तथा चकार विजया विघ्नेश्वरमते स्थिता यत्रासीद् गौतमो विप्रो जया गोरूपधारिणी
जगाम शालीन् खादन्ती तां ददर्श स गौतमः गां दृष्ट्वा विकृतां विप्रस् तां तृणेन न्यवारयत्
निवार्यमाणा सा तेन स्वनं कृत्वा पपात गौः तस्यां तु पतितायां च हाहाकारो महान् अभूत्
स्वनं श्रुत्वा च दृष्ट्वा च गौतमस्य विचेष्टितम् व्यथिता ब्राह्मणाः प्राहुर् विघ्नराजपुरस्कृताः
इतो गच्छामहे सर्वे न स्थातव्यं तवाश्रमे पुत्रवत् पोषिताः सर्वे पृष्टो ऽसि मुनिपुंगव
इति श्रुत्वा मुनिर् वाक्यं विप्राणां गच्छतां तदा वज्राहत इवासीत् स विप्राणां पुरतो ऽपतत्
तम् ऊचुर् ब्राह्मणाः सर्वे पश्येमां पतितां भुवि रुद्राणां मातरं देवीं जगतां पावनीं प्रियाम्
तीर्थदेवस्वरूपिण्याम् अस्यां गवि विधेर् बलात् पतितायां मुनिश्रेष्ठ गन्तव्यम् अवशिष्यते
चीर्णं व्रतं क्षयं याति यथा वासस् त्वदाश्रमे वयं नान्यधना ब्रह्मन् केवलं तु तपोधनाः
विप्राणां पुरतः स्थित्वा विनीतः प्राह गौतमः
भवन्त एव शरणं पूतं मां कर्तुम् अर्हथ
ततः प्रोवाच भगवान् विघ्नराड् ब्राह्मणैर् वृतः
नैवेयं म्रियते तत्र नैव जीवति तत्र किम् वदामो ऽस्मिन् सुसंदिग्धे निष्कृतिं गतिम् एव वा
कथम् उत्थास्यतीयं गौर् अथ चास्मिंश् च निष्कृतिम् वक्तुम् अर्हथ तत् सर्वं करिष्ये ऽहम् असंशयम्
सर्वेषां च मतेनायं वदिष्यति च बुद्धिमान् एतद् वाक्यम् अथास्माकं प्रमाणं तव गौतम
ब्राह्मणैः प्रेर्यमाणो ऽसौ गौतमेन बलीयसा विघ्नकृद् ब्रह्मवपुषा प्राह सर्वान् इदं वचः
सर्वेषां च मतेनाहं वदिष्यामि यथार्थवत् अनुमन्यन्तु मुनयो मद्वाक्यं गौतमो ऽपि च
महेश्वरजटाजूटे ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः कमण्डलुस्थितं वारि तिष्ठतीति हि शुश्रुम
तद् आनयस्व तरसा तपसा नियमेन च तेनाभिषिञ्च गाम् एतां भगवन् भुवम् आश्रिताम् ततो वत्स्यामहे सर्वे पूर्ववत् तव वेश्मनि
इत्य् उक्तवति विप्रेन्द्रे ब्राह्मणानां च संसदि तत्रापतत् पुष्पवृष्टिर् जयशब्दो व्यवर्धत ततः कृताञ्जलिर् नम्रो गौतमो वाक्यम् अब्रवीत्
तपसाग्निप्रसादेन देवब्रह्मप्रसादतः भवतां च प्रसादेन मत्संकल्पो ऽनुसिध्यताम्
एवम् अस्त्व् इति तं विप्रा आपृच्छन् मुनिपुंगवम् स्वानि स्थानानि ते जग्मुः समृद्धान्य् अन्नवारिभिः
यातेषु तेषु विप्रेषु भ्रात्रा सह गणेश्वरः जयया सह सुप्रीतः कृतकृत्यो न्यवर्तत
गतेषु ब्रह्मवृन्देषु गणेशे च गते तथा गौतमो ऽपि मुनिश्रेष्ठस् तपसा हतकल्मषः
ध्यायंस् तदर्थं स मुनिः किम् इदं मम संस्थितम् इत्य् एवं बहुशो ध्यायञ् ज्ञानेन ज्ञातवान् द्विज
निश्चित्य देवकार्यार्थम् आत्मनः किल्बिषां गतिम् लोकानाम् उपकारं च शंभोः प्रीणनम् एव च
उमायाः प्रीणनं चापि गङ्गानयनम् एव च सर्वं श्रेयस्करं मन्ये मयि नैव च किल्बिषम्
इत्य् एवं मनसा ध्यायन् सुप्रीतो ऽभूद् द्विजोत्तमः आराध्य जगताम् ईशं त्रिनेत्रं वृषभध्वजम्
आनयिष्ये सरिच्छ्रेष्ठां प्रीता ऽस्तु गिरिजा मम सपत्नी जगदम्बाया महेश्वरजटास्थिता
एवं हि संकल्प्य मुनिप्रवीरः स गौतमो ब्रह्मगिरेर् जगाम कैलासम् आधिष्ठितम् उग्रधन्वना सुरार्चितं प्रियया ब्रह्मवृन्दैः