तस्य पुत्रो महान् आसीद् युवनाश्वो नराधिपः मान्धाता युवनाश्वस्य त्रिलोकविजयी सुतः
तस्य चैत्ररथी भार्या शशबिन्दोः सुताभवत् साध्वी बिन्दुमती नाम रूपेणासदृशी भुवि
पतिव्रता च ज्येष्ठा च भ्रातॄणाम् अयुतस्य वै तस्याम् उत्पादयाम् आस मान्धाता द्वौ सुतौ द्विजाः
पुरुकुत्सं च धर्मज्ञं मुचुकुन्दं च पार्थिवम् पुरुकुत्ससुतस् त्व् आसीत् त्रसदस्युर् महीपतिः
नर्मदायाम् अथोत्पन्नः संभूतस् तस्य चात्मजः संभूतस्य तु दायादस् त्रिधन्वा रिपुमर्दनः
राज्ञस् त्रिधन्वनस् त्व् आसीद् विद्वांस् त्रय्यारुणः प्रभुः तस्य सत्यव्रतो नाम कुमारो ऽभून् महाबलः
परिग्रहणमन्त्राणां विघ्नं चक्रे सुदुर्मतिः येन भार्या कृतोद्वाहा हृता चैव परस्य ह
बाल्यात् कामाच् च मोहाच् च साहसाच् चापलेन च जहार कन्यां कामार्तः कस्यचित् पुरवासिनः
अधर्मशङ्कुना तेन तं स त्रय्यारुणो ऽत्यजत् अपध्वंसेति बहुशो वदन् क्रोधसमन्वितः
सो ऽब्रवीत् पितरं त्यक्तः क्व गच्छामीति वै मुहुः पिता च तम् अथोवाच श्वपाकैः सह वर्तय
नाहं पुत्रेण पुत्रार्थी त्वयाद्य कुलपांसन इत्य् उक्तः स निराक्रामन् नगराद् वचनात् पितुः
न च तं वारयाम् आस वसिष्ठो भगवान् ऋषिः स तु सत्यव्रतो विप्राः श्वपाकावसथान्तिके
पित्रा त्यक्तो ऽवसद् वीरः पिताप्य् अस्य वनं ययौ ततस् तस्मिंस् तु विषये नावर्षत् पाकशासनः
समा द्वादश भो विप्रास् तेनाधर्मेण वै तदा दारांस् तु तस्य विषये विश्वामित्रो महातपाः
संन्यस्य सागरान्ते तु चकार विपुलं तपः तस्य पत्नी गले बद्ध्वा मध्यमं पुत्रम् औरसम्
शेषस्य भरणार्थाय व्यक्रीणाद् गोशतेन वै तं च बद्धं गले दृष्ट्वा विक्रयार्थं नृपात्मजः
महर्षिपुत्रं धर्मात्मा मोक्षयाम् आस भो द्विजाः सत्यव्रतो महाबाहुर् भरणं तस्य चाकरोत्
विश्वामित्रस्य तुष्ट्यर्थम् अनुकम्पार्थम् एव च सो ऽभवद् गालवो नाम गले बन्धान् महातपाः महर्षिः कौशिको धीमांस् तेन वीरेण मोक्षितः
सत्यव्रतस् तु भक्त्या च कृपया च प्रतिज्ञया विश्वामित्रकलत्रं तु बभार विनये स्थितः
हत्वा मृगान् वराहांश् च महिषांश् च वनेचरान् विश्वामित्राश्रमाभ्याशे मांसं वृक्षे बबन्ध च
उपांशुव्रतम् आस्थाय दीक्षां द्वादशवार्षिकीम् पितुर् नियोगाद् अवसत् तस्मिन् वनगते नृपे
अयोध्यां चैव राज्यं च तथैवान्तःपुरं मुनिः याज्योपाध्यायसंयोगाद् वसिष्ठः पर्यरक्षत
सत्यव्रतस् तु बाल्याच् च भाविनो ऽर्थस्य वै बलात् वसिष्ठे ऽभ्यधिकं मन्युं धारयाम् आस नित्यशः
पित्रा हि तं तदा राष्ट्रात् त्यज्यमानं प्रियं सुतम् निवारयाम् आस मुनिर् बहुना कारणेन न
पाणिग्रहणमन्त्राणां निष्ठा स्यात् सप्तमे पदे न च सत्यव्रतस् तस्माद् धतवान् सप्तमे पदे
जानन् धर्मं वसिष्ठस् तु न मां त्रातीति भो द्विजाः सत्यव्रतस् तदा रोषं वसिष्ठे मनसाकरोत्
गुणबुद्ध्या तु भगवान् वसिष्ठः कृतवांस् तथा न च सत्यव्रतस् तस्य तम् उपांशुम् अबुध्यत
तस्मिन्न् अपरितोषश् च पितुर् आसीन् महात्मनः तेन द्वादश वर्षाणि नावर्षत् पाकशासनः
तेन त्व् इदानीं विहितां दीक्षां तां दुर्वहां भुवि कुलस्य निष्कृतिर् विप्राः कृता सा वै भवेद् इति
न तं वसिष्ठो भगवान् पित्रा त्यक्तं न्यवारयत् अभिषेक्ष्याम्य् अहं पुत्रम् अस्येत्य् एवंमतिर् मुनिः