अहं यामि नगश्रेष्ठ मुनिभिस् तत्त्वदर्शिभिः तीर्थयात्रां करोमीति दक्षिणाशां व्रजाम्य् अहम्
देहि मार्गं नगपते आतिथ्यं देहि याचते यावद् आगमनं मे स्यात् स्थातव्यं तावद् एव हि
नान्यथा भवितव्यं ते तथेत्य् आह नगोत्तमः आक्रामन् दक्षिणाम् आशां तैर् वृतो मुनिभिर् मुनिः
शनैः स गौतमीम् आगात् सत्त्रयागाय दीक्षितः यावत् संवत्सरं सत्त्रम् अकरोद् ऋषिभिर् वृतः
कैटभस्य सुतौ पापौ राक्षसौ धर्मकण्टकौ अश्वत्थः पिप्पलश् चेति विख्यातौ त्रिदशालये
अश्वत्थो ऽश्वत्थरूपेण पिप्पलो ब्रह्मरूपधृक् ताव् उभाव् अन्तरं प्रेप्सू यज्ञविध्वंसनाय तु
कुरुतां काङ्क्षितं रूपं दानवौ पापचेतसौ अश्वत्थो वृक्षरूपेण पिप्पलो ब्राह्मणाकृतिः
उभौ तौ ब्राह्मणान् नित्यं पीडयेतां तपोधन आलभन्ते च ये ऽश्वत्थं तांस् तान् अश्नात्य् असौ तरुः
पिप्पलः सामगो भूत्वा शिष्यान् अश्नाति राक्षसः तस्माद् अद्यापि विप्रेषु सामगो ऽतीव निष्कृपः
क्षीयमाणान् द्विजान् दृष्ट्वा मुनयो राक्षसाव् इमौ इति बुद्ध्वा महाप्राज्ञा दक्षिणं तीरम् आश्रितम्
सौरिं शनैश्चरं मन्दं तपस्यन्तं धृतव्रतम् गत्वा मुनिगणाः सर्वे रक्षःकर्म न्यवेदयन्
सौरिर् मुनिगणान् आह पूर्णे तपसि मे द्विजाः राक्षसौ हन्म्य् अपूर्णे तु तपस्य् अक्षम एव हि
पुनः प्रोचुर् मुनिगणा दास्यामस् ते तपो महत् इत्य् उक्तो ब्राह्मणैः सौरिः कृतम् इत्य् आह तान् अपि
सौरिर् ब्राह्मणवेषेण प्रायाद् अश्वत्थरूपिणम् राक्षसं ब्राह्मणो भूत्वा प्रदक्षिणम् अथाकरोत्
प्रदक्षिणं तु कुर्वाणं मेने ब्राह्मणम् एव तम् नित्यवद् राक्षसः पापो भक्षयाम् आस मायया
तस्य कायं समाविश्य चक्षुषान्त्राण्य् अपश्यत दृष्टः स राक्षसः पापो मन्देन रविसूनुना
भस्मीभूतः क्षणेनैव गिरिर् वज्रहतो यथा अश्वत्थं भस्मसात् कृत्वा अन्यं ब्राह्मणरूपिणम्
राक्षसं पापनिलयम् एक एव तम् अभ्यगात् अधीयानो विप्र इव शिष्यरूपो विनीतवत्
पिप्पलः पूर्ववच् चापि भक्षयाम् आस भानुजम् स भक्षितः पूर्ववच् च कुक्षाव् अन्त्राण्य् अवैक्षत
तेनालोकितमात्रो ऽसौ राक्षसो भस्मसाद् अभूत् उभौ हत्वा भानुसुतः किं कृत्यं मे वदन्त्व् अथ
मुनयो जातसंहर्षाः सर्व एव तपस्विनः ततः प्रसन्ना ह्य् अभवन्न् ऋषयो ऽगस्त्यपूर्वकाः
वरान् ददुर् यथाकामं सौरये मन्दगामिने स प्रीतो ब्राह्मणान् आह शनिः सूर्यसुतो बली
मद्द्वारे नियता ये च कुर्वन्त्य् अश्वत्थलम्भनम् तेषां सर्वाणि कार्याणि स्युः पीडा मद्भवा न च
तीर्थे चाश्वत्थसंज्ञे वै स्नानं कुर्वन्ति ये नराः तेषां सर्वाणि कार्याणि भवेयुर् अपरो वरः
मन्दवारे तु ये ऽश्वत्थं प्रातर् उत्थाय मानवाः आलभन्ते च तेषां वै ग्रहपीडा व्यपोहतु
ततः प्रभृति तत् तीर्थम् अश्वत्थं पिप्पलं विदुः तीर्थं शनैश्चरं तत्र तत्रागस्त्यं च सात्त्रिकम्
याज्ञिकं चापि तत् तीर्थं सामगं तीर्थम् एव च इत्याद्यष्टोत्तराण्य् आसन् सहस्राण्य् अथ षोडश तेषु स्नानं च दानं च सत्त्रयागफलप्रदम्
सोमतीर्थम् इति ख्यातं तद् अप्य् उक्तं महात्मभिः तत्र स्नानेन दानेन सोमपानफलं लभेत्
जगतां मातरः पूर्वम् ओषध्यो जीवसंमताः ममापि मातरो देव्यः पूर्वासां पूर्ववत्तराः
आसु प्रतिष्ठितो धर्मः स्वाध्यायो यज्ञकर्म च आभिर् एव धृतं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्