ततो ऽन्धयुग्मं बधिरा च कन्या दुःखान्वितासौ समुपाजगाम ते वै रुदन्तं पितरं च दृष्ट्वा दुःखान्विता वै रुरुदुर् भृशार्ताः
ततः स पप्रच्छ नदीतटस्थान् द्विजान् भवद्भिर् यदि योषिद् एका दृष्टा तु तोयार्थम् उपाद्रवन्ती आख्यात ते प्रोचुर् इमां प्रविष्टा
नदीं न भूयस् तु समुत्ततार एतावद् एवेह समीहितं नः स तद्वचो घोरतरं निशम्य रुरोद शोकाश्रुपरिप्लुताक्षः
तं वै रुदन्तं ससुतं सकन्यं दृष्ट्वाहम् आर्तः सुतरां बभूव आर्तिश् च मे ऽभूद् अथ संस्मृतिश् च चाण्डालयोषाहम् इति क्षितीश
ततो ऽब्रवं तं नृपते मतङ्गं किमर्थम् आर्तेन हि रुद्यते त्वया तस्या न लाभो भवितातिमौर्ख्याद् आक्रन्दितेनेह वृथा हि किं ते
स माम् उवाचात्मजयुग्मम् अन्धं कन्या चैका बधिरेयं तथैव कथं द्विजाते अधुनार्तम् एतम् आश्वासयिष्ये ऽप्य् अथ पोषयिष्ये
इत्य् एवम् उक्त्वा स सुतैश् च सार्धं फूत्कृत्य फूत्कृत्य च रोदिति स्म यथा यथा रोदिति स श्वपाकस् तथा तथा मे ह्य् अभवत् कृतापि
ततो ऽहम् आर्तं तु निवार्य तं वै स्ववंशवृत्तान्तम् अथाचचक्षे ततः स दुःखात् सह पुत्रकैः संविवेश कोकामुखम् आर्तरूपः
प्रविष्टमात्रे सलिले मतङ्गस् तीर्थप्रभावाच् च विमुक्तपापः विमानम् आरुह्य शशिप्रकाशं ययौ दिवं तात ममोपपश्यतः
तस्मिन् प्रविष्टे सलिले मृते च ममार्तिर् आसीद् अतिमोहकर्त्री ततो ऽतिपुण्ये नृपवर्य कोका जले प्रविष्टस् त्रिदिवं गतश् च
भूयो ऽभवं वैश्यकुले व्यथार्तो जातिस्मरस् तीर्थवरप्रसादात् ततो ऽतिनिर्विण्णमना गतो ऽहं कोकामुखं संयतवाक्यचित्तः
व्रतं समास्थाय कलेवरं स्वं संशोषयित्वा दिवम् आरुरोह तस्माच् च्युतस् त्वद्भवने च जातो जातिस्मरस् तात हरिप्रसादात्
सो ऽहं समाराध्य मुरारिदेवं कोकामुखे त्यक्तशुभाशुभेच्छः इत्य् एवम् उक्त्वा पितरं प्रणम्य गत्वा च कोकामुखम् अग्रतीर्थम्
इत्थं स कामदमनः सहपुत्रपौत्रः कोकामुखे तीर्थवरे सुपुण्ये त्यक्त्वा तनुं दोषमयीं ततस् तु गतो दिवं सूर्यसमैर् विमानैः
एवं मयोक्ता परमेश्वरस्य माया सुराणाम् अपि दुर्विचिन्त्या स्वप्नेन्द्रजालप्रतिमा मुरारेर् यया जगन् मोहम् उपैति विप्राः
अस्माभिस् तु श्रुतं व्यास यत् त्वया समुदाहृतम् प्रादुर्भावाश्रितं पुण्यं माया विष्णोश् च दुर्विदा
श्रोतुम् इच्छामहे त्वत्तो यथावद् उपसंहृतिम् महाप्रलयसंज्ञां च कल्पान्ते च महामुने
श्रूयतां भो मुनिश्रेष्ठा यथावद् अनुसंहृतिः कल्पान्ते प्राकृते चैव प्रलये जायते यथा
अहोरात्रं पितॄणां तु मासो ऽब्दं त्रिदिवौकसाम् चतुर्युगसहस्रे तु ब्रह्मणो ऽहर् द्विजोत्तमाः
कृतं त्रेता द्वापरं च कलिश् चेति चतुर्युगम् दैवैर् वर्षसहस्रैस् तु तद् द्वादशाभिर् उच्यते
चतुर्युगाण्य् अशेषाणि सदृशानि स्वरूपतः आद्यं कृतयुगं प्रोक्तं मुनयो ऽन्त्यं तथा कलिम्
आद्ये कृतयुगे सर्गो ब्रह्मणा क्रियते यतः क्रियते चोपसंहारस् तथान्ते ऽपि कलौ युगे
कलेः स्वरूपं भगवन् विस्तराद् वक्तुम् अर्हसि धर्मश् चतुष्पाद् भगवान् यस्मिन् वैकल्यम् ऋच्छति
कलिस्वरूपं भो विप्रा यत् पृच्छध्वं ममानघाः निबोधध्वं समासेन वर्तते यन् महत्तरम्
वर्णाश्रमाचारवती प्रवृत्तिर् न कलौ नृणाम् न साम-ऋग्यजुर्वेदविनिष्पादनहैतुकी
विवाहा न कलौ धर्मा न शिष्या गुरुसंस्थिताः न पुत्रा धार्मिकाश् चैव न च वह्निक्रियाक्रमः
यत्र तत्र कुले जातो बली सर्वेश्वरः कलौ सर्वेभ्य एव वर्णेभ्यो नरः कन्योपजीवनः
येन तेनैव योगेन द्विजातिर् दीक्षितः कलौ यैव सैव च विप्रेन्द्राः प्रायश्चित्तक्रिया कलौ
सर्वम् एव कलौ शास्त्रं यस्य यद् वचनं द्विजाः देवताश् च कलौ सर्वाः सर्वः सर्वस्य चाश्रमः
उपवासस् तथायासो वित्तोत्सर्गस् तथा कलौ धर्मो यथाभिरुचितैर् अनुष्ठानैर् अनुष्ठितः