स तु ज्येष्ठो भवेत् तस्मान् मा वादं कर्तुम् अर्हथः तद्वाक्याद् विष्णुर् अगमद् अधो ऽहं चोर्ध्वम् एव च
ततो विष्णुः शीघ्रम् एत्य ज्योतिःपार्श्व उपाविशत् अप्राप्यान्तम् अहं प्रायां दूराद् दूरतरं मुने
ततः श्रान्तो निवृत्तो ऽहं द्रष्टुम् ईशं तु तं प्रभुम् तदैवं मम धीर् आसीद् दृष्टश् चान्तो मया भृशम्
अस्य देवस्य तद् विष्णोर् मम ज्यैष्ठ्यं स्फुटं भवेत् पुनश् चापि मम त्व् एवं मतिर् आसीन् महामते
सत्यैर् वक्त्रैः कथं वक्ष्ये पीडितो ऽप्य् अनृतं वचः नानाविधेषु पापेषु नानृतात् पातकं परम्
सत्यैर् वक्त्रैर् असत्यां वा वाचं वक्ष्ये कथं त्व् इति ततो ऽहं पञ्चमं वक्त्रं गर्दभाकृतिभीषणम्
कृत्वा तेनानृतं वक्ष्य इति ध्यात्वा चिरं तदा अब्रवं तं हरिं तत्र आसीनं जगतां प्रभुम्
अस्य चान्तो मया दृष्टस् तेन ज्यैष्ठ्यं जनार्दन ममेति वदतः पार्श्वे उभौ तौ हरिशंकरौ
एकरूपत्वम् आपन्नौ सूर्याचन्द्रमसाव् इव तौ दृष्ट्वा विस्मितो भीतश् चास्तवं ताव् उभाव् अपि ततः क्रुद्धौ जगन्नाथौ वाचं ताम् इदम् ऊचतुः
दुष्टे त्वं निम्नगा भूया नानृताद् अस्ति पातकम्
ततः सा विह्वला भूत्वा नदीभावम् उपागता तद् दृष्ट्वा विस्मितो भीतस् ताम् अब्रवम् अहं तदा
यस्माद् असत्यम् उक्तासि ब्रह्मवाचि स्थिता सती तस्माद् अदृश्या त्वं भूयाः पापरूपास्य् असंशयम्
एतच् छापं विदित्वा तु तौ देवौ प्रणता तदा विशापत्वं प्रार्थयन्ती तुष्टाव च पुनः पुनः
ततस् तुष्टौ देवदेवौ प्रार्थितौ त्रिदशार्चितौ प्रीत्या हरिहराव् एवं वाचं वाचम् अथोचतुः
गङ्गया संगता भद्रे यदा त्वं लोकपावनी तदा पुनर् वपुस् ते स्यात् पवित्रं हि सुशोभने
तथेत्य् उक्त्वा सापि देवी गङ्गया संगताभवत् भागीरथी गौतमी च ततश् चापि स्वकं वपुः
देवी सा व्यगमद् ब्रह्मन् देवानाम् अपि दुर्लभम् गौतम्यां सैव विख्याता नाम्ना वाणीति पुण्यदा
भागीरथ्यां सैव देवी सरस्वत्य् अभिधीयते उभयत्रापि विख्यातः संगमो लोकपूजितः
सरस्वतीसंगमश् च वाणीसंगम एव च गौतम्या संगता देवी वाणी वाचा सरस्वती
सर्वत्र पूजितं तीर्थं तत्र वाचा शिवं प्रभुम् देवेश्वरं पूजयित्वा विशापम् अगमद् यतः
ब्रह्मा विधूय वाग्दौष्ट्यं स्वं च धामागमत् पुनः तस्मात् तत्र शुचिर् भूत्वा स्नात्वा तत्र च संगमे
वागीश्वरं ततो दृष्ट्वा तावता मुक्तिम् आप्नुयात् दानहोमादिकं किंचिद् उपवासादिकां क्रियाम्
यः कुर्यात् संगमे पुण्ये संसारे न भवेत् पुनः एकोनविंशतिशतं तीर्थानां तीरयोर् द्वयोः नानाजन्मार्जिताशेषपापक्षयविधायिनाम्
विष्णुतीर्थम् इति ख्यातं तत्र वृत्तम् इदं शृणु मौद्गल्य इति विख्यातो मुद्गलस्य सुतो ऋषिः
तस्य भार्या तु जाबाला नाम्ना ख्याता सुपुत्रिणी पिता ऋषिस् तथा वृद्धो मुद्गलो लोकविश्रुतः
तस्य भार्या तथा ख्याता नाम्ना भागीरथी शुभा स मौद्गल्यः प्रातर् एव गङ्गां स्नाति यतव्रतः
नित्यम् एव त्व् इदं कर्म तस्यासीन् मुनिसत्तम गङ्गातीरे कुशैर् मृद्भिः शमीपुष्पैर् अहर्निशम्
गुरूदितेन मार्गेण स्वमानससरोरुहे आवाहनं नित्यम् एव विष्णोश् चक्रे स मौद्गलिः
तेनाहूतस् त्वरन्न् एति लक्ष्मीभर्ता जगत्पतिः वैनतेयम् अथारुह्य शङ्खचक्रगदाधरः
पूजितस् तेन ऋषिणा स मौद्गल्येन यत्नतः प्रब्रूते च कथाश् चित्रा मौद्गल्याय जगत्प्रभुः