त्वयि स्मृते जगन्नाथ शोकदारिद्र्यदुष्कृतम् नाशं याति विपत्तिर् मे त्वयि दृष्टे कथं स्थिता
स्वकृतं भुज्यते भूतैः सर्वैः सर्वत्र सर्वदा न कोपि कस्यचित् किंचित् करोत्य् अत्र हिताहिते
यादृशं चोप्यते बीजं फलं भवति तादृशम् रसालः स्यान् न निम्बस्य बीजाज् जात्व् अपि कुत्रचित्
न कृता गौतमीसेवा नार्चितौ हरिशंकरौ न दत्तं यैश् च विप्रेभ्यस् ते कथं भाजनं श्रियः
त्वया न दत्तं किंचिच् च ब्राह्मणेभ्यो ममापि च यद् दीयते तद् एवेह परस्मिंश् चोपतिष्ठति
मृद्भिर् वार्भिः कुशैर् मन्त्रैः शुचिकर्म सदैव यत् करोति तस्मात् पूतात्मा शरीरस्य च शोषणात्
विना दानेन न क्वापि भोगावाप्तिर् नृणां भवेत् सत्कर्माचरणाच् छुद्धो विरक्तः स्यात् ततो नरः
ततो ऽप्रतिहतज्ञानो जीवन्मुक्तस् ततो भवेत् सर्वेषां सुलभा मुक्तिर् मद्भक्त्या चेह पूर्ततः
भुक्तिर् दानादिना सर्वभूतदुःखनिबर्हणात् अथवा लप्स्यसे मुक्तिं भक्त्या भुक्तिं न लप्स्यसे
भक्त्या मुक्तिः कथं भूयाद् भुक्तेर् मुक्तिः सुदुर्लभा जाता चेद् देहिनां मुक्तिः किम् अन्येन प्रयोजनम्
भक्त्या मुक्तिः सर्वपूज्या ताम् इच्छेयं जगन्मय
एतद् एवान्तरं ब्रह्मन् दीयते माम् अनुस्मरन् ब्राह्मणायाथवार्थिभ्यस् तद् एवाक्षयतां व्रजेत्
माम् अध्यात्वाथ यद् दद्यात् तत् तन्मात्रफलप्रदम् तत् पुनर् दत्तम् एवेह न भोगायात्र कल्पते
तस्माद् देहि महाबुद्धे भोज्यं किंचिन् मम ध्रुवम् अथवा विप्रमुख्याय गौतमीतीरम् आश्रितः
मौद्गल्यः प्राह तं विष्णुं देयं मम न विद्यते नान्यत् किंचन देहादि यत् तत् त्वयि समर्पितम्
ततो विष्णुर् गरुत्मन्तं प्राह शीघ्रं जगत्पतिः इहानयस्व कणिशं ममायं चार्पयिष्यति
ततो योग्यान् अयं भोगान् प्राप्स्यते मनसः प्रियान् आकर्ण्य स्वामिनादिष्टं तथा चक्रे स पक्षिराट्
विष्णुहस्ते कणान् प्रादात् स मौद्गल्यो यतव्रतः एतस्मिन्न् अन्तरे विष्णुर् विश्वकर्माणम् अब्रवीत्
यावच् चास्य कुले सप्त पुरुषास् तावद् एव तु भवितारो महाबुद्धे तावत् कामा मनीषिताः गावो हिरण्यं धान्यानि वस्त्राण्य् आभरणानि च
यच् च किंचिन् मनःप्रीत्यै लोके भवति भूषणम् तत् सर्वम् आप मौद्गल्यो विष्णुगङ्गाप्रभावतः
गृहं गच्छेति मौद्गल्यो विष्णुनोक्तस् ततो ययौ आश्रमे स्वस्य सर्वर्द्धिं दृष्ट्वा ऋषिर् अभाषत
अहो दानप्रभावो ऽयम् अहो विष्णोर् अनुस्मृतिः अहो गङ्गाप्रभावश् च कैर् विचार्यो महान् अयम्
मौद्गल्यो भार्यया सार्धं पुत्रैः पौत्रैश् च बन्धुभिः पितृभ्यां बुभुजे भोगान् भुक्तिं मुक्तिम् अवाप च
ततः प्रभृति तत् तीर्थं मौद्गल्यं वैष्णवं तथा तत्र स्नानं च दानं च भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्
तत्र श्रुतिः स्मृतिर् वापि तीर्थस्य स्यात् कथंचन तस्य विष्णुर् भवेत् प्रीतः पापैर् मुक्तः सुखी भवेत्
एकादश सहस्राणि तीर्थानां तीरयोर् द्वयोः सर्वार्थदायिनां तत्र स्नानदानजपादिभिः
लक्ष्मीतीर्थम् इति ख्यातं साक्षाल् लक्ष्मीविवर्धनम् अलक्ष्मीनाशनं पुण्यम् आख्यानं शृणु नारद
संवादश् च पुरा त्व् आसील् लक्ष्म्याः पुत्र दरिद्रया परस्परविरोधिन्याव् उभे विश्वं समीयतुः
ताभ्याम् अव्यापृतं वस्तु तन् नास्ति भुवनत्रये मम ज्यैष्ठ्यं मम ज्यैष्ठ्यम् इत्य् ऊचतुर् उभे मिथः अहं पूर्वं समुद्भूता इत्य् आह श्रियम् ओजसा
कुलं शीलं जीवितं वा देहिनाम् अहम् एव तु मया विना देहभाजो जीवन्तो ऽपि मृता इव