तदत्रिवाक्यात् त्वरितः प्रजानां स्रष्टा विभुर् विश्वकर्मा तदैव चकार मेरुं च पुरीं सुराणां कल्पद्रुमान् कल्पलतां च धेनुम्
चकार वज्रादिविभूषितानि गृहाणि शुभ्राण्य् अतिचित्रितानि चकार सर्वावयवानवद्यां शचीं स्मरस्येव विहारशालाम्
सभां सुधर्माणम् अहो क्षणेन तथा चकाराप्सरसो मनोज्ञाः चकार चोच्चैःश्रवसं गजं च वज्रादि चास्त्राणि सुरान् अशेषान्
निवार्यमाणः प्रिययात्रिपुत्रः शचीसमाम् आत्मवधूं चकार तदात्रिपुत्रो ऽत्रिमुखैः समेतो वज्रादिरूपं च चकार चास्त्रम्
नृत्यादि गीतादि च सर्वम् एव चकार शक्रस्य पुरे च दृष्टम् तत् सर्वम् आसाद्य तदा मुनीन्द्रः प्रहृष्टचेताः सुतरां बभूव
आपातरम्येष्व् अपि कस्य नाम भवत्य् अपेक्षा नहि गोचरेषु श्रुत्वा च दैत्या दनुजाः समेता रक्षांसि कोपेन युतानि सद्यः
स्वर्गं परित्यज्य कुतो हरिर् भुवं समागतो न्व् एष मिथः सुखाय तस्माद् वयं याम इतो नु योद्धुं वृत्रस्य हन्तारम् अदीर्घसत्त्रम्
ततः समागत्य तदात्रिपुत्रं संवेष्टयाम् आसुर् अथासुरास् ते संवेष्टयित्वा पुरम् अत्रिपुत्र कृतं तथा चेन्द्रपुराभिधानम्
यो जात एव प्रथमो मनस्वान् देवो देवान् क्रतुना पर्यभूषत् यस्य शुष्माद् रोदसी अभ्यसेतां नृम्णस्य मह्ना स जनास इन्द्रः
नाहं हरिर् नैव शची मदीया नेयं पुरी नैव वनं तद् ऐन्द्रम् स एव चेन्द्रो वृत्रहन्ता स वज्री सहस्राक्षो गोत्रभिद् वज्रबाहुः
अहं तु विप्रो वेदविद् ब्रह्मवृन्दैः समाविष्टो गौतमीतीरसंस्थः यत्रायत्यां नाद्य वा सौख्यहेतुस् तच् चाकार्षं कर्म दुर्दैवयोगात्
संहरस्वेदम् आत्रेय यद् इन्द्रस्य विडम्बनम् क्षेमस् ते भविता सत्यं नान्यथा मुनिसत्तम
तदात्रेयो ऽब्रवीद् वाक्यं यथा वक्ष्यन्ति माम् इह करोम्य् एव महाभागाः सत्येनाग्निं समालभे
एवम् उक्त्वा स दैतेयांस् त्वष्टारं पुनर् अब्रवीत्
यत् कृतं त्व् अत्र मत्प्रीत्याऐ ऐन्द्रं त्वष्टः पदं त्वया संहरस्व पुनः शीघ्रं रक्ष मां ब्राह्मणं मुनिम्
पुनर् देहि पदं मह्यम् आश्रमं मृगपक्षिणः वृक्षांश् च वारि यत्रासीन् न मे दिव्यैः प्रयोजनम् सर्वम् अक्रमम् आयातं न सुखाय मनीषिणाम्
तथेत्य् उक्त्वा प्रजानाथस् त्वष्टा संहृतवांस् तदा दैत्याश् च जग्मुः स्वस्थानं कृत्वा देशम् अकण्टकम्
त्वष्टा चापि ययौ स्थानं स्वकं संप्रहसन्न् इव आत्रेयो ऽपि तदा शिष्यैः संवृतः सह भार्यया
गौतमीतीरम् आश्रित्य तपोनिष्ठो ऽखिलैर् वृतः वर्तमाने महायज्ञे लज्जितो वाक्यम् अब्रवीत्
अहो मोहस्य महिमा ममापि भ्रान्तचित्तता किं महेन्द्रपदं लब्धं किं मयात्र पुरा कृतम्
एवं वदन्तम् आत्रेयं लज्जितं प्राब्रुवन् सुराः
लज्जां जहि महाबाहो भविता ख्यातिर् उत्तमा आत्रेयतीर्थे ये स्नानं प्राणिनः कुर्युर् अञ्जसा
इन्द्रास् ते भवितारो वै स्मरणात् सुखभागिनः तत्र पञ्च सहस्राणि तीर्थान्य् आहुर् मनीषिणः
अन्विन्द्रात्रेयदैतेयनामभिः कीर्तितानि च तेषु स्नानं च दानं च सर्वम् अक्षयपुण्यदम्
इत्य् उक्त्वा विबुधा याताः संतुष्टश् चाभवन् मुनिः
कपिलासंगमं नाम तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् तत्र नारद वक्ष्यामि कथां पुण्याम् अनुत्तमाम्
कपिलो नाम तत्त्वज्ञो मुनिर् आसीन् महायशाः क्रूरश् चापि प्रसन्नश् च तपोव्रतपरायणः
तपस्यन्तं मुनिश्रेष्ठं गौतमीतीरम् आश्रितम् तम् आगत्य महात्मानं वामदेवादयो ऽब्रुवन्
हत्वा वेनं ब्रह्मशापैर् नष्टधर्मे त्व् अराजके कपिलं सिद्धम् आचार्यम् ऊचुर् मुनिगणास् तदा
गते वेदे गते धर्मे किं कर्तव्यं मुनीश्वर