तद् राजवचनं श्रुत्वा मुनिपुत्रो ऽब्रवीद् वचः
उत्क्रमिष्यन्ति मे प्राणा अतो वक्ष्यामि किंचन स्वच्छन्दवृत्तिताज्ञाने विद्धि पाकं च कर्मणाम्
आत्मार्थं तु न शोचामि वृद्धौ तु पितरौ मम तयोः शुश्रूषकः कः स्याद् अन्धयोर् एकपुत्रयोः
विना मया महारण्ये कथं तौ जीवयिष्यतः ममाभाग्यम् अहो कीदृक् पितृशुश्रूषणे क्षतिः
जाता मे ऽद्य विना प्राणैर् हा विधे किं कृतं त्वया तथापि गच्छ तत्र त्वं गृहीतकलशस् त्वरन्
ताभ्यां देह्य् उदपानं त्वं यथा तौ न मरिष्यतः
इत्य् एवं ब्रुवतस् तस्य गताः प्राणा महावने विसृज्य सशरं चापम् आदाय कलशं नृपः
तत्रागात् स तु वेगेन यत्र वृद्धौ महावने वृद्धौ चापि तदा रात्रौ ताव् अन्योन्यं समूचतुः
उद्विग्नः कुपितो वा स्याद् अथवा भक्षितः कथम् न प्राप्तश् चावयोर् यष्टिः किं कुर्मः का गतिर् भवेत्
न कोपि तादृशः पुत्रो विद्यते सचराचरे यः पित्रोर् अन्यथा वाक्यं न करोत्य् अपि निन्दितः
वज्राद् अपि कठोरं वा जीवितं तम् अपश्यतोः शीघ्रं न यान्ति यत् प्राणास् तदेकायत्तजीवयोः
एवं बहुविधा वाचो वृद्धयोर् वदतोर् वने तदा दशरथो राजा शनैस् तं देशम् अभ्यगात्
पादसंचारशब्देन मेनाते सुतम् आगतम्
कुतो वत्स चिरात् प्राप्तस् त्वं दृष्टिस् त्वं परायणम् न ब्रूषे किंतु रुष्टो ऽसि वृद्धयोर् अन्धयोः सुतः
सशल्य इव दुःखार्तः शोचन् दुष्कृतम् आत्मनः स भीत इव राजेन्द्रस् ताव् उवाचाथ नारद
उदपानं च कुरुतां तच् छ्रुत्वा नृपभाषितम् नायं वक्ता सुतो ऽस्माकं को भवांस् तत् पुरा वद
पश्चात् पिबावः पानीयं ततो राजाब्रवीच् च तौ
तत्र तिष्ठति वां पुत्रो यत्र वारिसमाश्रयः
तच् छ्रुत्वोचतुर् आर्तौ तौ सत्यं ब्रूहि न चान्यथा आचचक्षे ततो राजा सर्वम् एव यथातथम्
ततस् तु पतितौ वृद्धौ तत्रावां नय मा स्पृश ब्रह्मघ्नस्पर्शनं पापं न कदाचिद् विनश्यति
निन्ये वै श्रवणं वृद्धं सभार्यं नृपसत्तमः यत्रासौ पतितः पुत्रस् तं स्पृष्ट्वा तौ विलेपतुः
यथा पुत्रवियोगेन मृत्युर् नौ विहितस् तथा त्वं चापि पाप पुत्रस्य वियोगान् मृत्युम् आप्स्यसि
एवं तु जल्पतोर् ब्रह्मन् गताः प्राणास् ततो नृपः अग्निना योजयाम् आस वृद्धौ च ऋषिपुत्रकम्
ततो जगाम नगरं दुःखितो नृपतिर् मुने वसिष्ठाय च तत् सर्वं न्यवेदयद् अशेषतः
नृपाणां सूर्यवंश्यानां वसिष्ठो हि परा गतिः वसिष्ठो ऽपि द्विजश्रेष्ठैः संमन्त्र्याह च निष्कृतिम्
गालवं वामदेवं च जाबालिम् अथ कश्यपम् एतान् अन्यान् समाहूय हयमेधाय यत्नतः
यजस्व हयमेधैश् च बहुभिर् बहुदक्षिणैः
अकरोद् धयमेधांश् च राजा दशरथो द्विजैः एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र वाग् उवाचाशरीरिणी
पूतं शरीरम् अभवद् राज्ञो दशरथस्य हि व्यवहार्यश् च भविता भविष्यन्ति तथा सुताः ज्येष्ठपुत्रप्रसादेन राजापापो भविष्यति
ततो बहुतिथे काले ऋष्यशृङ्गान् मुनीश्वरात् देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं सुता आसन् सुरोपमाः