तथेत्य् उक्त्वा च वृषभो नागेन गरुडेन च शनैः स शंकरं गत्वा सर्वं तस्मै न्यवेदयत् शंकरो ऽपि गरुत्मन्तं प्रोवाच शशिशेखरः
याहि गङ्गां महाबाहो गौतमीं लोकपावनीम् सर्वकामप्रदां शान्तां ताम् आप्लुत्य पुनर् वपुः
प्राप्स्यसे सर्वकामांश् च शतधाथ सहस्रधा सर्वपापोपतप्ता ये दुर्दैवोन्मूलितोद्यमाः प्राणिनो ऽभीष्टदा तेषां शरणं खग गौतमी
तद्वाक्यं प्रणतो भूत्वा श्रुत्वा तु गरुडो ऽभ्यगात् गङ्गाम् आप्लुत्य गरुडः शिवं विष्णुं ननाम सः
ततः स्वर्णमयः पक्षी वज्रदेहो महाबलः वेगी भवन् मुनिश्रेष्ठ पुनर् विष्णुम् इयात् सुधीः
ततः प्रभृति तत् तीर्थं गारुडं सर्वकामदम् तत्र स्नानादि यत् किंचित् करोति प्रयतो नरः सर्वं तद् अक्षयं वत्स शिवविष्णुप्रियावहम्
ततो गोवर्धनं तीर्थं सर्वपापप्रणाशनम् पितॄणां पुण्यजननं स्मरणाद् अपि पापनुत्
तस्य प्रभाव एष स्यान् मया दृष्टस् तु नारद ब्राह्मणः कर्षकः कश्चिज् जाबालिर् इति विश्रुतः
न विमुञ्चत्य् अनड्वाहौ मध्यं याते ऽपि भास्करे प्रतोदेन प्रतुदति पृष्ठतो ऽपि च पार्श्वयोः
तौ गावाव् अश्रुपूर्णाक्षौ दृष्ट्वा गौः कामदोहिनी सुरभिर् जगतां माता नन्दिने सर्वम् अब्रवीत्
स चापि व्यथितो भूत्वा शंभवे तन् न्यवेदयत् शंभुश् च वृषभं प्राह सर्वं सिध्यतु ते वचः
शिवाज्ञासहितो नन्दी गोजातं सर्वम् आहरत् नष्टेषु गोषु सर्वेषु स्वर्गे मर्त्ये ततस् त्वरा
माम् अवोचन् सुरगणा विना गोभिर् न जीव्यते तान् अवोचं सुरान् सर्वाञ् शंकरं यात याचत
तथैवेशं तु ते सर्वे स्तुत्वा कार्यं न्यवेदयन् ईशो ऽपि विबुधान् आह जानाति वृषभो मम
ते वृषं प्रोचुर् अमरा देहि गा उपकारिणः वृषो ऽपि विबुधान् आह गोसवः क्रियतां क्रतुः
ततः प्राप्स्यथ गाः सर्वा या दिव्या याश् च मानुषाः ततः प्रवर्तते यज्ञो गोसवो देवनिर्मितः
गौतम्याश् च शुभे पार्श्वे गावो ववृधिरे ततः गोवर्धनं तु तत् तीर्थं देवानां प्रीतिवर्धनम्
तत्र स्नानं मुनिश्रेष्ठ गोसहस्रफलप्रदम् किंचिद् दानादिना यत् स्यात् फलं तत् तु न विद्महे
पापप्रणाशनं नाम तीर्थं पापभयापहम् नामधेयं प्रवक्ष्यामि शृणु नारद यत्नतः
धृतव्रत इति ख्यातो ब्राह्मणो लोकविश्रुतः तस्य भार्या मही नाम तरुणी लोकसुन्दरी
तस्य पुत्रः सूर्यनिभः सनाज्जात इति श्रुतः धृतव्रतं तथाकर्षन् मृत्युः कालेरितो मुने
ततः सा बालविधवा बालपुत्रा सुरूपिणी त्रातारं नैव पश्यन्ती गालवाश्रमम् अभ्यगात्
तस्मै पुत्रं निवेद्याथ स्वैरिणी पापमोहिता सा बभ्राम बहून् देशान् पुंस्कामा कामचारिणी
तत्पुत्रो गालवगृहे वेदवेदाङ्गपारगः जातो ऽपि मातृदोषेण वेश्येरितमतिस् त्व् अभूत्
जनस्थानम् इति ख्यातं नानाजातिसमावृतम् तत्रासौ पण्यवेषेण अध्यास्ते च मही तथा
तत्सुतो ऽपि बहून् देशान् परिबभ्राम कामुकः सो ऽपि कालवशात् तत्र जनस्थाने ऽवसत् तदा
स्त्रियम् आकाङ्क्षते वेश्यां धृतव्रतसुतो द्विजः मही चापि धनं दातॄन् पुरुषान् समपेक्षते
मेने न पुत्रम् आत्मीयं स चापि न तु मातरम् तयोः समागमश् चासीद् विधिना मातृपुत्रयोः
एवं बहुतिथे काले पुत्रे मातरि गच्छति तयोः परस्परं ज्ञानं नैवासीन् मातृपुत्रयोः
एवं प्रवर्तमानस्य पितृधर्मेण सन्मतिः आसीत् तस्याप्य् असद्वृत्तेः शृणु नारद चित्रवत्