अनिरुद्धपुरं पश्चाद् दिव्यरूपा महाबलाः गच्छन्ति साधकवराः स्तूयमानाः सुरासुरैः
तत्र कोटिसहस्राणि वर्षाणां च चतुर्दश तिष्ठन्ति वैष्णवास् तत्र जरामरणवर्जिताः
प्रद्युम्नस्य पुरं पश्चाद् गच्छन्ति विगतज्वराः तत्र तिष्ठन्ति ते विप्रा लक्षकोटिशतत्रयम्
स्वच्छन्दगामिनो हृष्टा बलशक्तिसमन्विताः गच्छन्ति योगिनः पश्चाद् यत्र संकर्षणः प्रभुः
तत्रोषित्वा चिरं कालं भुक्त्वा भोगान् सहस्रशः विशन्ति वासुदेवैति विरूपाख्ये निरञ्जने
विनिर्मुक्ताः परे तत्त्वे जरामरणवर्जिते तत्र गत्वा विमुक्तास् ते भवेयुर् नात्र संशयः
एवं क्रमेण भुक्तिं ते प्राप्नुवन्ति मनीषिणः मुक्तिं च मुनिशार्दूला वासुदेवार्चने रताः
एकादश्याम् उभे पक्षे निराहारः समाहितः स्नात्वा सम्यग् विधानेन धौतवासा जितेन्द्रियः
संपूज्य विधिवद् विष्णुं श्रद्धया सुसमाहितः पुष्पैर् गन्धैस् तथा दीपैर् धूपैर् नैवेद्यकैस् तथा
उपहारैर् बहुविधैर् जप्यैर् होमप्रदक्षिणैः स्तोत्रैर् नानाविधैर् दिव्यैर् गीतवाद्यैर् मनोहरैः
दण्डवत्प्रणिपातैश् च जयशब्दैस् तथोत्तमैः एवं संपूज्य विधिवद् रात्रौ कृत्वा प्रजागरम्
कथां वा गीतिकां विष्णोर् गायन् विष्णुपरायणः याति विष्णोः परं स्थानं नरो नास्त्य् अत्र संशयः
प्रजागरे गीतिकायाः फलं विष्णोर् महामुने ब्रूहि तच् छ्रोतुम् इच्छामः परं कौतूहलं हि नः
शृणुध्वं मुनिशार्दूलाः प्रवक्ष्याम्य् अनुपूर्वशः गीतिकायाः फलं विष्णोर् जागरे यद् उदाहृतम्
अवन्ती नाम नगरी बभूव भुवि विश्रुता तत्रास्ते भगवान् विष्णुः शङ्खचक्रगदाधरः
तस्या नगर्याः पर्यन्ते चाण्डालो गीतिकोविदः सद्वृत्त्योत्पादितधनो भृत्यानां भरणे रतः
विष्णुभक्तः स चाण्डालो मासि मासि दृढव्रतः एकादश्यां समागम्य सोपवासो ऽथ गायति
गीतिका विष्णुनामाङ्काः प्रादुर्भावसमाश्रिताः गान्धारषड्जनैषादस्वरपञ्चमधैवतैः
रात्रिजागरणे विष्णुं गाथाभिर् उपगायति प्रभाते च प्रणम्येशं द्वादश्यां गृहम् एत्य च
जामातृभागिनेयांश् च भोजयित्वा सकन्यकाः ततः सपरिवारस् तु पश्चाद् भुङ्क्ते द्विजोत्तमाः
एवं तस्यासतस् तत्र कुर्वतो विष्णुप्रीणनम् गीतिकाभिर् विचित्राभिर् वयः प्रतिगतं बहु
एकदा चैत्रमासे तु कृष्णैकादशिगोचरे विष्णुशुश्रूषणार्थाय ययौ वनम् अनुत्तमम्
वनजातानि पुष्पाणि ग्रहीतुं भक्तितत्परः क्षिप्रातटे महारण्ये विभीतकतरोर् अधः
दृष्टः स राक्षसेनाथ गृहीतश् चापि भक्षितुम् चाण्डालस् तम् अथोवाच नाद्य भक्ष्यस् त्वया ह्य् अहम्
प्रातर् भोक्ष्यसि कल्याण सत्यम् एष्याम्य् अहं पुनः अद्य कार्यं मम महत् तस्मान् मुञ्चस्व राक्षस
श्वः सत्येन समेष्यामि ततः खादसि माम् इति विष्णुशुश्रूषणार्थाय रात्रिजागरणं मया कार्यं न व्रतविघ्नं मे कर्तुम् अर्हसि राक्षस
तं राक्षसः प्रत्युवाच दशरात्रम् अभोजनम् ममाभूद् अद्य च भवान् मया लब्धो मतङ्गज
न मोक्ष्ये भक्षयिष्यामि क्षुधया पीडितो भृशम् निशाचरवचः श्रुत्वा मातङ्गस् तम् उवाच ह सान्त्वयञ् श्लक्ष्णया वाचा स सत्यवचनैर् दृढैः
सत्यमूलं जगत् सर्वं ब्रह्मराक्षस तच् छृणु सत्येनाहं शपिष्यामि पुनरागमनाय च
आदित्यश् चन्द्रमा वह्निर् वायुर् भूर् द्यौर् जलं मनः अहोरात्रं यमः संध्ये द्वे विदुर् नरचेष्टितम्