आजगाम स्वकं देशं महत्या सेनया वृतः परीक्षार्थं च तत्प्रेम पुर्यां वार्त्ताम् अदीदिशत्
दिशो विजेतुं शर्यातौ याते राक्षसपुंगवः हत्वा रसातलं यातो राजानं सपुरोधसम्
राज्ञो भार्या निश्चयाय प्रवृत्ता मुनिसत्तम वार्त्तां श्रुत्वा दूतमुखान् मधुच्छन्दःप्रिया पुनः
तदैवाभूद् गतप्राणा तद् विचित्रम् इवाभवत् तस्या वृत्तं तु ते दृष्ट्वा दूता राज्ञे न्यवेदयन्
यत् कृतं राजपत्नीभिः प्रियया च पुरोधसः विस्मितो दुःखितो राजा पुनर् दूतान् अभाषत
शीघ्रं गच्छन्तु हे दूता ब्राह्मण्या यत् कलेवरम् रक्षन्तु वार्त्तां कुरुत राजागन्ता पुरोधसा
इति चिन्तातुरे राज्ञि वाग् उवाचाशरीरिणी
विधास्यत्य् अखिलं गङ्गा राजंस् तव समीहितम् सर्वाभिषङ्गशमनी पावनी भुवि गौतमी
एतच् छ्रुत्वा स शर्यातिर् गौतमीतटम् आश्रितः ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा तर्पयित्वा पितॄन् द्विजान्
पुरोहितं द्विजश्रेष्ठं प्रेषयित्वा धनान्वितम् अन्यत्र तीर्थे सार्थेषु दानं देहि प्रयत्नतः
एतत् सर्वं न जानाति राज्ञः कृत्यं पुरोहितः गते तस्मिन् गुरौ राजा वैश्वामित्रे महात्मनि
सर्वं बलं प्रेषयित्वा गङ्गातीरे ऽग्निम् आविशत् इत्य् उक्त्वा स तु राजेन्द्रो गङ्गां भानुं सुरान् अपि
यदि दत्तं यदि हुतं यदि त्राता प्रजा मया तेन सत्येन सा साध्वी ममायुष्येण जीवतु
इत्य् उक्त्वाग्नौ प्रविष्टे तु शर्यातौ नृपसत्तमे तदैव जीविता भार्या राज्ञस् तस्य पुरोधसः
अग्निप्रविष्टं राजानं श्रुत्वा विस्मयकारणम् पतिव्रतां तथा भार्यां मृतां जीवान्वितां पुनः
तदर्थं चापि राजानं त्यक्तात्मानं विशेषतः आत्मनश् च पुनः कृत्यम् अस्मरन् नृपतेर् गुरुः
अहम् अप्य् अग्निम् आवेक्ष्य उत यास्ये प्रियान्तिकम् अथवेह तपस् तप्स्ये ततो निश्चयवान् द्विजः
एतद् एवात्मनः कृत्यं मन्ये सुकृतम् एव च जीवयामि च राजानं ततो यामि प्रियां पुनः
एतद् एव शुभं मे स्यात् ततस् तुष्टाव भास्करम् न ह्य् अन्यः कोपि देवो ऽस्ति सर्वाभीष्टप्रदो रवेः
नमो ऽस्तु तस्मै सूर्याय मुक्तये ऽमिततेजसे छन्दोमयाय देवाय ओंकारार्थाय ते नमः
विरूपाय सुरूपाय त्रिगुणाय त्रिमूर्तये स्थित्युत्पत्तिविनाशानां हेतवे प्रभविष्णवे
ततः प्रसन्नः सूर्यो ऽभूद् वरयस्वेत्य् अभाषत
राजानं देहि देवेश भार्यां च प्रियवादिनीम् आत्मनश् च शुभान् पुत्रान् राज्ञश् चैव शुभान् वरान्
ततः प्रादाज् जगन्नाथः शर्यातिं रत्नभूषितम् तां च भार्यां वरान् अन्यान् सर्वं क्षेममयं तथा
ततो यातः प्रियाविष्टः प्रीतेन च पुरोधसा ययौ सुखी स्वकं देशं तत् तु तीर्थं शुभं स्मृतम्
तत्र त्रीणि सहस्राणि तीर्थानि गुणवन्ति च ततः प्रभृति तत् तीर्थं भानुतीर्थम् उदाहृतम्
मृतसंजीवनं चैव शार्यातं चेति विश्रुतम् माधुच्छन्दसमाख्यातं स्मरणात् पापनुन् मुने
तेषु स्नानं च दानं च सर्वक्रतुफलप्रदम् मृतसंजीवनं तत् स्याद् आयुरारोग्यवर्धनम्
खड्गतीर्थम् इति ख्यातं गौतम्या उत्तरे तटे तत्र स्नानेन दानेन मुक्तिभागी भवेन् नरः
तत्र वृत्तं प्रवक्ष्यामि शृणु नारद यत्नतः पैलूष इति विख्यातः कवषस्य सुतो द्विजः