कृताञ्जलिपुटो भूत्वा केनार्थित्वं तद् उच्यताम् वामनो ऽपि तदा प्राह पदत्रयमितां भुवम्
देहि राजेन्द्र नान्येन कार्यम् अस्ति धनेन किम् तथेत्य् उक्त्वा तु कलशान् नानारत्नविभूषितात्
वारिधारां पुरस्कृत्य वामनाय भुवं ददौ पश्यत्सु ऋषिमुख्येषु शुक्रे चैव पुरोधसि
पश्यत्सु लोकनाथेषु वामनाय भुवं ददौ पश्यत्सु दैत्यसंघेषु जयशब्दे प्रवर्तति
शनैस् तु वामनः प्राह स्वस्ति राजन् सुखी भव देहि मे संमितां भूमिं त्रिपदाम् आशु गम्यते
तथेत्य् उवाच दैत्येशो यावत् पश्यति वामनम् यज्ञेशो यज्ञपुरुषश् चन्द्रादित्यौ स्तनान्तरे
यथा स्यातां सुरा मूर्ध्नि ववृधे विक्रमाकृतिः अनन्तश् चाच्युतो देवो विक्रान्तो विक्रमाकृतिः तं दृष्ट्वा दैत्यराट् प्राह सभार्यो विनयान्वितः
क्रमस्व विष्णो लोकेश यावच्छक्त्या जगन्मय जितं मया सुरेशान सर्वभावेन विश्वकृत्
तद्वाक्यसमकालं तु विष्णुः प्राह महाक्रतुः
दैत्येश्वर महाबाहो क्रमिष्ये पश्य दैत्यराट्
एवं वदन्तं स प्राह क्रम विष्णो पुनः पुनः
कूर्मपृष्ठे पदं न्यस्य बलियज्ञे पदं न्यसत् द्वितीयं तु पदं प्राप ब्रह्मलोकं सनातनम्
तृतीयस्य पदस्यात्र स्थानं नास्त्य् असुरेश्वर क्व क्रमिष्ये भुवं देहि बलिं तं हरिर् अब्रवीत् विहस्य बलिर् अप्य् आह सभार्यः स कृताञ्जलिः
त्वया सृष्टं जगत् सर्वं न स्रष्टाहं सुरेश्वर त्वद्दोषाद् अल्पम् अभवत् किं करोमि जगन्मय
तथापि नानृतपूर्वं कदाचिद् वच्मि केशव सत्यवाक्यं च मां कुर्वन् मत्पृष्ठे हि पदं न्यस
ततः प्रसन्नो भगवांस् त्रयीमूर्तिः सुरार्चितः
वरं वृणीष्व भद्रं ते भक्त्या प्रीतो ऽस्मि दैत्यराट्
स तु प्राह जगन्नाथं न याचे त्वां त्रिविक्रमम् स तु प्रादात् स्वयं विष्णुः प्रीतः सन् मनसेप्सितम्
रसातलपतित्वं च भावि चेन्द्रपदं पुनः आत्माधिपत्यं च हरिर् अविनाशि यशो विभुः
एवं दत्त्वा बलेः सर्वं ससुतं भार्ययान्वितम् रसातले हरिः स्थाप्य बलिं त्व् अमरवैरिणम्
शतक्रतोस् तथा प्रादात् सुरराज्यं यथाभवम् एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र पदं प्रागात् सुरार्चितम्
द्वितीयं तत् पदं विष्णोः पितुर् मम महामते यत् पदं समनुप्राप्तं गृहं दृष्ट्वाप्य् अचिन्तयम्
किं कृत्यं यच् छुभं मे स्यात् पदे विष्णोः समागते सर्वस्वं च समालोक्य श्रेष्ठो मे स्यात् कमण्डलुः
तद् वारि यत् पुण्यतमं दत्तं च त्रिपुरारिणा वरं वरेण्यं वरदं वरं शान्तिकरं परम्
शुभं च शुभदं नित्यं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम् मातृस्वरूपं लोकानाम् अमृतं भेषजं शुचि
पवित्रं पावनं पूज्यं ज्येष्ठं श्रेष्ठं गुणान्वितम् स्मरणाद् एव लोकानां पावनं किं नु दर्शनात्
तादृग् वारि शुचिर् भूत्वा कल्पये ऽर्घाय मे पितुः इति संचिन्त्य तद् वारि गृहीत्वार्घाय कल्पितम्
विष्णोः पादे तु पतितम् अर्घवारि सुमन्त्रितम् तद् वारि पतितं मेरौ चतुर्धा व्यगमद् भुवम्
पूर्वे तु दक्षिणे चैव पश्चिमे चोत्तरे तथा दक्षिणे यत् तु पतितं जटाभिः शंकरो मुने
जग्राह पश्चिमे यत् तु पुनः प्रायात् कमण्डलुम् उत्तरे पतितं यत् तु विष्णुर् जग्राह तज् जलम्