ताव् ऊचुर् ऋषयः सर्वे स्तूयताम् एष पार्थिवः कर्मैतद् अनुरूपं वां पात्रं चायं नराधिपः
ताव् ऊचतुस् तदा सर्वांस् तान् ऋषीन् सूतमागधौ आवां देवान् ऋषींश् चैव प्रीणयावः स्वकर्मभिः
न चास्य विद्मो वै कर्म नाम वा लक्षणं यशः स्तोत्रं येनास्य कुर्याव राज्ञस् तेजस्विनो द्विजाः
ऋषिभिस् तौ नियुक्तौ तु भविष्यैः स्तूयताम् इति यानि कर्माणि कृतवान् पृथुः पश्चान् महाबलः
ततः प्रभृति वै लोके स्तवेषु मुनिसत्तमाः आशीर्वादाः प्रयुज्यन्ते सूतमागधबन्दिभिः
तयोः स्तवान्ते सुप्रीतः पृथुः प्रादात् प्रजेश्वरः अनूपदेशं सूताय मगधं मागधाय च
तं दृष्ट्वा परमप्रीताः प्रजाः प्रोचुर् मनीषिणः वृत्तीनाम् एष वो दाता भविष्यति नराधिपः
ततो वैण्यं महात्मानं प्रजाः समभिदुद्रुवुः त्वं नो वृत्तिं विधत्स्वेति महर्षिवचनात् तदा
सो ऽभिद्रुतः प्रजाभिस् तु प्रजाहितचिकीर्षया धनुर् गृह्य पृषत्कांश् च पृथिवीम् आद्रवद् बली
ततो वैण्यभयत्रस्ता गौर् भूत्वा प्राद्रवन् मही तां पृथुर् धनुर् आदाय द्रवन्तीम् अन्वधावत
सा लोकान् ब्रह्मलोकादीन् गत्वा वैण्यभयात् तदा प्रददर्शाग्रतो वैण्यं प्रगृहीतशरासनम्
ज्वलद्भिर् निशितैर् बाणैर् दीप्ततेजसम् अन्ततः महायोगं महात्मानं दुर्धर्षम् अमरैर् अपि
अलभन्ती तु सा त्राणं वैण्यम् एवान्वपद्यत कृताञ्जलिपुटा भूत्वा पूज्या लोकैस् त्रिभिस् तदा
उवाच वैण्यं नाधर्मं स्त्रीवधे परिपश्यसि कथं धारयिता चासि प्रजा राजन् विना मया
मयि लोकाः स्थिता राजन् मयेदं धार्यते जगत् मद्विनाशे विनश्येयुः प्रजाः पार्थिव विद्धि तत्
न माम् अर्हसि हन्तुं वै श्रेयश् चेत् त्वं चिकीर्षसि प्रजानां पृथिवीपाल शृणु चेदं वचो मम
उपायतः समारब्धाः सर्वे सिध्यन्त्य् उपक्रमाः उपायं पश्य येन त्वं धारयेथाः प्रजाम् इमाम्
हत्वापि मां न शक्तस् त्वं प्रजानां पोषणे नृप अनुकूला भविष्यामि यच्छ कोपं महामते
अवध्यां च स्त्रियं प्राहुस् तिर्यग्योनिगतेष्व् अपि यद्य् एवं पृथिवीपाल न धर्मं त्यक्तुम् अर्हसि
एवं बहुविधं वाक्यं श्रुत्वा राजा महामनाः कोपं निगृह्य धर्मात्मा वसुधाम् इदम् अब्रवीत्
एकस्यार्थे तु यो हन्याद् आत्मनो वा परस्य वा बहून् वा प्राणिनो ऽनन्तं भवेत् तस्येह पातकम्
सुखम् एधन्ति बहवो यस्मिंस् तु निहते ऽशुभे तस्मिन् हते नास्ति भद्रे पातकं चोपपातकम्
सो ऽहं प्रजानिमित्तं त्वां हनिष्यामि वसुंधरे यदि मे वचनान् नाद्य करिष्यसि जगद्धितम्
त्वां निहत्याद्य बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् आत्मानं प्रथयित्वाहं प्रजा धारयिता स्वयम्
सा त्वं शासनम् आस्थाय मम धर्मभृतां वरे संजीवय प्रजाः सर्वाः समर्था ह्य् असि धारणे
दुहितृत्वं च मे गच्छ तत एनम् अहं शरम् नियच्छेयं त्वद्वधार्थम् उद्यन्तं घोरदर्शनम्
सर्वम् एतद् अहं वीर विधास्यामि न संशयः वत्सं तु मम संपश्य क्षरेयं येन वत्सला
समां च कुरु सर्वत्र मां त्वं धर्मभृतां वर यथा विस्यन्दमानं मे क्षीरं सर्वत्र भावयेत्
तत उत्सारयाम् आस शैलाञ् शतसहस्रशः धनुष्कोट्या तदा वैण्यस् तेन शैला विवर्धिताः
नहि पूर्वविसर्गे वै विषमे पृथिवीतले संविभागः पुराणां वा ग्रामाणां वाभवत् तदा