स्वपदाम्बुजसंभूतां मनोनयननन्दिनीम् तत्राम्बर्य इति ख्यातो दण्डकाधिपते रिपुः
देवानां दुर्जयो योद्धा बलेन महतावृतः तेनाभवन् महारौद्रं भीषणं लोमहर्षणम्
शस्त्रास्त्रवर्षणं युद्धं हरिणा दैत्यसूनुना निजघान हरिः श्रीमांस् तं रिपुं ह्य् उत्तरे तटे
गङ्गायां नारसिंहं तु तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् स्नानदानादिकं तत्र सर्वपापग्रहार्दनम्
सर्वरक्षाकरं नित्यं जरामरणवारणम् यथा सुराणां सर्वेषां न कोपि हरिणा समः
तीर्थानाम् अप्य् अशेषाणां तथा तत् तीर्थम् उत्तमम् तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कुर्यान् नृहरिपूजनम्
स्वर्गे मर्त्ये तले वापि तस्य किंचिन् न दुर्लभम् इत्याद्य् अष्टौ मुने तत्र महातीर्थानि नारद
पृथक् पृथक् तीर्थकोटिफलम् आहुर् मनीषिणः अश्रद्धयापि यन्नाम्नि स्मृते सर्वाघसंक्षयः
भवेत् साक्षान् नृसिंहो ऽसौ सर्वदा यत्र संस्थितः तत् तीर्थसेवासंजातं फलं कैर् इह वर्ण्यते
यथा न देवो नृहरेर् अधिकः क्वापि वर्तते तथा नृसिंहतीर्थेन समं तीर्थं न कुत्रचित्
पैशाचं तीर्थम् आख्यातं गङ्गाया उत्तरे तटे पिशाचत्वात् पुरा विप्रो मुक्तिम् आप महामते
सुयवस्यात्मजो लोके जीगर्तिर् इति विश्रुतः कुटुम्बभारदुःखार्तो दुर्भिक्षेण तु पीडितः
मध्यमं तु शुनःशेपं पुत्रं ब्रह्मविदां वरम् विक्रीतवान् क्षत्रियाय वधाय बहुलैर् धनैः
किं नामापद्गतः पापं नाचरत्य् अपि पण्डितः शमितृत्वे धनं चापि जगृहे बहुलं मुनिः
विदारणार्थं च धनं जगृहे ब्राह्मणाधमः ततो ऽप्रतिसमाधेयमहारोगनिपीडितः
स मृतः कालपर्याये नरकेष्व् अथ पातितः भोगाद् ऋते न क्षयो ऽस्ति प्राक्तनानाम् इहांहसाम्
किंकरैर् यमवाक्येन बहुयोन्यन्तरं गतः ततः पिशाचो ह्य् अभवद् दारुणो दारुणाकृतिः
शुष्ककाष्ठेष्व् अथारण्ये निर्जले निर्जने तथा ग्रीष्मे ग्रीष्मदवव्याप्ते क्षिप्यते यमकिंकरैः
कन्यापुत्रमहीवाजिगवां विक्रयकारिणः नरकान् न निवर्तन्ते यावद् आभूतसंप्लवम्
स्वकृताघविपाकेन दारुणैर् यमकिंकरैः संघाते पच्यमानो ऽसौ रुरोदोच्चैः कृतं स्मरन्
पथि गच्छन् कदाचित् स जीगर्तेर् मध्यमः सुतः शुश्राव रुदतो वाणीं पिशाचस्य मुहुर् मुहुः
पुत्रक्रेतुर् ब्रह्महन्तुर् जीगर्तेस् तु पितुस् तदा पापिनः पुत्रविक्रेतुर् ब्रह्महन्तुः पितुश् च ताम्
शुनःशेपस् तदोवाच को भवान् अतिदुःखितः जीगर्तिर् अब्रवीद् दुःखाच् छुनःशेपपिता ह्य् अहम्
पापीयसीं क्रियां कृत्वा योनिं प्राप्तो ऽस्मि दारुणाम् नरकेष्व् अथ पक्वश् च पुनः प्राप्तो ऽन्तरालकम् ये ये दुष्कृतकर्माणस् तेषां तेषाम् इयं गतिः
जीगर्तिपुत्रस् तम् उवाच दुःखात् सो ऽहं सुतस् ते मम दोषेण तात विक्रीत्वा मां नरकान् एवम् आप्तस् ततः करिष्ये स्वर्गतं त्वाम् इदानीम्
एवं प्रतिज्ञाय स गाधिपुत्र पुत्रत्वम् आप्तो ऽथ मुनिप्रवीरः गङ्गाम् अभिध्याय पितुश् च लोकान् अनुत्तमान् ईहमानो जगाम
अशेषदुःखानलधूपितानां निमज्जतां मोहमहासमुद्रे शरीरिणां नान्यद् अहो त्रिलोक्याम् आलम्बनं विष्णुपदीं विहाय
एवं विनिश्चित्य मुनिर् महात्मा समुद्दिधीर्षुः पितरं स दुर्गतेः शुचिस् ततो गौतमीम् आशु गत्वा तत्र स्नात्वा संस्मरञ् छंभुविष्णू
ददौ जलं प्रेतरूपाय पित्रे पिशाचरूपाय सुदुःखिताय तद्दानमात्रेण तदैव पूतो जीगर्तिर् आवाप वपुः सुपुण्यम्
विमानयुक्तः सुरसंघजुष्टं विष्णोः पदं प्राप सुतप्रभावात् गङ्गाप्रभावाच् च हरेश् च शंभोर् विधातुर् अर्कायुततुल्यतेजाः