कुटुम्बभारात् परितो ह्य् अर्थार्थी परिधावति न किमप्य् आससादासौ ततो वैराग्यम् आस्थितः
अत्यन्तविमुखे दैवे व्यर्थीभूते तु पौरुषे न वैराग्याद् अन्यद् अस्ति पण्डितस्यावलम्बनम्
इति संचिन्तयाम् आस तदासौ निःश्वसन् मुहुः क्रमागतं धनं नास्ति पोष्याश् च बहवो मम
मानी चात्मा न कष्टार्हो हा धिग् दुर्दैवचेष्टितम् स कदाचिद् वृत्तियुतो वृत्तिभिः परिवर्तयन्
न लेभे तद् धनं वृत्तेर् विरागम् अगमत् तदा सेवा निषिद्धा या काचिद् गहना दुष्करं तपः
बलाद् आकर्षतीयं मां तृष्णा सर्वत्र दुष्कृते त्वयापकृतम् अज्ञानात् तस्मात् तृष्णे नमो ऽस्तु ते
एवं विचिन्त्य मेधावी तृष्णाछेदाय किं भवेत् इत्य् आलोच्य स पैलूषः पितरं वाक्यम् अब्रवीत्
ज्ञानासिना क्रोधलोभौ संसृतिं चातिदुस्तराम् छेद्मीमां केन हे तात तम् उपायं वद प्रभो
ईश्वराज् ज्ञानम् अन्विच्छेद् इत्य् एषा वैदिकी श्रुतिः तस्माद् आराधयेशानं ततो ज्ञानम् अवाप्स्यसि
तथेत्य् उक्त्वा स पैलूषो ज्ञानायेश्वरम् आर्चयत् ततस् तुष्टो महेशानो ज्ञानं प्रादाद् द्विजातये प्राप्तज्ञानो महाबुद्धिर् गाथाः प्रोवाच मुक्तिदाः
क्रोधस् तु प्रथमं शत्रुर् निष्फलो देहनाशनः ज्ञानखड्गेन तं छित्त्वा परमं सुखम् आप्नुयात्
तृष्णा बहुविधा माया बन्धनी पापकारिणी छित्त्वैतां ज्ञानखड्गेन सुखं तिष्ठति मानवः
सङ्गस् तु परमो ऽधर्मो देवादीनाम् इति श्रुतिः असङ्गस्यात्मनो ह्य् अस्य सङ्गो ऽयं परमो रिपुः
छित्त्वैनं ज्ञानखड्गेन शिवैकत्वम् अवाप्नुयात् संशयः परमो नाशो धर्मार्थानां विनाशकृत्
छित्त्वैनं संशयं जन्तुः परमेप्सितम् आप्नुयात् पिशाचीव विशत्य् आशा निर्दहत्य् अखिलं सुखम् पूर्णाहन्तासिना छित्त्वा जीवन् मुक्तिम् अवाप्नुयात्
ततो ज्ञानम् अवाप्यासौ गङ्गातीरं समाश्रितः ज्ञानखड्गेन निर्मोहस् ततो मुक्तिम् अवाप सः
ततः प्रभृति तत् तीर्थं खड्गतीर्थम् इति स्मृतम् ज्ञानतीर्थं च कवषं पैलूषं सर्वकामदम्
इत्यादिषट्सहस्राणि तीर्थान्य् आहुर् महर्षयः अशेषपापतापौघहराणीष्टप्रदानि च
आत्रेयम् इति विख्यातम् अन्विन्द्रं तीर्थम् उत्तमम् तस्य प्रभावं वक्ष्यामि भ्रष्टराज्यप्रदायकम्
गौतम्या उत्तरे तीर आत्रेयो भगवान् ऋषिः अन्वारेभे ऽथ सत्त्राणि ऋत्विग्भिर् मुनिभिर् वृतः
तस्य होताभवत् त्व् अग्निर् हव्यवाहन एव च एवं सत्त्रे तु संपूर्ण इष्टिं माहेश्वरीं पुनः
कृत्वैश्वर्यम् अगाद् विप्रः सर्वत्र गतिम् एव च इन्द्रस्य भवनं रम्यं स्वर्गलोकं रसातलम्
स्वेच्छया याति विप्रेन्द्रः प्रभावात् तपसः शुभात् स कदाचिद् दिवं गत्वा इन्द्रलोकम् अगात् पुनः
तत्रापश्यत् सहस्राक्षं सुरैः परिवृतं शुभैः स्तूयमानं सिद्धसाध्यैः प्रेक्षन्तं नृत्यम् उत्तमम् शृण्वानं मधुरं गीतम् अप्सरोभिश् च वीजितम्
उपोपविष्टैः सुरनायकैस् तैः संपूज्यमानं महदासनस्थम् जयन्तम् अङ्के विनिधाय सूनुं शच्या युतं प्राप्तरतिं महिष्ठम्
सतां शरण्यं वरदं महेन्द्रं समीक्ष्य विप्राधिपतिर् महात्मा विमोहितो ऽसौ मुनिर् इन्द्रलक्ष्म्या समीहयाम् आस तद् इन्द्रराज्यम्
संपूजितो देवगणैर् यथावत् स्वम् आश्रमं वै पुनर् आजगाम समीक्ष्य तां शक्रपुरीं सुरम्यां रत्नैर् युतां पुण्यगुणैः सुपूर्णाम्
स्वम् आश्रमं निष्प्रभहेमवर्ज्यं समीक्ष्य विप्रो विरमं जगाम समीहमानः सुरराज्यम् आशु प्रियां तदोवाच महात्रिपुत्रः
भोक्तुं न शक्तो ऽस्मि फलानि मूलान्य् अनुत्तमान्य् अप्य् अतिसंस्कृतानि स्मृत्वामृतं पुण्यतमं च तत्र भक्ष्यं च भोज्यं च वरासनानि
इच्छेयम् इन्द्रत्वम् अहं महात्मन् कुरुष्व शीघ्रं पदम् ऐन्द्रम् अत्र ब्रूषे ऽन्यथा चेन् मदुदीरितं त्वं भस्मीकरोम्य् एव न संशयो ऽत्र