः
लोकत्रयपतिः साक्षाद् रामो ऽनुजसमन्वितः प्राप्तः स्नात्वा च गौतम्यां शिवाराधनतत्परः
परितापं जहौ सर्वं सहस्रपरिवारितः यत्र चासीत् स वृत्तान्तः सहस्रकुण्डम् उच्यते
दशापराणि तीर्थानि तत्र सर्वार्थदानि च तत्र स्नानं च दानं च सहस्रफलदायकम्
यत्र श्रीगौतमीतीरे वसिष्ठादिमुनीश्वरैः सर्वापत्तारकं होमम् अकारयद् अघान्तकम्
सहस्रसंख्यायुक्तेषु कुण्डेषु वसुधारया सर्वान् अपेक्षितान् कामान् अवापासौ महातपाः
गौतम्याः सरिदम्बायाः प्रसादाद् राक्षसान्तकः सहस्रकुण्डाभिधं तद् अभूत् तीर्थं महाफलम्
कपिलतीर्थम् आख्यातं तद् एवाङ्गिरसं स्मृतम् तद् एवादित्यम् आख्यातं सैंहिकेयं तद् उच्यते
गौतम्या दक्षिणे पारे आदित्यान् मुनिसत्तम अयाजयन्न् अङ्गिरसो दक्षिणां ते भुवं ददुः
अङ्गिरोभ्यस् तदादित्यास् तपसे ऽङ्गिरसो ययुः सा भूमिः सैंहिकी भूत्वा जनान् सर्वान् अभक्षयत्
तत्रसुस् ते जनाः सर्वे अङ्गिरोभ्यो न्यवेदयन् विभीता ज्ञानतो ज्ञात्वा भुवं तां सैंहिकीम् इति
आदित्यान् अनुगत्वाथ वाचम् अङ्गिरसो ऽब्रुवन् भुवं गृह्णन्तु या दत्ता नेत्य् आदित्यास् तदाब्रुवन्
निवृत्तां दक्षिणां नैव प्रतिगृह्णन्ति सूरयः स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेत वसुंधराम्