वैश्याः कृषिवणिज्यादि संत्यज्य निजकर्म यत् शूद्रवृत्त्या भविष्यन्ति कारुकर्मोपजीविनः
भैक्ष्यव्रतास् तथा शूद्राः प्रव्रज्यालिङ्गिनो ऽधमाः पाखण्डसंश्रयां वृत्तिम् आश्रयिष्यन्त्य् असंस्कृताः
दुर्भिक्षकरपीडाभिर् अतीवोपद्रुता जनाः गोधूमान्नयवान्नाद्यान् देशान् यास्यन्ति दुःखिताः
वेदमार्गे प्रलीने च पाखण्डाढ्ये ततो जने अधर्मवृद्ध्या लोकानाम् अल्पम् आयुर् भविष्यति
अशास्त्रविहितं घोरं तप्यमानेषु वै तपः नरेषु नृपदोषेण बालमृत्युर् भविष्यति
भवित्री योषितां सूतिः पञ्चषट्सप्तवार्षिकी नवाष्टदशवर्षाणां मनुष्याणां तथा कलौ
पलितोद्गमश् च भविता तदा द्वादशवार्षिकः न जीविष्यति वै कश्चित् कलौ वर्षाणि विंशतिम्
अल्पप्रज्ञा वृथालिङ्गा दुष्टान्तःकरणाः कलौ यतस् ततो विनश्यन्ति कालेनाल्पेन मानवाः
यदा यदा हि पाखण्डवृत्तिर् अत्रोपलक्ष्यते तदा तदा कलेर् वृद्धिर् अनुमेया विचक्षणैः
यदा यदा सतां हानिर् वेदमार्गानुसारिणाम् तदा तदा कलेर् वृद्धिर् अनुमेया विचक्षणैः
प्रारम्भाश् चावसीदन्ति यदा धर्मकृतां नृणाम् तदानुमेयं प्राधान्यं कलेर् विप्रा विचक्षणैः
यदा यदा न यज्ञानाम् ईश्वरः पुरुषोत्तमः इज्यते पुरुषैर् यज्ञैस् तदा ज्ञेयं कलेर् बलम्
न प्रीतिर् वेदवादेषु पाखण्डेषु यदा रतिः कलेर् वृद्धिस् तदा प्राज्ञैर् अनुमेया द्विजोत्तमाः
कलौ जगत्पतिं विष्णुं सर्वस्रष्टारम् ईश्वरम् नार्चयिष्यन्ति भो विप्राः पाखण्डोपहता नराः
किं देवैः किं द्विजैर् वेदैः किं शौचेनाम्बुजल्पना इत्य् एवं प्रलपिष्यन्ति पाखण्डोपहता नराः
अल्पवृष्टिश् च पर्जन्यः स्वल्पं सस्यफलं तथा फलं तथाल्पसारं च विप्राः प्राप्ते कलौ युगे
जानुप्रायाणि वस्त्राणि शमीप्राया महीरुहाः शूद्रप्रायास् तथा वर्णा भविष्यन्ति कलौ युगे
अणुप्रायाणि धान्यानि आजप्रायं तथा पयः भविष्यति कलौ प्राप्त औशीरं चानुलेपनम्
श्वश्रूश्वशुरभूयिष्ठा गुरवश् च नृणां कलौ शालाद्याहारिभार्याश् च सुहृदो मुनिसत्तमाः
कस्य माता पिता कस्य यदा कर्मात्मकः पुमान् इति चोदाहरिष्यन्ति श्वशुरानुगता नराः
वाङ्मनःकायजैर् दोषैर् अभिभूताः पुनः पुनः नराः पापान्य् अनुदिनं करिष्यन्त्य् अल्पमेधसः
निःसत्यानाम् अशौचानां निर्ह्रीकाणां तथा द्विजाः यद् यद् दुःखाय तत् सर्वं कलिकाले भविष्यति
निःस्वाध्यायवषट्कारे स्वधास्वाहाविवर्जिते तदा प्रविरलो विप्रः कश्चिल् लोके भविष्यति
तत्राल्पेनैव कालेन पुण्यस्कन्धम् अनुत्तमम् करोति यः कृतयुगे क्रियते तपसा हि यः
कस्मिन् काले ऽल्पको धर्मो ददाति सुमहाफलम् वक्तुम् अर्हस्य् अशेषेण श्रोतुं वाञ्छा प्रवर्तते
धन्ये कलौ भवेद् विप्रास् त्व् अल्पक्लेशैर् महत् फलम् तथा भवेतां स्त्रीशूद्रौ धन्यौ चान्यन् निबोधत
यत् कृते दशभिर् वर्षैस् त्रेतायां हायनेन तत् द्वापरे तच् च मासेन अहोरात्रेण तत् कलौ
तपसो ब्रह्मचर्यस्य जपादेश् च फलं द्विजाः प्राप्नोति पुरुषस् तेन कलौ साध्व् इति भाषितुम्
ध्यायन् कृते यजन् यज्ञैस् त्रेतायां द्वापरे ऽर्चयन् यद् आप्नोति तद् आप्नोति कलौ संकीर्त्य केशवम्
धर्मोत्कर्षम् अतीवात्र प्राप्नोति पुरुषः कलौ स्वल्पायासेन धर्मज्ञास् तेन तुष्टो ऽस्म्य् अहं कलौ