शेषतीर्थम् इति ख्यातं सर्वकामप्रदायकम् तस्य रूपं प्रवक्ष्यामि यन् मया परिभाषितम्
शेषो नाम महानागो रसातलपतिः प्रभुः सर्वनागैः परिवृतो रसातलम् अथाभ्यगात्
राक्षसा दैत्यदनुजाः प्रविष्टा ये रसातलम् तैर् निरस्तो भोगिपतिर् माम् उवाचाथ विह्वलः
रसातलं त्वया दत्तं राक्षसानां ममापि च ते मे स्थानं न दास्यन्ति तस्मात् त्वां शरणं गतः
ततो ऽहम् अब्रवं नागं गौतमीं याहि पन्नग तत्र स्तुत्वा महादेवं लप्स्यसे त्वं मनोरथम्
नान्यो ऽस्ति लोकत्रितये मनोरथसमर्पकः मद्वाक्यप्रेरितो नागो गङ्गाम् आप्लुत्य यत्नतः कृताञ्जलिपुटो भूत्वा तुष्टाव त्रिदशेश्वरम्
नमस् त्रैलोक्यनाथाय दक्षयज्ञविभेदिने आदिकर्त्रे नमस् तुभ्यं नमस् त्रैलोक्यरूपिणे
नमः सहस्रशिरसे नमः संहारकारिणे सोमसूर्याग्निरूपाय जलरूपाय ते नमः
सर्वदा सर्वरूपाय कालरूपाय ते नमः पाहि शंकर सर्वेश पाहि सोमेश सर्वग जगन्नाथ नमस् तुभ्यं देहि मे मनसेप्सितम्
ततो महेश्वरः प्रीतः प्रादान् नागेप्सितान् वरान् विनाशाय सुरारीणां दैत्यदानवरक्षसाम्
शेषाय प्रददौ शूलं जह्य् अनेनारिपुंगवान् ततः प्रोक्तः शिवेनासौ शेषः शूलेन भोगिभिः
रसातलम् अथो गत्वा निजघान रिपून् रणे निहत्य नागः शूलेन दैत्यदानवराक्षसान्
न्यवर्तत पुनर् देवो यत्र शेषेश्वरो हरः पथा येन समायातो देवं द्रष्टुं स नागराट्
रसातलाद् यत्र देवो बिलं तत्र व्यजायत तस्माद् बिलतलाद् यातं गाङ्गं वार्य् अतिपुण्यदम्
तद् वारि गङ्गाम् अगमद् गङ्गायाः संगमस् ततः देवस्य पुरतश् चापि कुण्डं तत्र सुविस्तरम्
नागस् तत्राकरोद् धोमं यत्र चाग्निः सदा स्थितः सोष्णं तद् अभवद् वारि गङ्गायास् तत्र संगमः
देवदेवं समाराध्य नागः प्रीतो महायशाः रसातलं ततो ऽभीष्टं शिवात् प्राप्य तलं ययौ
ततः प्रभृति तत् तीर्थं नागतीर्थम् उदाहृतम् सर्वकामप्रदं पुण्यं रोगदारिद्र्यनाशनम्
आयुर्लक्ष्मीकरं पुण्यं स्नानदानाच् च मुक्तिदम् शृणुयाद् वा पठेद् भक्त्या यो वापि स्मरते तु तत्
तीर्थं शेषेश्वरो यत्र यत्र शक्तिप्रदः शिवः एकविंशतितीर्थानाम् उभयोस् तत्र तीरयोः शतानि मुनिशार्दूल सर्वसंपत्प्रदायिनाम्
महानलम् इति ख्यातं वडवानलम् उच्यते महानलो यत्र देवो वडवा यत्र सा नदी
तत् तीर्थं पुत्र वक्ष्यामि मृत्युदोषजरापहम् पुरासन् नैमिषारण्ये ऋषयः सत्त्रकारिणः
शमितारं च ऋषयो मृत्युं चक्रुस् तपस्विनः वर्तमाने सत्त्रयागे मृत्यौ शमितरि स्थिते
न ममार तदा कश्चिद् उभयं स्थास्नु जङ्गमम् विना पशून् मुनिश्रेष्ठ मर्त्यं चामर्त्यतां गतम्
ततस् त्रिविष्टपे शून्ये मर्त्ये चैवातिसंभृते मृत्युनोपेक्षिते देवा राक्षसान् ऊचिरे तदा
गच्छध्वम् ऋषिसत्त्रं तन् नाशयध्वं महाध्वरम् इति देववचः श्रुत्वा प्रोचुस् ते राक्षसाः सुरान्
विध्वंसयामस् तं यज्ञम् अस्माकं किं फलं ततः प्रवर्तते विना हेतुं न कोपि क्वापि जातुचित्
देवा अप्य् असुरान् ऊचुर् यज्ञार्धं भवताम् अपि भवेद् एव ततो यान्तु ऋषीणां सत्त्रम् उत्तमम्
ते श्रुत्वा त्वरिताः सर्वे यत्र यज्ञः प्रवर्तते जग्मुस् तत्र विनाशाय देववाक्याद् विशेषतः
तज् ज्ञात्वा ऋषयो मृत्युम् आहुः किं कुर्महे वयम् आगता देववचनाद् राक्षसा यज्ञनाशिनः