तत्र तत्र पृथक् पूजां चक्रे विष्णुः सनातनः वेदाश् च सरहस्या वै गायन्ति च हसन्ति च
नृत्यन्त्य् अप्सरसः सर्वा जगुर् गन्धर्वकिंनराः लाजाधृक् चापि मैनाको बभूव मुनिसत्तम
पुण्याहवाचनं वृत्तम् अन्तर्वेश्मनि नारद वेदिकायाम् उपाविष्टौ दंपती सुरसत्तमौ
प्रतिष्ठाप्याग्निं विधिवद् अश्मानं चापि पुत्रक हुत्वा लाजांश् च विधिवत् प्रदक्षिणम् अथाकरोत्
अश्मनः स्पर्शहेतोश् च देव्यङ्गुष्ठं करे ऽस्पृशत् विष्णुना प्रेरितः शंभुर् दक्षिणस्य पदस्य च
ताम् अदर्शम् अहं तत्र होमं कुर्वन् हरान्तिके दृष्टे ऽङ्गुष्ठे दुष्टबुद्ध्या वीर्यं सुस्राव मे तदा
लज्जया कलुषीभूतः स्कन्नं वीर्यम् अचूर्णयम् मद्वीर्याच् चूर्णितात् सूक्ष्माद् वालखिल्यास् तु जज्ञिरे
ततो महान् अभूत् तत्र हाहाकारः सुरोदितः लज्जया परिभूतो ऽहं निर्गतस् तु तदासनात्
पश्यत्सु देवसंघेषु तूष्णींभूतेषु नारद गच्छन्तं मां महादेवो दृष्ट्वा नन्दिनम् अब्रवीत्
ब्रह्माणम् आह्वयस्वेह गतपापं करोम्य् अहम् कृतापराधे ऽपि जने सन्तः सकृपमानसाः मोहयन्त्य् अपि विद्वांसं विषयाणाम् इयं स्थितिः
एवम् उक्त्वा स भगवान् उमया सहितः शिवः ममानुकम्पया चैव लोकानां हितकाम्यया
एतच् चकार लोकेशः शृणु नारद यत्नतः पापिनां पापमोक्षाय भूमिर् आपो भविष्यति
तयोश् च सारसर्वस्वम् आहरिष्यामि पावनम् एवं निश्चित्य भगवांस् तयोः सारं समाहरत्
भूमिं कमण्डलुं कृत्वा तत्रापः संनिवेश्य च पावमान्यादिभिः सूक्तैर् अभिमन्त्र्य च यत्नतः
त्रिजगत्पावनीं शक्तिं तत्र सस्मार पापहा माम् उवाच स लोकेशो गृहाणेमं कमण्डलुम्
आपो वै मातरो देव्यो भूमिर् माता तथापरा स्थित्युत्पत्तिविनाशानां हेतुत्वम् उभयोः स्थितम्
अत्र प्रतिष्ठितो धर्मो ह्य् अत्र यज्ञः सनातनः अत्र भुक्तिश् च मुक्तिश् च स्थावरं जङ्गमं तथा
स्मरणान् मानसं पापं वचनाद् वाचिकं तथा स्नानपानाभिषेकाच् च प्रणश्यत्य् अपि कायिकम्
एतद् एवामृतं लोके नैतस्मात् पावनं परम् मयाभिमन्त्रितं ब्रह्मन् गृहाणेमं कमण्डलुम्
अत्रत्यं वारि यः कश्चित् स्मरेद् अपि पठेद् अपि स सर्वकामान् आप्नोति गृहाणेमं कमण्डलुम्
भूतेभ्यश् चापि पञ्चभ्य आपो भूतं महोदितम् तासाम् उत्कृष्टम् एतस्माद् गृहाणेमं कमण्डलुम्
अत्र यद् वारि शोभिष्ठं पुण्यं पावनम् एव च स्पृष्ट्वा स्मृत्वा च दृष्ट्वा च ब्रह्मन् पापाद् विमोक्ष्यसे
एवम् उक्त्वा महादेवः प्रादान् मम कमण्डलुम् ततः सुरगणाः सर्वे भक्त्या प्रोचुः सुरेश्वरम् आह्लादश् च महांस् तत्र जयशब्दो व्यवर्तत
देवोत्सवे मातुर् अजः पदाग्रं समीक्ष्य पापात् पतितत्वम् आप प्रादात् कृपालुः स्मरणात् पवित्रां गङ्गां पिता पुण्यकमण्डलुस्थाम्
कमण्डलुस्थिता देवी तव पुण्यविवर्धिनी यथा मर्त्यं गता नाथ तन् मे विस्तरतो वद
बलिर् नाम महादैत्यो देवारिर् अपराजितः धर्मेण यशसा चैव प्रजासंरक्षणेन च
गुरुभक्त्या च सत्येन वीर्येण च बलेन च त्यागेन क्षमया चैव त्रैलोक्ये नोपमीयते
तस्यर्द्धिम् उन्नतां दृष्ट्वा देवाश् चिन्तापरायणाः मिथः समूचुर् अमरा जेष्यामो वै कथं बलिम्
तस्मिञ् शासति राज्यं तु त्रैलोक्यं हतकण्टकम् नारयो व्याधयो वापि नाधयो वा कथंचन
अनावृष्टिर् अधर्मो वा नास्तिशब्दो न दुर्जनः स्वप्ने ऽपि नैव दृश्येत बलौ राज्यं प्रशासति