भविष्यसि सरिच्छ्रेष्ठे सर्वतीर्थैः समन्विता यानि कानि च तीर्थानि स्वर्गमृत्युरसातले त्वां स्नातुं तानि यास्यन्ति मयि सिंहस्थिते ऽम्बिके
धन्यं यशस्यम् आयुष्यम् आरोग्यश्रीविवर्धनम् सौभाग्यैश्वर्यजननं तीर्थम् आनन्दनामकम्
तत्र पञ्च सहस्राणि तीर्थान्य् आह स गौतमः स्मरणात् पठनाद् वापि इष्टैः संयुज्यते सदा
शिवस्यात्र निविष्टस्य नन्दी गङ्गातटे ऽनिशम् साक्षाच् चरत्य् असौ धर्मस् तस्मान् नन्दीतटं स्मृतम् आनन्दम् अपि तत् तीर्थं सर्वानन्दविवर्धनात्
भावतीर्थम् इति प्रोक्तं यत्र साक्षाद् भवः स्थितः अशेषजगदन्तस्थो भूतात्मा सच्चिदाकृतिः
तत्रेमां शृणु वक्ष्यामि कथां पुण्यतमां शुभाम् सूर्यवंशकरः श्रीमान् क्षत्रियाणां धुरंधरः
प्राचीनबर्हिर् आख्यातः सर्वधर्मेषु पारगः तिस्रः कोट्यो ऽर्धकोटिश् च वर्षाणां राज्य आस्थितः
तस्येदृशं व्रतं चासीद् यद् अहं यौवनच्युतः भवेयं प्रियया वापि पुत्रैर् वा प्रियवस्तुभिः
वियुज्येयं ततो राज्यं त्यक्ष्ये ऽहं नात्र संशयः विवेकिनां कुलीनानाम् इदम् एवोचितं नृणाम्
स्थीयते विजने क्वापि विरक्तैर् विभवक्षये तस्मिन् प्रशासति महीं न वियोगः प्रियैः क्वचित्
नाधिव्याधी न दुर्भिक्षं न बन्धुकलहो नृणाम् तस्मिञ् शासति राज्यं तु न च कश्चिद् वियुज्यते
ततः पुत्रार्थम् अकरोद् यज्ञं राजा महामतिः ततः प्रसन्नो भगवान् वरं प्रादाद् यथेप्सितम्
गौतमीतीरसंस्थाय राज्ञे देवो महेश्वरः पुत्रं देहीति राजा वै भवं प्राह स भार्यया
भवः प्राह नृपं प्रीत्या पश्य नेत्रं तृतीयकम् ततः पश्यति राजेन्द्रे भवस्याक्षि तु मानद
चक्षुर्दीप्त्याभवत् पुत्रो महिमा नाम विश्रुतः येनाकारि स्तुतिः पुण्या महिम्न इति विश्रुता
किम् अलभ्यं भगवति प्रसन्ने त्रिपुरान्तके यं नित्यम् अनुवर्तन्ते हरिब्रह्मादयः सुराः
प्राप्तपुत्रश् च नृपतिस् तीर्थश्रैष्ठ्यम् अयाचत महापापमहारोगमहाव्यसनिनां नृणाम्
नानाविपद्गणार्तानां सर्वाभिमतलब्धये प्रादाज् ज्यैष्ठ्यं भवश् चापि भावतीर्थं तद् उच्यते
तत्र स्नानेन दानेन सर्वान् कामान् अवाप्नुयात् भवप्रसादाद् अभवत् सुतः प्राचीनबर्हिषः
महिमा गौतमीतीरे भावतीर्थं तद् उच्यते तत्र सप्तति तीर्थानि पुण्यान्य् अखिलदानि च
सहस्रकुण्डम् आख्यातं तीर्थं वेदविदो विदुः यस्य स्मरणमात्रेण सुखी संपद्यते नरः
पुरा दाशरथी रामः सेतुं बद्ध्वा महार्णवे लङ्कां दग्ध्वा रिपून् हत्वा रावणादीन् रणे शरैः
वैदेहीं च समासाद्य रामो वचनम् अब्रवीत् पश्यत्सु लोकपालेषु तस्याचार्ये पुरः स्थिते
अग्नौ शुद्धिगतां सीतां रामो लक्ष्मणसंनिधौ एहि वैदेहि शुद्धासि अङ्कम् आरोढुम् अर्हसि
नेत्य् उवाच तदा श्रीमान् अङ्गदो हनुमांस् तथा अयोध्यायां तु वैदेहि सार्धं यामः सुहृज्जनैः
तत्र शुद्धिम् अवाप्याथ पुनर् भ्रातृषु मातृषु लौकिकेष्व् अपि पश्यत्सु ततः शुद्धा नृपात्मजा
अयोध्यायां सुपुण्ये ऽह्नि अङ्कम् आरोढुम् अर्हसि अस्याश् चरित्रविषये संदेहः कस्य जायते
लोकापवादस् तद् अपि निरस्यः स्वजनेषु हि तयोर् वाक्यम् अनादृत्य लक्ष्मणः सविभीषणः
रामश् च जाम्बवांश् चैव ताम् आह्वयन् नृपात्मजाम् स्वस्तीत्य् उक्ता देवताभी राज्ञो ऽङ्कं चारुरोह सा
मुदितास् ते ययुः शीघ्रं पुष्पकेण विराजता अयोध्यां नगरीं प्राप्य तथा राज्यं स्वकं तु यत्