तां गच्छन्तीं नृपगृहं नित्यम् एव सरस्वतीम् सरस्वन्तं ततो लक्ष्म ज्ञात्वान्येषु तथा कृतम्
तस्यै ददाव् अहं शापं भूया इति महानदी मच्छापभीता वागीशा प्रागाद् देवीं च गौतमीम्
कमण्डलुभवां पूतां मातरं लोकपावनीम् तापत्रयोपशमनीम् ऐहिकामुष्मिकप्रदाम्
सा गत्वा गौतमीं देवीं प्राह मच्छापम् आदितः गङ्गापि माम् उवाचेदं विशापां कर्तुम् अर्हसि
न युक्तं यत् सरस्वत्याः शापं त्वं दत्तवान् असि स्त्रीणाम् एष स्वभावो वै पुंस्कामा योषितो यतः
स्वभावचपला ब्रह्मन् योषितः सकला अपि त्वं कथं तु न जानीषे जगत्स्रष्टाम्बुजासन
विडम्बयति कं वा न कामो वापि स्वभावतः ततो विशापम् अवदं दृश्यापि स्यात् सरस्वती
तस्माच् छापान् नदी मर्त्ये दृश्यादृश्या सरस्वती यत्रैषा संगता देवी गङ्गायां शापविह्वला
तत्र प्रायान् नृपवरो धार्मिकः स पुरूरवाः तपस् तप्त्वा समाराध्य देवं सिद्धेश्वरं हरम्
सर्वान् कामान् अथावाप गङ्गायाश् च प्रसादतः ततः प्रभृति तत् तीर्थं पुरूरवसम् उच्यते
सरस्वतीसंगमं च ब्रह्मतीर्थं तद् उच्यते सिद्धेश्वरो यत्र देवः सर्वकामप्रदं तु तत्
सावित्री चैव गायत्री श्रद्धा मेधा सरस्वती एतानि पञ्च तीर्थानि पुण्यानि मुनयो विदुः
तत्र स्नात्वा तु पीत्वा तु मुच्यते सर्वकल्मषात् सावित्री चैव गायत्री श्रद्धा मेधा सरस्वती
एता मम सुता ज्येष्ठा धर्मसंस्थानहेतवः सर्वासाम् उत्तमां कांचिन् निर्ममे लोकसुन्दरीम्
तां दृष्ट्वा विकृता बुद्धिर् ममासीन् मुनिसत्तम गृह्यमाणा मया बाला सा मां दृष्ट्वा पलायिता
मृगीभूता तु सा बाला मृगो ऽहम् अभवं तदा मृगव्याधो ऽभवच् छंभुर् धर्मसंरक्षणाय च
ता मद्भीताः पञ्च सुता गङ्गाम् ईयुर् महानदीम् ततो महेश्वरः प्रायाद् धर्मसंरक्षणाय सः
धनुर् गृहीत्वा सशरम् ईशो ऽपि मृगरूपिणम् माम् उवाच वधिष्ये त्वां मृगव्याधस् तदा हरः
तत्कर्मणो निवृत्तो ऽहं प्रादां कन्यां विवस्वते सावित्र्याद्याः पञ्च सुता नदीरूपेण संगताः
ता आगताः पुनश् चापि स्वर्गं लोकं ममान्तिकम् यत्र ताः संगता देव्या पञ्च तीर्थानि नारद
संगतानि च पुण्यानि पञ्च नद्यः सरस्वती तेषु स्नानं तथा दानं यत् किंचित् कुरुते नरः
सर्वकामप्रदं तत् स्यान् नैष्कर्म्यान् मुक्तिदं स्मृतम् तत्राभवन् मृगव्याधं तीर्थं सर्वार्थदं नृणाम् स्वर्गमोक्षफलं चान्यद् ब्रह्मतीर्थफलं स्मृतम्
शमीतीर्थम् इति ख्यातं सर्वपापोपशान्तिदम् तस्याख्यानं प्रवक्ष्यामि शृणु यत्नेन नारद
आसीत् प्रियव्रतो नाम क्षत्रियो जयतां वरः गौतम्या दक्षिणे तीरे दीक्षां चक्रे पुरोधसा
हयमेध उपक्रान्ते ऋत्विग्भिर् ऋषिभिर् वृते तस्य राज्ञो महाबाहोर् वसिष्ठस् तु पुरोहितः
तद्यज्ञवाटम् अगमद् दानवो ऽथ हिरण्यकः तं दानवम् अभिप्रेक्ष्य देवास् त्व् इन्द्रपुरोगमाः
भीताः केचिद् दिवं जग्मुर् हव्यवाट् शमिम् आविशत् अश्वत्थं विष्णुर् अगमद् भानुर् अर्कं वटं शिवः
सोमः पलाशम् अगमद् गङ्गाम्भो हव्यवाहनः अश्विनौ तु हयं गृह्य वायसो ऽभूद् यमः स्वयम्
एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र वसिष्ठो भगवान् ऋषिः यष्टिम् आदाय दैतेयान् न्यवारयद् अथाज्ञया
ततः प्रवृत्तः पुनर् एव यज्ञो दैत्यो गतः स्वेन बलेन युक्तः इमानि तीर्थानि ततः शुभानि दशाश्वमेधस्य फलानि दद्युः