पूर्वस्मिन्न् ऋषयो देवा पितरो लोकपालकाः जगृहुः शुभदं वारि तस्माच् छ्रेष्ठं तद् उच्यते
या दक्षिणां दिशं प्राप्ता आपो वै लोकमातरः विष्णुपादप्रसूतास् ता ब्रह्मण्या लोकमातरः
महेश्वरजटासंस्थाः पर्वजातशुभोदयाः तासां प्रभावस्मरणात् सर्वकामान् अवाप्नुयात्
कमण्डलुस्थिता देवी महेश्वरजटागता श्रुता देव यथा मर्त्यम् आगता तद् ब्रवीतु मे
महेश्वरजटास्था या आपो देव्यो महामते तासां च द्विविधो भेद आहर्तुर् द्वयकारणात्
एकांशो ब्राह्मणेनात्र व्रतदानसमाधिना गोतमेन शिवं पूज्य आहृतो लोकविश्रुतः
अपरस् तु महाप्राज्ञ क्षत्रियेण बलीयसा आराध्य शंकरं देवं तपोभिर् नियमैस् तथा
भगीरथेन भूपेन आहृतो ऽंशो ऽपरस् तथा एवं द्वैरूप्यम् अभवद् गङ्गाया मुनिसत्तम
महेश्वरजटास्था या हेतुना केन गौतमः आहर्ता क्षत्रियेणापि आहृता केन तद् वद
यथानीता पुरा वत्स ब्राह्मणेनेतरेण वा तत् सर्वं विस्तरेणाहं वदिष्ये प्रीतये तव
यस्मिन् काले सुरेशस्य उमा पत्न्य् अभवत् प्रिया तस्मिन्न् एवाभवद् गङ्गा प्रिया शंभोर् महामते
मम दोषापनोदाय चिन्तयानः शिवस् तदा उमया सहितः श्रीमान् देवीं प्रेक्ष्य विशेषतः
रसवृत्तौ स्थितो यस्मान् निर्ममे रसम् उत्तमम् रसिकत्वात् प्रियत्वाच् च स्त्रैणत्वात् पावनत्वतः
सर्वाभ्यो ह्य् अधिकप्रीतिर् गङ्गाभूद् द्विजसत्तम सैवोद्भूता जटामार्गात् कस्मिंश्चित् कारणान्तरे स तु संगोपयाम् आस गङ्गां शंभुर् जटागताम्
शिरसा च धृतां ज्ञात्वा न शशाक उमा तदा सोढुं ब्रह्मञ् जटाजूटे स्थितां दृष्ट्वा पुनः पुनः
अमर्षेण भवं गोरी प्रेरयस्वेत्य् अभाषत नैवासौ प्रैरयच् छंभू रसिको रसम् उत्तमम्
जटास्व् एव तदा देवीं गोपायन्तं विमृश्य सा विनायकं जयां स्कन्दं रहो वचनम् अब्रवीत्
नैवायं त्रिदशेशानो गङ्गां त्यजति कामुकः सापि प्रिया शिवस्याद्य कथं त्यजति तां प्रियाम्
एवं विमृश्य बहुशो गौरी चाह विनायकम्
न देवैर् नासुरैर् यक्षैर् न सिद्धैर् भवतापि च न राजभिर् अथान्यैर् वा न गङ्गां त्यजति प्रभुः
पुनस् तप्स्यामि वा गत्वा हिमवन्तं नगोत्तमम् अथवा ब्राह्मणैः पुण्यैस् तपोभिर् हतकल्मषैः
तैर् वा जटास्थिता गङ्गा प्रार्थिता भुवम् आप्नुयात्
एतच् छ्रुत्वा मातृवाक्यं मातरं प्राह विघ्नराट् भ्रात्रा स्कन्देन जयया संमन्त्र्येह च युज्यते
तत् कुर्मो मस्तकाद् गङ्गां यथा त्यजति मे पिता एतस्मिन्न् अन्तरे ब्रह्मन्न् अनावृष्टिर् अजायत
द्विर् द्वादश समा मर्त्ये सर्वप्राणिभयावहा ततो विनष्टम् अभवज् जगत् स्थावरजङ्गमम्
विना तु गौतमं पुण्यम् आश्रमं सर्वकामदम् स्रष्टुकामः पुरा पुत्र स्थावरं जङ्गमं तथा
कृतो यज्ञो मया पूर्वं स देवयजनो गिरिः मन्नामा तत्र विख्यातस् ततो ब्रह्मगिरिः सदा
तम् आश्रित्य नगश्रेष्ठं सर्वदास्ते स गौतमः तस्याश्रमे महापुण्ये श्रेष्ठे ब्रह्मगिरौ शुभे
आधयो व्याधयो वापि दुर्भिक्षं वाप्य् अवर्षणम् भयशोकौ च दारिद्र्यं न श्रूयन्ते कदाचन
तदाश्रमं विनान्यत्र हव्यं वा कव्यम् एव च नास्ति पुत्र तथा दाता होता यष्टा तथैव च