नेत्य् उक्त्वान्योन्यम् ऋषयो जग्मुः क्षीरोदशायिनम् तुष्टुवुर् विविधैः स्तोत्रैः शङ्खचक्रगदाधरम्
यो वेद सर्वं भुवनं भविष्यद् यज् जायमानं च गुहानिविष्टम् लोकत्रयं चित्रविचित्ररूपम् अन्ते समस्तं च यम् आविवेश
यद् अक्षरं शाश्वतम् अप्रमेयं यं वेदवेद्यम् ऋषयो वदन्ति यम् आश्रिताः स्वेप्सितम् आप्नुवन्ति तद् वस्तु सत्यं शरणं व्रजामः
भूतं महाभूतजगत्प्रधानं न विन्दते योगिनो विष्णुरूपम् तद् वक्तुम् एते ऋषयो ऽत्र याताः सत्यं वदस्वेह जगन्निवास
त्वम् अन्तरात्माखिलदेहभाजां त्वम् एव सर्वं त्वयि सर्वम् ईश तथापि जानन्ति न केअपि कुत्रापि अहो भवन्तं प्रकृतिप्रभावात्
ततः प्राह जगद्धात्री दैवी वाग् अशरीरिणी
उभाव् आराध्य तपसा भक्त्या च नियमेन च यस्य स्यात् प्रथमं सिद्धिस् तद् भूतं ज्येष्ठम् उच्यते
तथेत्य् तथा ययुः सर्वे ऋषयो लोकपूजिताः श्रान्ताः खिन्नान्तरात्मानः परं वैराग्यम् आश्रिताः
सर्वलोकैकजननीं भुवनत्रयपावनीम् गौतमीम् अगमन् सर्वे तपस् तप्तुं यतव्रताः
अब्दैवतं तथाग्निं च पूजनायोद्यतास् तदा अग्नेश् च पूजका ये च अपां वै पूजने स्थिताः तत्र वाग् अब्रवीद् दैवी वेदमाता सरस्वती
अग्नेर् आपस् तथा योनिर् अद्भिः शौचम् अवाप्यते अग्नेश् च पूजका ये च विनाद्भिः पूजनं कथम्
अप्सु जातासु सर्वत्र कर्मण्य् अधिकृतो भवेत् तावत् कर्मण्य् अनर्हो ऽयम् अशुचिर् मलिनो नरः
न मग्नः श्रद्धया यावद् अप्सु शीतासु वेदवित् तस्माद् आपो वरिष्ठाः स्युर् मातृभूता यतः स्मृताः तस्माज् ज्यैष्ठ्यम् अपाम् एव जनन्यो ऽग्नेर् विशेषतः
एतद् वचः शुश्रुवुस् ते ऋषयो वेदवादिनः निश्चयं च ततश् चक्रुर् भवेज् ज्यैष्ठ्यम् अपाम् इति
यत्र तीर्थे वृत्तम् इदम् ऋषिसत्त्रे च नारद तपस्तीर्थं तु तत् प्रोक्तं सत्त्रतीर्थं तद् उच्यते
अग्नितीर्थं च तत् प्रोक्तं तथा सारस्वतं विदुः तेषु स्नानं च दानं च सर्वकामप्रदं शुभम्
चतुर्दश शतान्य् अत्र तीर्थानां पुण्यदायिनाम् तेषु स्नानं च दानं च स्वर्गमोक्षप्रदायकम्
कृतं संदेहहरणम् ऋषीणां यत्र भाषया सरस्वत्य् अभवत् तत्र गङ्गया संगता नदी माहात्म्यं तस्य को वक्तुं संगमस्य क्षमो नरः
देवतीर्थम् इति ख्यातं गङ्गाया उत्तरे तटे तस्य प्रभावं वक्ष्यामि सर्वपापप्रणाशनम्
आर्ष्टिषेण इति ख्यातो राजा सर्वगुणान्वितः तस्य भार्या जया नाम साक्षाल् लक्ष्मीर् इवापरा
तस्य पुत्रो भरो नाम मतिमान् पितृवत्सलः धनुर्वेदे च वेदे च निष्णातो दक्ष एव च
तस्य भार्या रूपवती सुप्रभेत्य् अभिविश्रुता आर्ष्टिषेणस् ततो राजा पुत्रे राज्यं निवेश्य सः
पुरोधसा च मुख्येन दीक्षां चक्रे नरेश्वरः सरस्वत्यास् ततस् तीरे हयमेधाय यत्नवान्
ऋत्विग्भिर् ऋषिमुख्यैश् च वेदशास्त्रपरायणैः दीक्षितं तं नृपश्रेष्ठं ब्राह्मणाग्निसमीपतः
मिथुर् दानवराट् शूरः पापबुद्धिः प्रतापवान् मखं विध्वस्य नृपतिं सभार्यं सपुरोहितम्
आदाय वेगात् स प्रागाद् रसातलतलं मुने नीते तस्मिन् नृपवरे यज्ञे नष्टे ततो ऽमराः
ऋत्विजश् च ययुः सर्वे स्वं स्वं स्थानं मखात् ततः पुरोहितसुतो राज्ञो देवापिर् इति विश्रुतः
बालस् तां मातरं दृष्ट्वा आत्मनः पितरं न च दृष्ट्वा सविस्मयो भूत्वा दुःखितो ऽतीव चाभवत्
स मातरं तु पप्रच्छ पिता मे क्व गतो ऽम्बिके पितृहीनो न जीवेयं मातः सत्यं वदस्व मे
धिग् धिक् पितृविहीनानां जीवितं पापकर्मणाम् न वक्षि यदि मे मातर् जलम् अग्निम् अथाविशे