गा रक्षति स्म देवानां यज्ञार्थं कल्पितान् पशून् रक्षन्तीम् अनुजग्मुस् ते राक्षसा दैत्यदानवाः
रक्षन्तीं तां महाप्राज्ञाः श्वानयोर् मातरं शुनीम् प्रलोभयित्वा विविधैर् वाक्यैर् दानैश् च यत्नतः
हृता गा राक्षसैः पापैः पश्वर्थे कल्पिताः शुभाः तत आगत्य सा देवान् इदम् आह क्रमाच् छुनी
मां बद्ध्वा राक्षसैः पाशैस् ताडयित्वा प्रहारकैः नीता गा यज्ञसिद्ध्यर्थं कल्पिताः पशवः सुराः
तस्या वाचं निशम्याशु सुरान् प्राह बृहस्पतिः
इयं विकृतरूपास्ते अस्याः पापं च लक्षये अस्या मतेन ता गावो नीता नान्येन हेतुना पापेयं सुकृतीवेति लक्ष्यते देहचेष्टितैः
तद् गुरोर् वचनाच् छक्रः पदा तां प्राहरच् छुनीम् पदाघातात् तदा तस्या मुखात् क्षीरं प्रसुस्रुवे
पुनः प्राह शचीभर्ता क्षीरं पीतं त्वया शुनि राक्षसैश् च तदा दत्तं तस्मान् नीतास् तु गा मम
नापराधो ऽस्ति मे नाथ न चान्यस्यापि कस्यचित् नापराधो न चोपेक्षा ममास्ति त्रिदशेश्वर तस्माद् रुष्टो ऽसि किं नाथ रिपवो बलिनस् तु ते
ततो ध्यात्वा देवगुरुर् ज्ञात्वा तस्या विचेष्टितम् सत्यं शक्र त्व् इयं दुष्टा रिपूणां पक्षकारिणी
ततः शशाप तां शक्रः पापिष्ठे त्वं शुनी भव मर्त्यलोके पापभूता अज्ञानात् पापकारिणी
तदेन्द्रस्य तु शापेन मानुषे सा व्यजायत यथा शप्ता मघवता पापात् सा ह्य् अतिभीषणा
गावो या राक्षसैर् नीतास् तासाम् आनयनाय च यत्नं कुर्वन् सुरपतिर् विष्णवे तन् न्यवेदयत्
विष्णुर् दैत्यांश् च दनुजान् गोहर्तॄंश् चैव राक्षसान् हन्तुं प्रयत्नम् अकरोज् जगृहे च महद् धनुः
शार्ङ्गं यल् लोकविख्यातं दैत्यनाशनम् एव च जितारिः पूजितो देवैः स्वयं स्थित्वा जनार्दनः
यत्र वै दण्डकारण्ये शार्ङ्गपाणिर् जगत्प्रभुः तत्रस्थान् दैत्यदनुजान् राक्षसांश् च बलीयसः
पुनर् जघ्ने स वै विष्णुर् गा यैर् नीताश् च राक्षसैः तत्र वै दण्डकारण्ये शार्ङ्गपाणिर् इति श्रुतः
युध्यमानस् ततो विष्णुर् दितिजै राक्षसैः सह ते जग्मुर् दक्षिणाम् आशां विष्णोस् त्रासान् महामुने
अन्वगच्छत् ततो विष्णुस् तान् एव परमेश्वरः गरुत्मता तान् अवाप्य शार्ङ्गमुक्तैर् मनोजवैः
बाणैस् तान् व्याहनद् विष्णुर् गङ्गाया उत्तरे तटे देवारयः क्षयं नीता विष्णुना प्रभविष्णुना
शार्ङ्गमुक्तैर् महावेगैः सुस्वनैश् च सुमन्त्रितैः क्षयं प्राप्ता विष्णुबाणैस् ततस् ते देवशत्रवः
गावो लब्धा यत्र देवैर् बाणतीर्थं तद् उच्यते वैष्णवं लोकविदितं गोतीर्थं चेति विश्रुतम्
पश्वर्थे कल्पिता गावो गङ्गाया दक्षिणे तटे प्रद्रुतास् ते सुराः सर्वे गङ्गायां संन्यवेशयन्
तन्मध्ये कारयाम् आसुर् द्वीपं चैवाश्रयं गवाम् तैर् गोभिस् तत्र गङ्गायां सुरयज्ञो व्यजायत
यज्ञतीर्थं तु तत् प्रोक्तं गोद्वीपं गाङ्गमध्यतः देवानां यजनं तच् च सर्वकामप्रदं शुभम्
स्वयं मूर्तिमती भूत्वा गङ्गाशक्तिर् महाद्युते असारापारसंसारसागरोत्तरणे तरिः
विश्वेश्वरी योगमाया सद्भक्ताभयदायिनी गोरक्षं तु ततस् तीर्थं गङ्गाया दक्षिणे तटे
तौ श्वानौ सरमापुत्रौ चतुरक्षौ यमप्रियौ मातुः शापं चापराधं सर्वं चापि सविस्तरम्
निवेद्य तु यथान्यायं कार्यं चापि सुखप्रदम् विशापकरणं चापि पप्रच्छतुर् उभौ यमम्
स ताभ्यां सहितः सौरिः पित्रे सूर्याय चाब्रवीत् श्रुत्वा सूर्यः सुतं प्राह गङ्गायां सुरसत्तम