यत्र देवाः सगन्धर्वा ऋषयः कपिलो मुनिः महीं गोरूपम् आपन्नां नर्मदायां महामुने
सरस्वत्यां भागीरथ्यां गोदावर्यां विशेषतः महानदीषु सर्वासु दुदुहे ऽसौ पयो महत्
सा दुह्यमाना पृथुना पुण्यतोयाभवन् नदी गौतम्या संगता चाभूत् तद् अद्भुतम् इवाभवत्
ततः प्रभृति तत् तीर्थं कपिलासंगमं विदुः तत्राष्टाशीतिः पूज्यानि सहस्राणि महामते
तीर्थान्य् आहुर् मुनिगणाः स्मरणाद् अपि नारद पावनानि जगत्य् अस्मिंस् तानि सर्वाण्य् अनुक्रमात्
देवस्थानम् इति ख्यातं तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् तस्य प्रभावं वक्ष्यामि शृणु यत्नेन नारद
पुरा कृतयुगस्यादौ देवदानवसंगरे प्रवृत्ते वा सिंहिकेति विख्याता दैत्यसुन्दरी
तस्याः पुत्रो महादैत्यो राहुर् नाम महाबलः अमृते तु समुत्पन्ने सैंहिकेये च भेदिते
तस्य पुत्रो महादैत्यो मेघहास इति श्रुतः पितरं घातितं श्रुत्वा तपस् तेपे ऽतिदुःखितः
तपस्यन्तं राहुसुतं गौतमीतीरम् आश्रितम् देवाश् च ऋषयः सर्वे तम् ऊचुर् अतिभीतवत्
तपो जहि महाबाहो यत् ते मनसि संस्थितम् सर्वं भवतु नामेदं शिवगङ्गाप्रसादतः शिवगङ्गाप्रसादेन किं नामास्त्य् अत्र दुर्लभम्
परिभूतः पिता पूज्यो युष्माभिर् मम दैवतम् तस्यापि मम चात्यन्तं प्रीतिश् च क्रियते यदि
भवद्भिस् तपसो ऽस्माच् च अहं वैरान् निवर्तये वैरनिर्यातनं कार्यं पुत्रेण पितुर् आदरात् प्रार्थयन्ते भवन्तश् चेत् पूर्णास् तन् मे मनोरथाः
ततः सुरगणाः सर्वे राहुं चक्रुर् ग्रहानुगम् तं चापि मेघहासं ते चक्रू राक्षसपुंगवम्
ततो ऽभवद् राहुसुतो नैरृताधिपतिः प्रभुः पुनश् चाह सुरान् दैत्यो मम ख्यातिर् यथा भवेत्
तीर्थस्यास्य प्रभावश् च दातव्य इति मे मतिः तथेत्य् उक्त्वा ददुर् देवाः सर्वम् एव मनोगतम्
दैत्येश्वरस्य देवर्षे तन्नाम्ना तीर्थम् उच्यते देवा यतो ऽभवन् सर्वे तत्र स्थाने महामते
देवस्थानं तु तत् तीर्थं देवानाम् अपि दुर्लभम् यत्र देवेश्वरो देवो देवतीर्थं ततः स्मृतम्
तत्राष्टादश तीर्थानि दैत्यपूज्यानि नारद तेषु स्नानं च दानं च महापातकनाशनम्
सिद्धतीर्थम् इति ख्यातं यत्र सिद्धेश्वरो हरः तस्य प्रभावं वक्ष्यामि सर्वसिद्धिकरं नृणाम्
पुलस्त्यवंशसंभूतो रावणो लोकरावणः दिशो विजित्य सर्वाश् च सोमलोकम् अजीगमत्
सोमेन सह योत्स्यन्तं दशास्यम् अहम् अब्रवम् मन्त्रं दास्ये निवर्तस्व सोमयुद्धाद् दशानन
इत्य् उक्त्वाष्टोत्तरं मन्त्रं शतनामभिर् अन्वितम् शिवस्य राक्षसेन्द्राय प्रादां नारद शान्तये
निःश्रीकाणां विपन्नानां नानाक्लेशजुषां नृणाम् शरणं शिव एवात्र संसारे ऽन्यो न कश्चन
ततो निवृत्तः स ह मन्त्रियुक्तस् तत् सोमलोकाज् जयम् आप्य रक्षः स पुष्पकारूढगतिः सगर्वो लोकान् पुनः प्राप जवाद् दशास्यः
स प्रेक्षमाणो देवम् अन्तरिक्षं भुवं च नागांश् च गजांश् च विप्रान् आलोकयाम् आस नगं महान्तं कैलासम् आवास उमापतेर् यः
को वा गिराव् अत्र वसेन् महात्मा गिरिं नयाम्य् एनम् अथाधि भूमेः लङ्कागतो ऽयं गिरिर् आशु शोभां लङ्कापि सत्यं श्रियम् आतनोति
इत्थं वचो राक्षसमन्त्रिणौ तौ निशम्य रक्षोधिपतेश् च भावम् न युक्तम् इत्य् ऊचतुर् इष्टबुद्ध्या निशाचरस् तद्वचनं न मेने
संस्थाप्य तत् पुष्पकम् आशु रक्षः पुप्लाव कैलासगिरेश् च मूले हिन्दोलयाम् आस गिरिं दशास्यो ज्ञात्वा भवः कृत्यम् इदं चकार
जित्वा दिगीशांश् च सगर्वितस्य कैलासम् आन्दोलयतः सुरारेः अङ्गुष्ठकृत्यैव रसातलादि लोकांश् च यातस्य दशाननस्य