वेदा वदन्त्व् एतद् एव सर्वम् एव यथार्थतः सर्वान् प्राप्स्ये तलं नीतान् अलं तेभ्यो नमो ऽस्तु वः
गौतमीं गच्छ देवापे तत्र स्तुहि महेश्वरम् सुप्रसन्नस् तवाभीष्टं दास्यत्य् एव कृपाकरः
भवेद् देवः शिवः प्रीतः स्तुतः सत्यं महामते आर्ष्टिषेणश् च नृपतिस् तस्य जाया जया सती
पिता तवाप्य् उपमन्युस् तले तिष्ठन्त्य् अरोगिणः वरदानान् महेशस्य मिथुं हत्वा च राक्षसम् यशः प्राप्स्यसि धर्मं च एतच् छक्यं न चेतरत्
तद् वेदवचनाद् बालो देवापिर् गौतमीं गतः स्नात्वा कृतक्षणो विप्रस् तुष्टाव च महेश्वरम्
बालो ऽहं देवदेवेश गुरूणां त्वं गुरुर् मम न मे शक्तिस् त्वत्स्तवने तुभ्यं शंभो नमो ऽस्तु ते
न त्वां जानन्ति निगमा न देवा मुनयो न च न ब्रह्मा नापि वैकुण्ठो यो ऽसि सो ऽसि नमो ऽस्तु ते
ये ऽनाथा ये च कृपणा ये दरिद्राश् च रोगिणः पापात्मानो ये च लोके तांस् त्वं पासि महेश्वर
तपसा नियमैर् मन्त्रैः पूजितास् त्रिदिवौकसः त्वया दत्तं फलं तेभ्यो दास्यन्ति जगतां पते
याचितारश् च दातारस् तेभ्यो यद् यन् मनीषितम् भवतीति न चित्रं स्यात् त्वं विपर्ययकारकः
ये ऽज्ञानिनो ये च पापा ये मग्ना नरकार्णवे शिवेति वचनान् नाथ तान् पासि त्वं जगद्गुरो
एवं तु स्तुवतस् तस्य पुरः प्राह त्रिलोचनः
वरं ब्रूह्य् अथ देवापे अलं दैन्येन बालक
राजानं राजपत्नीं च पितरं च गुरुं मम प्राप्तुम् इच्छे जगन्नाथ निधनं च रिपोर् मम
देवापिवचनं श्रुत्वा तथेत्य् आहाखिलेश्वरः देवापेः सर्वम् अभवद् आज्ञया शंकरस्य तत्
पुनर् अप्य् आह तं शंभुर् देवापिकरुणाकरः नन्दिनं प्रेषयाम् आस शंभुः शूलेन नारद
रसातलं मिथुं नन्दी हत्वा चासुरपुंगवान् तत्पित्रादीन् समानीय तस्मै तान् स न्यवेदयत्
हयमेधश् च तत्रासीद् आर्ष्टिषेणस्य धीमतः अग्निश् च ऋत्विजो देवा वेदाश् च ऋषयो ऽब्रुवन्
यत्र साक्षाद् अभूच् छंभुर् देवापे भक्तवत्सलः देवदेवो जगन्नाथो देवतीर्थम् अभूच् च तत्
सर्वपापक्षयकरं सर्वसिद्धिप्रदं नृणाम् पुण्यदं तीर्थम् एतत् स्यात् तव कीर्तिश् च शाश्वती
अश्वमेधे निवृत्ते तु सुरास् तेभ्यो वरान् ददुः स्नात्वा कृतार्था गङ्गायां ततस् ते दिवम् आक्रमन्
ततः प्रभृति तत्रासंस् तीर्थानि दश पञ्च च सहस्राणि शतान्य् अष्टाव् उभयोर् अपि तीरयोः तेषु स्नानं च दानं च ह्य् अतीव फलदं विदुः
तपोवनम् इति ख्यातं नन्दिनीसंगमं तथा सिद्धेश्वरं तत्र तीर्थं गौतम्या दक्षिणे तटे
शार्दूलं चेति विख्यातं तेषां वृत्तम् इदं शृणु यस्याकर्णनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते
अग्निर् होता पुरा त्व् आसीद् देवानां हव्यवाहनः भार्यां प्राप्तो दक्षसुतां स्वाहानाम्नीं सुरूपिणीम्
सानपत्या पुरा चासीत् पुत्रार्थं तप आविशत् तपश् चरन्तीं विपुलं तोषयन्तीं हुताशनम् स भर्ता हुतभुक् प्राह भार्यां स्वाहाम् अनिन्दिताम्
अपत्यानि भविष्यन्ति मा तपः कुरु शोभने
एतच् छ्रुत्वा भर्तृवाक्यं निवृत्ता तपसो ऽभवत् स्त्रीणाम् अभीष्टदं नान्यद् भर्तृवाक्यं विना क्वचित्
ततः कतिपये काले तारकाद् भय आगते अनुत्पन्ने कार्त्तिकेये चिरकालरहोगते
महेश्वरे भवान्या च त्रस्ता देवाः समागताः देवानां कार्यसिद्ध्यर्थम् अग्निं प्रोचुर् दिवौकसः