यदैव गौतमो विप्रो ददाति च जुहोति च तदैवाप्य् अयनं स्वर्गे सुराणाम् अपि नान्यतः
देवलोके ऽपि मर्त्ये वा श्रूयते गौतमो मुनिः होता दाता च भोक्ता च स एवेति जना विदुः
तच् छ्रुत्वा मुनयः सर्वे नानाश्रमनिवासिनः गौतमाश्रमम् आपृच्छन्न् आगच्छन्तस् तपोधनाः
तेषां मुनीनां सर्वेषाम् आगतानां स गौतमः शिष्यवत् पुत्रवद् भक्त्या पितृवत् पोषको ऽभवत्
यस्य यथेप्सितं कामं यथायोग्यं यथाक्रमम् यथानुरूपं सर्वेषां शुश्रूषाम् अकरोन् मुनिः
आज्ञया गौतमस्यासन्न् ओषध्यो लोकमातरः आराधिताः पुनस् तेन ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः
जायन्ते च तदौषध्यो लूयन्ते च तदैव हि संपत्स्यन्ते तदोप्यन्ते गौतमस्य तपोबलात्
सर्वाः समृद्धयस् तस्य संसिध्यन्ते मनोगताः प्रत्यहं वक्ति विनयाद् गौतमस् त्व् आगतान् मुनीन्
पुत्रवच् छिष्यवच् चैव प्रेष्यवत् करवाणि किम् पितृवत् पोषयाम् आस संवत्सरगणान् बहून्
एवं वसत्सु मुनिषु त्रैलोक्ये ख्यातिर् आश्रयात् ततो विनायकः प्राह मातरं भ्रातरं जयाम्
देवानां सदने मातर् गीयते गौतमो द्विजः यन् न साध्यं सुरगणैर् गौतमः कृतवान् इति
एवं श्रुतं मया देवि ब्राह्मणस्य तपोबलम् स विप्रश् चालयेद् एनां मातर् गङ्गां जटागताम्
तपसा वान्यतो वापि पूजयित्वा त्रिलोचनम् स एव च्यावयेद् एनां जटास्थां मे पितृप्रियाम्
तत्र नीतिर् विधातव्या तां विप्रो याचयेद् यथा तत्प्रभावात् सरिच्छ्रेष्ठा शिरसो ऽवतरत्य् अपि
इत्य् उक्त्वा मातरं भ्रात्रा जयया सह विघ्नराट् जगाम गौतमो यत्र ब्रह्मसूत्रधरः कृशः
वसन् कतिपयाहःसु गौतमाश्रममण्डले उवाच ब्राह्मणान् सर्वांस् तत्र तत्र च विघ्नराट्
गच्छामः स्वम् अधिष्ठानम् आश्रमाणि शुचीनि च पुष्टाः स्म गौतमान्नेन पृच्छामो गौतमं मुनिम्
इति संमन्त्र्य पृच्छन्ति मुनयो मुनिसत्तमाः स तान् निवारयाम् आस स्नेहबुद्ध्या मुनीन् पृथक्
कृताञ्जलिः सविनयम् आसध्वम् इह चैव हि युष्मच्चरणशुश्रूषां करोमि मुनिपुंगवाः
शुश्रूषौ पुत्रवन् नित्यं मयि तिष्ठति नोचितम् भवतां भूमिदेवानाम् आश्रमान्तरसेवनम्
इदम् एवाश्रमं पुण्यं सर्वेषाम् इति मे मतिः अलम् अन्येन मुनय आश्रमेण गतेन वा
इति श्रुत्वा मुनेर् वाक्यं विघ्नकृत्यम् अनुस्मरन् उवाच प्राञ्जलिर् भूत्वा ब्राह्मणान् स गणाधिपः
अन्नक्रीता वयं किं नो निवारयत गौतमः साम्ना नैव वयं शक्ता गन्तुं स्वं स्वं निवेशनम्
नायम् अर्हति दण्डं वा उपकारी द्विजोत्तमः तस्माद् बुद्ध्या व्यवस्यामि तत् सर्वैर् अनुमन्यताम्
ततः सर्वे द्विजश्रेष्ठाः क्रियताम् इत्य् अनुब्रुवन् एतस्य तूपकाराय लोकानां हितकाम्यया
ब्राह्मणानां च सर्वेषां श्रेयो यत् स्यात् तथा कुरु ब्राह्मणानां वचः श्रुत्वा मेने वाक्यं गणाधिपः
क्रियते गुणरूपं यद् गौतमस्य विशेषतः
अनुमान्य द्विजान् सर्वान् पुनः पुनर् उदारधीः स्वयं च ब्राह्मणो भूत्वा प्रणम्य ब्राह्मणान् पुनः मातुर् मते स्थितो विद्वाञ् जयां प्राह गणेश्वरः
यथा नान्यो विजानीते तथा कुरु शुभानने गोरूपधारिणी गच्छ गौतमो यत्र तिष्ठति
शालीन् खाद विनाश्याथ विकारं कुरु भामिनि कृते प्रहारे हुंकारे प्रेक्षिते चापि किंचन पत दीनं स्वनं कृत्वा न म्रियस्व न जीव च