पुरा तारकनाशाय भवरेतो ऽपिबत् कविः रेतोगर्भं कविं दृष्ट्वा ऋषिपत्न्यो ऽस्पृहन् मुने
सप्तर्षीणाम् ऋतुस्नातां वर्जयित्वा त्व् अरुन्धतीम् तासु गर्भः समभवत् षट्सु स्त्रीषु तदाग्नितः
तप्यमानास् तु शोभिष्ठा ऋतुस्नातास् तु ता मुने किं कुर्मः क्व नु गच्छामः किं कृत्वा सुकृतं भवेत्
इत्य् उक्त्वा ता मिथो गङ्गां व्यग्रा गत्वा व्यपीडयन् ताभ्यस् ते निःसृता गर्भाः फेनरूपास् तदाम्भसि
अम्भसा त्व् एकतां प्राप्ता वायुना सर्व एव हि एकरूपस् तदा ताभ्यः षण्मुखः समजायत
स्रावयित्वा तु तान् गर्भान् ऋषिपत्न्यो गृहान् ययुः तासां विकृतरूपाणि दृष्ट्वा ते ऋषयो ऽब्रुवन्
गम्यतां गम्यतां शीघ्रं स्वैरी वृत्तिर् न युज्यते स्त्रीणाम् इति ततो वत्स निरस्ताः पतिभिस् तु ताः
ततो दुःखं समाविष्टास् त्यक्ताः स्वपतिभिश् च षट् ता दृष्ट्वा नारदः प्राह कार्त्तिकेयो हरोद्भवः
गाङ्गेयो ऽग्निभवश् चेति विख्यातस् तारकान्तकः तं यान्तु न चिराद् एव प्रीतो भोगं प्रदास्यति
देवर्षेर् वचनाद् एव समभ्येत्य च षण्मुखम् कृत्तिकाः स्वयम् एवैतद् यथावृत्तं न्यवेदयत्
ताभ्यो वाक्यं कृत्तिकाभ्यः कार्त्तिकेयो ऽनुमन्य च गौतमीं यान्तु सर्वाश् च स्नात्वापूज्य महेश्वरम्
एष्यामि चाहं तत्रैव यास्यामि सुरमन्दिरम् तथेत्य् उक्त्वा कृत्तिकाश् च स्नात्वा गङ्गां च गौतमीम्
देवेश्वरं च संपूज्य कार्त्तिकेयानुशासनात् देवेश्वरप्रसादेन प्रययुः सुरमन्दिरम्
ततः प्रभृति तत् तीर्थं कृत्तिकातीर्थम् उच्यते कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे तत्र यः स्नानम् आचरेत्
सर्वक्रतुफलं प्राप्य राजा भवति धार्मिकः तत्तीर्थस्मरणं वापि यः करोति शृणोति च सर्वपापविनिर्मुक्तो दीर्घम् आयुर् अवाप्नुयात्
दशाश्वमेधिकं तीर्थं तच् छृणुष्व महामुने यस्य श्रवणमात्रेण हयमेधफलं लभेत्
विश्वकर्मसुतः श्रीमान् विश्वरूपो महाबलः तस्यापि प्रथमः पुत्रस् तत्पुत्रो भौवनो विभुः
पुरोधाः कश्यपस् तस्य सर्वज्ञानविशारदः तम् अपृच्छन् महाबाहुर् भौवनः सार्वभौवनः
यक्ष्ये ऽहं हयमेधैश् च युगपद् दशभिर् मुने इत्य् अपृच्छद् गुरुं विप्रं क्व यक्ष्यामि सुरान् इति
सो ऽवदद् देवयजनं तत्र तत्र नृपोत्तम यत्र यत्र द्विजश्रेष्ठाः प्रावर्तन्त महाक्रतून्
तत्राभवन्न् ऋषिगणा आर्त्विज्ये मखमण्डले युगपद् दशमेधानि प्रवृत्तानि पुरोधसा
पूर्णतां नाययुस् तानि दृष्ट्वा चिन्तापरो नृपः विहाय देवयजनं पुनर् अन्यत्र तान् क्रतून्
उपाक्रामत् तथा तत्र विघ्नदोषास् तम् आययुः दृष्ट्वापूर्णांस् ततो यज्ञान् राजा गुरुम् अभाषत
देशदोषात् कालदोषान् मम दोषात् तवापि वा पूर्णतां नाप्नुवन्ति स्म दशमेधानि वाजिनः
ततश् च दुःखितो राजा कश्यपेन पुरोधसा गीष्पतेर् भ्रातरं ज्येष्ठं गत्वा संवर्तम् ऊचतुः
भगवन् युगपत् कार्याण्य् अश्वमेधानि मानद दश संपूर्णतां यान्ति तं देशं तं गुरुं वद
ततो ध्यात्वा ऋषिश्रेष्ठः संवर्तो भौवनं तदा अब्रवीद् गच्छ ब्रह्माणं गुरुं देशं वदिष्यति
भौवनो ऽपि महाप्राज्ञः कश्यपेन महात्मना आगत्य माम् अब्रवीच् च गुरुं देशादिकं च यत्
ततो ऽहम् अब्रवं पुत्र भौवनं कश्यपं तथा गौतमीं गच्छ राजेन्द्र स देशः क्रतुपुण्यवान्
अयम् एव गुरुः श्रेष्ठः कश्यपो वेदपारगः गुरोर् अस्य प्रसादेन गौतम्याश् च प्रसादतः