या गीता पितृभिः पूर्वम् ऐलस्यासीन् महीपतेः कदा नः संतताव् अग्र्यः कस्यचिद् भविता सुतः
यो योगिभुक्तशेषान् नो भुवि पिण्डान् प्रदास्यति गयायाम् अथवा पिण्डं खड्गमांसं तथा हविः
कालशाकं तिलाज्यं च तृप्तये कृसरं च नः वैश्वदेवं च सौम्यं च खड्गमांसं परं हविः
विषाणवर्जं शिरस आ पादाद् आशिषामहे दद्याच् छ्राद्धं त्रयोदश्यां मघासु च यथाविधि
मधुसर्पिःसमायुक्तं पायसं दक्षिणायने तस्मात् संपूजयेद् भक्त्या स्वपितॄन् विधिवन् नरः
कामान् अभीप्सन् सकलान् पापाद् आत्मविमोचनम् वसून् रुद्रांस् तथादित्यान् नक्षत्रग्रहतारकाः
प्रीणयन्ति मनुष्याणां पितरः श्राद्धतर्पिताः आयुः प्रजां धनं विद्यां स्वर्गं मोक्षं सुखानि च
प्रयच्छन्ति तथा राज्यं पितरः श्राद्धतर्पिताः तथापराह्णः पूर्वाह्णात् पितॄणाम् अतिरिच्यते
संपूज्य स्वागतेनैतान् सदने ऽभ्यागतान् द्विजान् पवित्रपाणिर् आचान्तान् आसनेषूपवेशयेत्
श्राद्धं कृत्वा विधानेन संभोज्य च द्विजोत्तमान् विसर्जयेत् प्रियाण्य् उक्त्वा प्रणिपत्य च भक्तितः
आद्वारम् अनुगच्छेच् च आगच्छेद् अनुमोदितः ततो नित्यक्रियां कुर्याद् भोजयेच् च तथातिथीन्
नित्यक्रियां पितॄणां च केचिद् इच्छन्ति सत्तमाः न पितॄणां तथैवान्ये शेषं पूर्ववद् आचरेत्
पृथक्त्वेन वदन्त्य् अन्ये केचित् पूर्वं च पूर्ववत् ततस् तद् अन्नं भुञ्जीत सह भृत्यादिभिर् नरः
एवं कुर्वीत धर्मज्ञः श्राद्धं पित्र्यं समाहितः यथा च विप्रमुख्यानां परितोषो ऽभिजायते
इदानीं संप्रवक्ष्यामि वर्जनीयान् द्विजाधमान् मित्रध्रुक् कुनखी क्लीबः क्षयी शुक्ली वणिक्पथः
श्यावदन्तो ऽथ खल्वाटः काणो ऽन्धो बधिरो जडः मूकः पङ्गुः कुणिः षण्ढो दुश्चर्मा व्यङ्गकेकरौ
कुष्ठी रक्तेक्षणः कुब्जो वामनो विकटो ऽलसः मित्रशत्रुर् दुष्कुलीनः पशुपालो निराकृतिः
परिवित्तिः परिवेत्ता परिवेदनिकासुतः वृषलीपतिस् तत्सुतश् च न भवेच् छ्राद्धभुग् द्विजः
वृषलीपुत्रसंस्कर्ता अनूढो दिधिषूपतिः भृतकाध्यापको यस् तु भृतकाध्यापितश् च यः
सूतकान्नोपजीवी च मृगयुः सोमविक्रयी अभिशस्तस् तथा स्तेनः पतितो वार्द्धुषिः शठः
पिशुनो वेदसंत्यागी दानाग्नित्यागनिष्ठुरः राज्ञः पुरोहितो भृत्यो विद्याहीनो ऽथ मत्सरी
वृद्धद्विड् दुर्धरः क्रूरो मूढो देवलकस् तथा नक्षत्रसूचकश् चैव पर्वकारश् च गर्हितः
अयाज्ययाजकः षण्ढो गर्हिता ये च ये ऽधमाः न ते श्राद्धे नियोक्तव्या दृष्ट्वामी पङ्क्तिदूषकाः
असतां प्रग्रहो यत्र सतां चैवावमानना दण्डो देवकृतस् तत्र सद्यः पतति दारुणः
हित्वागमं सुविहितं बालिशं यस् तु भोजयेत् आदिधर्मं समुत्सृज्य दाता तत्र विनश्यति
यस् त्व् आश्रितं द्विजं त्यक्त्वा अन्यम् आनीय भोजयेत् तन्निःश्वासाग्निनिर्दग्धस् तत्र दाता विनश्यति
वस्त्राभावे क्रिया नास्ति यज्ञा वेदास् तपांसि च तस्माद् वासांसि देयानि श्राद्धकाले विशेषतः
कौशेयं क्षौमकार्पासं दुकूलम् अहतं तथा श्राद्धे त्व् एतानि यो दद्यात् कामान् आप्नोति चोत्तमान्
यथा गोषु प्रभूतासु वत्सो विन्दति मातरम् तथान्नं तत्र विप्राणां जन्तुर् यत्रावतिष्ठते
नामगोत्रं च मन्त्रांश् च दत्तम् अन्नं न यन्ति ते अपि ये निधनं प्राप्तास् तृप्तिस् तान् उपतिष्ठते