न रोगिणो न मलिना न कदर्या न मायिनः न रूपहीना दुर्वृत्ता न परद्रोहकारिणः
तिष्ठन्ति मानवास् तत्र क्षेत्रे जगति विश्रुते सर्वत्र सुखसंचारं सर्वसत्त्वसुखावहम्
नानाजनसमाकीर्णं सर्वसस्यसमन्वितम् कर्णिकारैश् च पनसैश् चम्पकैर् नागकेसरैः
पाटलाशोकबकुलैः कपित्थैर् बहुलैर् धवैः चूतनिम्बकदम्बैश् च तथान्यैः पुष्पजातिभिः
नीपकैर् धवखदिरैर् लताभिश् च विराजितम् शालैस् तालैस् तमालैश् च नारिकेलैः शुभाञ्जनैः
अर्जुनैः समपर्णैश् च कोविदारैः सपिप्पलैः लकुचैः सरलैर् लोध्रैर् हिन्तालैर् देवदारुभिः
पलाशैर् मुचुकुन्दैश् च पारिजातैः सकुब्जकैः कदलीवनखण्डैश् च जम्बूपूगफलैस् तथा
केतकीकरवीरैश् च अतिमुक्तैश् च किंशुकैः मन्दारकुन्दपुष्पैश् च तथान्यैः पुष्पजातिभिः
नानापक्षिरुतैः सेव्यैर् उद्यानैर् नन्दनोपमैः फलभारानतैर् वृक्षैः सर्वर्तुकुसुमोत्करैः
चकोरैः शतपत्त्रैश् च भृङ्गराजैश् च कोकिलैः कलविङ्कैर् मयूरैश् च प्रियपुत्रैः शुकैस् तथा
जीवंजीवकहारीतैश् चातकैर् वनवेष्टितैः नानापक्षिगणैश् चान्यैः कूजद्भिर् मधुरस्वरैः
दीर्घिकाभिस् तडागैश् च पुष्करिणीभिश् च वापिभिः नानाजलाशयैश् चान्यैः पद्मिनीखण्डमण्डितैः
कुमुदैः पुण्डरीकैश् च तथा नीलोत्पलैः शुभैः कादम्बैश् चक्रवाकैश् च तथैव जलकुक्कुटैः
कारण्डवैः प्लवैर् हंसैस् तथान्यैर् जलचारिभिः एवं नानाविधैर् वृक्षैः पुष्पैर् नानाविधैर् वरैः
नानाजलाशयैः पुण्यैः शोभितं तत् समन्ततः आस्ते तत्र स्वयं देवः कृत्तिवासा वृषध्वजः
हिताय सर्वलोकस्य भुक्तिमुक्तिप्रदः शिवः पृथिव्यां यानि तीर्थानि सरितश् च सरांसि च
पुष्करिण्यस् तडागानि वाप्यः कूपाश् च सागराः तेभ्यः पूर्वं समाहृत्य जलबिन्दून् पृथक् पृथक्
सर्वलोकहितार्थाय रुद्रः सर्वसुरैः सह तीर्थं बिन्दुसरो नाम तस्मिन् क्षेत्रे द्विजोत्तमाः
चकार ऋषिभिः सार्धं तेन बिन्दुसरः स्मृतम् अष्टम्यां बहुले पक्षे मार्गशीर्षे द्विजोत्तमाः
यस् तत्र यात्रां कुरुते विषुवे विजितेन्द्रियः विधिवद् बिन्दुसरसि स्नात्वा श्रद्धासमन्वितः
देवान् ऋषीन् मनुष्यांश् च पितॄन् संतर्प्य वाग्यतः तिलोदकेन विधिना नामगोत्रविधानवित्
स्नात्वैवं विधिवत् तत्र सो ऽश्वमेधफलं लभेत् ग्रहोपरागे विषुवे संक्रान्त्याम् अयने तथा
युगादिषु षडशीत्यां तथान्यत्र शुभे तिथौ ये तत्र दानं विप्रेभ्यः प्रयच्छन्ति धनादिकम्
अन्यतीर्थाच् छतगुणं फलं ते प्राप्नुवन्ति वै पिण्डं ये संप्रयच्छन्ति पितृभ्यः सरसस् तटे
पितॄणाम् अक्षयां तृप्तिं ते कुर्वन्ति न संशयः ततः शंभोर् गृहं गत्वा वाग्यतः संयतेन्द्रियः
प्रविश्य पूजयेच् छर्वं कृत्वा तं त्रिः प्रदक्षिणम् घृतक्षीरादिभिः स्नानं कारयित्वा भवं शुचिः
चन्दनेन सुगन्धेन विलिप्य कुङ्कुमेन च ततः संपूजयेद् देवं चन्द्रमौलिम् उमापतिम्
पुष्पैर् नानाविधैर् मेध्यैर् बिल्वार्ककमलादिभिः आगमोक्तेन मन्त्रेण वेदोक्तेन च शंकरम्
अदीक्षितस् तु नाम्नैव मूलमन्त्रेण चार्चयेत् एवं संपूज्य तं देवं गन्धपुष्पानुरागिभिः
धूपदीपैश् च नैवेद्यैर् उपहारैस् तथा स्तवैः दण्डवत्प्रणिपातैश् च गीतैर् वाद्यैर् मनोहरैः