एतच् छ्रुत्वा ययातिस् तु शापं शुक्रस्य धीमतः कृताञ्जलिपुटो राजा ययातिः शुक्रम् अब्रवीत्
नापराध्ये न संकुप्ये नैवाधर्मं प्रवर्तये अधर्मकारिणः पापाः शास्या एव महात्मनाम्
धर्मम् एव चरन्तं वै कथं मां शप्तवान् असि देवयानी द्विजश्रेष्ठ वृथा मां वक्ति किंचन
तस्मान् न मम विप्रेन्द्र शापं दातुं त्वम् अर्हसि विद्वांसो ऽपि हि निर्दोषे यदि कुप्यन्ति मोहिताः तदा न दोषो मूर्खाणां द्वेषाग्निप्लुष्टचेतसाम्
ययातिवाक्याच् छुक्रो ऽपि सस्मार सुतया कृतम् असकृद् विप्रियं तस्य दिवा रात्रौ प्रचण्डया
गतकोपो ऽहम् इत्य् उक्त्वा काव्यो राजानम् अब्रवीत्
ज्ञातं मयानयाकारि विप्रियं न वदे ऽनृतम् शापस्येमं करिष्यामि शृणुष्वानुग्रहं नृप
यस्मै पुत्राय संदातुं जराम् इच्छसि मानद तस्य सा यात्व् इयं राजञ् जरा पुत्राय मद्वरात्
पुनर् ययातिः श्वशुरं शुक्रं प्राह विनीतवत्
यो गृह्णाति मया दत्तां जरां भक्तिसमन्वितः स राजा स्याद् दैत्यगुरो तद् एतद् अनुमन्यताम्
यो मद्वाक्यं नाभिनन्देत् सुतो दैत्यगुरो दृढम् तं शपेयम् अनुज्ञात्र दातव्यैव त्वया गुरो
एवम् अस्त्व् इति राजानम् उवाच भृगुनन्दनः ततो ययातिः स्वं पुत्रम् आहूयेदं वचो ऽब्रवीत्
यदो गृहाण मे शापाज् जरां जातां सुतो भवान् ज्येष्ठः सर्वार्थवित् प्रौढः पुत्राणां धुरि संस्थितः पुत्री तेनैव जनको यस् तदाज्ञावशे स्थितः
नेत्य् उवाच यदुस् तातं ययातिं भूरिदक्षिणम् ययातिश् च यदुं शप्त्वा तुर्वसुं कामम् अब्रवीत्
नागृह्णात् तुर्वसुश् चापि पित्रा दत्तां जरां तदा तं शप्त्वा चाब्रवीद् द्रुह्युं गृहाणेमां जरां मम
द्रुह्युश् च नैच्छत् तां दत्तां जरां रूपविनाशिनीम् अनुम् अप्य् अब्रवीद् राजा गृहाणेमां जरां मम
अनुर् नेति तदोवाच शप्त्वा तं पूरुम् अब्रवीत् अभिनन्द्य तदा पूरुर् जरां तां जगृहे पितुः
सहस्रम् एकं वर्षाणां यावत् प्रीतो ऽभवत् पिता यौवने यानि भोग्यानि वस्तूनि विविधानि च
पुत्रयौवनसंतुष्टो ययातिर् बुभुजे सुखम् ततस् तृप्तो ऽभवद् राजा सर्वभोगेषु नाहुषः ततो हर्षात् समाहूय पूरुं पुत्रम् अथाब्रवीत्
तृप्तो ऽस्मि सर्वभोगेषु यौवनेन तवानघ गृहाण यौवनं पुत्र जरां मे देहि कश्मलाम्
नेत्य् उवाच तदा पूरुर् जरया क्षीयते मया विकारास् तात भावानां दुर्निवाराः शरीरिणाम्
बलात् कालागता सह्या जराप्य् अखिलदेहिभिः सा चेद् गुरूपकाराय गृहीता त्यज्यते कथम्
स्वीकृतत्यागपापाद् धि देहिनां मरणं वरम् अथवा तु जरां राजंस् तपसा नाशयाम्य् अहम्
एवम् उक्त्वा तु पितरं ययौ गङ्गाम् अनुत्तमाम् गौतम्या दक्षिणे पारे ततस् तेपे तपो महत्
ततः प्रीतो ऽभवद् देवः कालेन महता शिवः लोकातीतमहोदारगुणसन्मणिभूषितम् किं ददामीति तं प्राह पूरुं स सुरसत्तमः
शापप्राप्तां जरां नाथ पितुर् मम सुराधिप तां नाशयस्व देवेश पितृशप्तांश् च कोपतः मद्भ्रातॄञ् शापतो मुक्तान् कुरुष्व सुरपूजित
तथेत्य् उक्त्वा जगन्नाथः शापाज् जातां जरां तथा अनाशयज् जगन्नाथो भ्रातॄंश् चक्रे विशापिनः
ततः प्रभृति तत् तीर्थं जरारोगविनाशनम् अकालजजरादीनां स्मरणाद् अपि नाशनम्
तन्नाम्ना चापि विख्यातं कालञ्जरम् उदाहृतम् यायातं नाहुषं पौरं शौक्रं शार्मिष्ठम् एव च
एवमादीनि तीर्थानि तत्राष्टोत्तरम् एव च शतं विद्यान् महाबुद्धे सर्वसिद्धिकरं तथा