पथि गच्छन् कदाचित् स जीगर्तेर् मध्यमः सुतः शुश्राव रुदतो वाणीं पिशाचस्य मुहुर् मुहुः
पुत्रक्रेतुर् ब्रह्महन्तुर् जीगर्तेस् तु पितुस् तदा पापिनः पुत्रविक्रेतुर् ब्रह्महन्तुः पितुश् च ताम्
शुनःशेपस् तदोवाच को भवान् अतिदुःखितः जीगर्तिर् अब्रवीद् दुःखाच् छुनःशेपपिता ह्य् अहम्
पापीयसीं क्रियां कृत्वा योनिं प्राप्तो ऽस्मि दारुणाम् नरकेष्व् अथ पक्वश् च पुनः प्राप्तो ऽन्तरालकम् ये ये दुष्कृतकर्माणस् तेषां तेषाम् इयं गतिः
जीगर्तिपुत्रस् तम् उवाच दुःखात् सो ऽहं सुतस् ते मम दोषेण तात विक्रीत्वा मां नरकान् एवम् आप्तस् ततः करिष्ये स्वर्गतं त्वाम् इदानीम्
एवं प्रतिज्ञाय स गाधिपुत्र पुत्रत्वम् आप्तो ऽथ मुनिप्रवीरः गङ्गाम् अभिध्याय पितुश् च लोकान् अनुत्तमान् ईहमानो जगाम
अशेषदुःखानलधूपितानां निमज्जतां मोहमहासमुद्रे शरीरिणां नान्यद् अहो त्रिलोक्याम् आलम्बनं विष्णुपदीं विहाय
एवं विनिश्चित्य मुनिर् महात्मा समुद्दिधीर्षुः पितरं स दुर्गतेः शुचिस् ततो गौतमीम् आशु गत्वा तत्र स्नात्वा संस्मरञ् छंभुविष्णू
ददौ जलं प्रेतरूपाय पित्रे पिशाचरूपाय सुदुःखिताय तद्दानमात्रेण तदैव पूतो जीगर्तिर् आवाप वपुः सुपुण्यम्
विमानयुक्तः सुरसंघजुष्टं विष्णोः पदं प्राप सुतप्रभावात् गङ्गाप्रभावाच् च हरेश् च शंभोर् विधातुर् अर्कायुततुल्यतेजाः
ततः प्रभृत्य् एतद् अतिप्रसिद्धं पैशाचनाशं च महागदं च महान्ति पापानि च नाशम् आशु प्रयान्ति यस्य स्मरणेन पुंसाम्
तीर्थस्य चेदं गदितं तवाद्य माहात्म्यम् एतत् त्रिशतानि यत्र तीर्थान्य् अथान्यानि भवन्ति भुक्ति मुक्तिप्रदायीनि किम् अन्यद् अत्र
सर्वसिद्धिदम् आख्यातम् इत्याद्य् अत्र शतत्रयम् तीर्थानां मुनिजुष्टानां स्मरणाद् अप्य् अभीष्टदम्
निम्नभेदम् इति ख्यातं सर्वपापप्रणाशनम् गङ्गाया उत्तरे पारे तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्
यस्य संस्मरणेनापि सर्वपापक्षयो भवेत् वेदद्वीपश् च तत्रैव दर्शनाद् वेदविद् भवेत्
उर्वशीं चकमे राजा ऐलः परमधार्मिकः को न मोहम् उपायाति विलोक्य मदिरेक्षणाम्
सा प्रायाद् यत्र राजासौ घृतं स्तोकं समश्नुते आनग्नदर्शनात् कृत्वा तस्याः कालावधिं नृपः
तां स्वीचकार ललनां यूनां रम्यां नवां नवाम् सुप्तायां शयने तस्यां समुत्तस्थौ पुरूरवाः
विलोक्य तं विवसनं तदैवासौ विनिर्गता विद्युच्चञ्चलचित्तानां क्व स्थैर्यं ननु योषिताम्
ईक्षां चक्रे स शर्वर्यां विवस्त्रो विस्मितो महान् एतस्मिन्न् अन्तरे राजा युद्धायागाद् रिपून् प्रति
ताञ् जित्वा पुनर् अप्य् आगाद् देवलोकं सुपूजितम् स चागत्य महाराजो वसिष्ठाच् च पुरोधसः
उर्वश्या गमनं श्रुत्वा ततो दुःखसमन्वितः न जुहोति न चाश्नाति न शृणोति न पश्यति
एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र मृतावस्थं नृपोत्तमम् बोधयाम् आस वाक्यैश् च हेतुभूतैः पुरोहितः
सा मृताद्य महाराज मा व्यथस्व महामते एवं स्थितं तु मा त्वां वै अशिवाः स्पृश्युर् आशुगाः
न वै स्त्रैणानि जानीषे हृदयानि महामते शालावृकाणां यादॄंशि तस्मात् त्वं भूप मा शुचः
को नाम लोके राजेन्द्र कामिनीभिर् न वञ्चितः वञ्चकत्वं नृशंसत्वं चञ्चलत्वं कुशीलता
इति स्वाभाविकं यासां ताः कथं सुखहेतवः कालेन को न निहतः को ऽर्थी गौरवम् आगतः
श्रिया न भ्रामितः को वा योषिद्भिः को न खण्डितः स्वप्नमायोपमा राजन् मदविप्लुतचेतसः
सुखाय योषितः कस्य ज्ञात्वैतद् विज्वरो भव विहाय शंकरं विष्णुं गौतमीं वा महामते दुःखिनां शरणं नान्यद् विद्यते भुवनत्रये
एतच् छ्रुत्वा ततो राजा दुःखं संहृत्य यत्नतः गौतम्या मध्यसंस्थो ऽसाव् ऐलः परमधार्मिकः