ऊर्जा तत्रैव पतिता गिरिराजस्य विस्तृते प्रस्थे तीर्थं समासाद्य सप्तसामुद्रम् उत्तमम्
कोका नाम ततो वेगान् नदी तीर्थशताकुला प्लावयन्ती गिरेः शृङ्गं सर्पणात् तु सरित् स्मृता
अथ ते पितरो विप्रा योगहीना महानदीम् ददृशुः शीतसलिलां न विदुस् तां सुलोचनाम्
ततस् तु गिरिराड् दृष्ट्वा पितॄंस् तांस् तु क्षुधार्दितान् बदरीम् आदिदेशाथ धेनुं चैकां मधुस्रवाम्
क्षीरं मधु च तद् दिव्यं कोकाम्भो बदरीफलम् इदं गिरिवरेणैषां पोषणाय निरूपितम्
तया वृत्त्या तु वसतां पितॄणां मुनिसत्तमाः दश वर्षसहस्राणि ययुर् एकम् अहो यथा
एवं लोके विपितरि तथैव विगतस्वधे दैत्या बभूवुर् बलिनो यातुधानाश् च राक्षसाः
ते तान् पितृगणान् दैत्या यातुधानाश् च वेगिताः विश्वैर् देवैर् विरहितान् सर्वतः समुपाद्रवन्
दैतेयान् यातुधानांश् च दृष्ट्वैवापततो द्विजाः कोकातटस्थाम् उत्तुङ्गां शिलां ते जगृहू रुषा
गृहीतायां शिलायां तु कोका वेगवती पितॄन् छादयाम् आस तोयेन प्लावयन्ती हिमाचलम्
पितॄन् अन्तर्हितान् दृष्ट्वा दैतेया राक्षसास् तथा विभीतकं समारुह्य निराहारास् तिरोहिताः
सलिलेन विषीदन्तः पितरः क्षुद्भ्रमातुराः विषीदमानम् आत्मानं समीक्ष्य सलिलाशयाः जगुर् जनार्दनं देवं पितरः शरणं हरिम्
जयस्व गोविन्द जगन्निवास जयो ऽस्तु नः केशव ते प्रसादात् जनार्दनास्मान् सलिलान्तरस्थान् उद्धर्तुम् अर्हस्य् अनघप्रताप
निशाचरैर् दारुणदर्शनैः प्रभो वरेण्य वैकुण्ठ वराह विष्णो नारायणाशेषमहेश्वरेश प्रयाहि भीताञ् जय पद्मनाभ
उपेन्द्र योगिन् मधुकैटभघ्न विष्णो अनन्ताच्युत वासुदेव श्रीशार्ङ्गचक्राम्बुजशङ्खपाणे रक्षस्व देवेश्वर राक्षसेभ्यः
त्वं पिता जगतः शंभो नान्यः शक्तः प्रबाधितुम् निशाचरगणं भीमम् अतस् त्वां शरणं गताः
त्वन्नामसंकीर्तनतो निशाचरा द्रवन्ति भूतान्य् अपयान्ति चारयः नाशं तथा संप्रति यान्ति विष्णो धर्मादि सत्यं भवतीह मुख्यम्
इत्थं स्तुतः स पितृभिर् धरणीधरस् तु तुष्टस् तदाविष्कृतदिव्यमूर्तिः कोकामुखे पितृगणं सलिले निमग्नं देवो ददर्श शिरसाथ शिलां वहन्तम्
तं दृष्ट्वा सलिले मग्नं क्रोडरूपी जनार्दनः भीतं पितृगणं विष्णुर् उद्धर्तुं मतिर् आदधे
दंष्ट्राग्रेण समाहत्य शिलां चिक्षेप शूकरः पितॄन् आदाय च विभुर् उज्जहार शिलातलात्
वराहदंष्ट्रासंलग्नाः पितरः कनकोज्ज्वलाः कोकामुखे गतभयाः कृता देवेन विष्णुना
उद्धृत्य च पितॄन् देवो विष्णुतीर्थे तु शूकरः ददौ समाहितस् तेभ्यो विष्णुर् लोहार्गले जलम्
ततः स्वरोमसंभूतान् कुशान् आदाय केशवः स्वेदोद्भवांस् तिलांश् चैव चक्रे चोल्मुकम् उत्तमम्
ज्योतिः सूर्यप्रभं कृत्वा पात्रं तीर्थं च कामिकम् स्थितः कोटिवटस्याधो वारि गङ्गाधरं शुचि
तुङ्गकूटात् समादाय यज्ञीयान् ओषधीरसान् मधुक्षीररसान् गन्धान् पुष्पधूपानुलेपनान्
आदाय धेनुं सरसो रत्नान्य् आदाय चार्णवात् दंष्ट्रयोल्लिख्य धरणीम् अभ्युक्ष्य सलिलेन च
घर्मोद्भवेनोपलिप्य कुशैर् उल्लिख्य तां पुनः परिणीयोल्मुकेनैनाम् अभ्युक्ष्य च पुनः पुनः
कुशान् आदाय प्रागग्रांल् लोमकूपान्तरस्थितान् ऋषीन् आहूय पप्रच्छ करिष्ये पितृतर्पणम्
तैर् अप्य् उक्ते कुरुष्वेति विश्वान् देवांस् ततो विभुः आहूय मन्त्रतस् तेषां विष्टराणि ददौ प्रभुः
आहूय मन्त्रतस् तेषां वेदोक्तविधिना हरिः अक्षतैर् दैवतारक्षां चक्रे चक्रगदाधरः