तच्छान्तिं कुरु कल्याण प्रसीद वरदो भव मलनिर्यातनं यस्मिन् कुर्मस् तस्मिन् वरान् बहून्
देशे दास्यामहे सर्वे तद् अनुज्ञातुम् अर्हसि यस्मिन् देशे सुरेन्द्रस्य अभिषेको भविष्यति
स सर्वकामदः पुंसां धान्यवृक्षफलैर् युतः नानावृष्टिर् न दुर्भिक्षं भवेद् अत्र कदाचन
मेने ततो मुनिश्रेष्ठो माण्डव्यो लोकपूजितः अभिषेकः कृतस् तत्र मलनिर्यातनं तथा
देवैस् तदोक्तो मुनिभिः स देशो मालवस् ततः अभिषिक्ते सुरपतौ जाते च विमले तदा
आनीय गौतमीं गङ्गां तं पुण्यायाभिषेचिरे सुराश् च ऋषयश् चैव अहं विष्णुस् तथैव च
वसिष्ठो गौतमश् चापि अगस्त्यो ऽत्रिश् च कश्यपः एते चान्ये च ऋषयो देवा यक्षाः सपन्नगाः
स्नानं तत्पुण्यतोयेन अकुर्वन्न् अभिषेचनम् मया पुनः शचीभर्ता कमण्डलुभवेन च
वारिणाप्य् अभिषिक्तश् च तत्र पुण्याभवन् नदी सिक्ता चेति च तत्रासीत् ते गङ्गायां च संगते
संगमौ तत्र विख्यातौ सर्वदा मुनिसेवितौ ततः प्रभृति तत् तीर्थं पुण्यासंगमम् उच्यते
सिक्तायाः संगमे पुण्यम् ऐन्द्रं तद् अभिधीयते तत्र सप्त सहस्राणि तीर्थान्य् आसञ् शुभानि च
तेषु स्नानं च दानं च विशेषेण तु संगमे सर्वं तद् अक्षयं विद्यान् नात्र कार्या विचारणा
यद् एतत् पुण्यम् आख्यानं यः पठेच् च शृणोति वा सर्वपापैः स मुच्येत मनोवाक्कायकर्मजैः
पौलस्त्यं तीर्थम् आख्यातं सर्वसिद्धिप्रदं नृणाम् प्रभावं तस्य वक्ष्यामि भ्रष्टराज्यप्रदायकम्
उत्तराशापतिः पूर्वम् ऋद्धिसिद्धिसमन्वितः पुरा लङ्कापतिश् चासीज् ज्येष्ठो विश्रवसः सुतः
तस्यैते भ्रातरश् चासन् बलवन्तो ऽमितप्रभाः सापत्ना रावणश् चैव कुम्भकर्णो विभीषणः
ते ऽपि विश्रवसः पुत्रा राक्षस्यां राक्षसास् तु ते मद्दत्तेन विमानेन धनदो भ्रातृभिः सह
ममान्तिकं भक्तियुक्तो नित्यम् एति तु याति च रावणस्य तु या माता कुपिता साब्रवीत् सुतान्
मरिष्ये न च जीविष्ये पुत्रा वैरूप्यकारणात् देवाश् च दानवाश् चासन् सापत्ना भ्रातरो मिथः
अन्योन्यवधम् ईप्सन्ते जयैश्वर्यवशानुगाः तद्भवन्तो न पुरुषा न शक्ता न जयैषिणः सापत्न्यं यो ऽनुमन्यते तस्य जीवो निरर्थकः
तन् मातृवचनं श्रुत्वा भ्रातरस् ते त्रयो मुने जग्मुस् ते तपसे ऽरण्यं कृतवन्तस् तपो महत्
मत्तो वरान् अवापुश् च त्रय एते च राक्षसाः मातुलेन मरीचेन तथा मातामहेन तु
तन्मातृवचनाच् चापि ततो लङ्काम् अयाचत रक्षोभावान् मातृदोषाद् भ्रात्रोर् वैरम् अभून् महत्
ततस् तद् अभवद् युद्धं देवदानवयोर् इव युद्धे जित्वाग्रजं शान्तं धनदं भ्रातरं तथा
पुष्पकं च पुरीं लङ्कां सर्वं चैव व्यपाहरत् रावणो घोषयाम् आस त्रैलोक्ये सचराचरे
यो दद्याद् आश्रयं भ्रातुः स च वध्यो भवेन् मम भ्रात्रा निरस्तो वैश्रवणो नैव प्रापाश्रयं क्वचित् पितामहं पुलस्त्यं तं गत्वा नत्वाब्रवीद् वचः
भ्रात्रा निरस्तो दुष्टेन किं करोमि वदस्व मे आश्रयः शरणं यत् स्याद् दैवं वा तीर्थम् एव च
तत् पौत्रवचनं श्रुत्वा पुलस्त्यो वाक्यम् अब्रवीत्
गौतमीं गच्छ पुत्र त्वं स्तुहि देवं महेश्वरम् तत्र नास्य प्रवेशः स्याद् गङ्गाया जलमध्यतः
सिद्धिं प्राप्स्यसि कल्याणीं तथा कुरु मया सह