अहं कृष्णः पिता कृष्णो माता कृष्णा तथानुजः अहं मखं हनिष्यामि यूपं छेद्मि कृतान्तकः
रक्ष्यतां मे त्वया यज्ञः प्रियो धर्मः सनातनः जाने त्वां यज्ञहन्तारं सद्द्विजं रक्ष मे क्रतुम्
भरद्वाज निबोधेदं वाक्यं मम समासतः ब्रह्मणाहं पुरा शप्तो देवदानवसंनिधौ
ततः प्रसादितो देवो मया लोकपितामहः अमृतैः प्रोक्षयिष्यन्ति यदा त्वां मुनिसत्तमाः
तदा विशापो भविता हव्यघ्न त्वं न चान्यथा एवं करिष्यसि यदा ततः सर्वं भविष्यति
भरद्वाजः पुनः प्राह सखा मे ऽसि महामते मखसंरक्षणं येन स्यान् मे वद करोमि तत्
संभूय देवा दैतेया ममन्थुः क्षीरसागरम् अलभन्तामृतं कष्टात् तद् अस्मत्सुलभं कथम्
प्रीत्या यदि प्रसन्नो ऽसि सुलभं यद् वदस्व तत् तद् ऋषेर् वचनं श्रुत्वा रक्षः प्राह तदा मुदा
अमृतं गौतमीवारि अमृतं स्वर्णम् उच्यते अमृतं गोभवं चाज्यम् अमृतं सोम एव च
एतैर् माम् अभिषिञ्चस्व अथवैतैस् तथा त्रिभिः गङ्गाया वारिणाज्येन हिरण्येन तथैव च सर्वेभ्यो ऽप्य् अधिकं दिव्यम् अमृतं गौतमीजलम्
एतद् आकर्ण्य स ऋषिः परं संतोषम् आगतः पाणाव् आदाय गङ्गायाः सलिलामृतम् आदरात्
तेनाकरोद् ऋषी रक्षो ह्य् अभिषिक्तं तदा मखे पुनश् च यूपे च पशाव् ऋत्विक्षु मखमण्डले
सर्वम् एवाभवच् छुक्लम् अभिषेकान् महात्मनः तद् रक्षो ऽपि तदा शुक्लो भूत्वोत्पन्नो महाबलः
यः पुरा कृष्णरूपो ऽभूत् स तु शुक्लो ऽभवत् क्षणात् यज्ञं सर्वं समाप्याथ भरद्वाजः प्रतापवान्
ऋत्विजो ऽपि विसृज्याथ यूपं गङ्गोदके ऽक्षिपत् गङ्गामध्ये तद् धि यूपम् अद्याप्य् आस्ते महामते
अभिषिक्तं चामृतेन अभिज्ञानं तु तन् महत् तत्र तीर्थे पुना रक्षो भरद्वाजम् उवाच ह
अहं यामि भरद्वाज कृतः शुक्लस् त्वया पुनः तस्मात् तवात्र तीर्थे ये स्नानदानादिपूजनम्
कुर्युस् तेषाम् अभीष्टानि भवेयुर् यत् फलं मखे स्मरणाद् अपि पापानि नाशं यान्तु सदा मुने
ततः प्रभृति तत् तीर्थं शुक्लतीर्थम् इति स्मृतम् गौतम्यां दण्डकारण्ये स्वर्गद्वारम् अपावृतम्
उभयोस् तीरयोः सप्त सहस्राण्य् अपराणि च तीर्थानां मुनिशार्दूल सर्वसिद्धिप्रदायिनाम्
चक्रतीर्थम् इति ख्यातं स्मरणात् पापनाशनम् तस्य प्रभावं वक्ष्यामि शृणु यत्नेन नारद
ऋषयः सप्त विख्याता वसिष्ठप्रमुखा मुने गौतम्यास् तीरम् आश्रित्य सत्त्रयज्ञम् उपासते
तत्र विघ्न उपक्रान्ते रक्षोभिर् अतिभीषणे माम् अभ्येत्याथ मुनयो रक्षःकृत्यं न्यवेदयन्
तदाहं प्रमदारूपं माययासृज्य नारद यस्याश् च दर्शनाद् एव नाशं यान्त्य् अथ राक्षसाः
एवम् उक्त्वा तु तां प्रादाम् ऋषिभ्यः प्रमदां मुने मद्वाक्याद् ऋषयो मायाम् आदाय पुनर् आगमन्
अजैका या समाख्याता कृष्णलोहितरूपिणी मुक्तकेशीत्य् अभिधया सास्ते ऽद्यापि स्वरूपिणी
लोकत्रितयसंमोहदायिनी कामरूपिणी तद्बलात् स्वस्थमनसः सर्वे च मुनिपुंगवः
गौतमीं सरितां श्रेष्ठां पुनर् यज्ञाय दीक्षिताः पुनस् तन्मखनाशाय राक्षसाः समुपागमन्
यक्षवाटान्तिके मायां दृष्ट्वा राक्षसपुंगवाः ततो नृत्यन्ति गायन्ति हसन्ति च रुदन्ति च
माहेश्वरी महामाया प्रभावेणातिदर्पिता तेषां मध्ये दैत्यपतिः शम्बरो नाम वीर्यवान्