जगाम कृष्णः सहसा गृहीत्वा पादपोत्तमम् ततः शङ्खम् उपाध्माय द्वारकोपरि संस्थितः
हर्षम् उत्पादयाम् आस द्वारकावासिनां द्विजाः अवतीर्याथ गरुडात् सत्यभामासहायवान्
निष्कुटे स्थापयाम् आस पारिजातं महातरुम् यम् अभ्येत्य जनः सर्वो जातिं स्मरति पौर्विकीम्
वास्यते यस्य पुष्पाणां गन्धेनोर्वी त्रियोजनम् ततस् ते यादवाः सर्वे देवगन्धान् अमानुषान्
ददृशुः पादपे तस्मिन् कुर्वतो मुखदर्शनम् किंकरैः समुपानीतं हस्त्यश्वादि ततो धनम्
स्त्रियश् च कृष्णो जग्राह नरकस्य परिग्रहात् ततः काले शुभे प्राप्त उपयेमे जनार्दनः
ताः कन्या नरकावासात् सर्वतो याः समाहृताः एकस्मिन्न् एव गोविन्दः कालेनासां द्विजोत्तमाः
जग्राह विधिवत् पाणीन् पृथग्देहे स्वधर्मतः षोडश स्त्रीसहस्राणि शतम् एकं तथाधिकम्
तावन्ति चक्रे रूपाणि भगवान् मधुसूदनः एकैकशश् च ताः कन्या मेनिरे मधुसूदनम्
ममैव पाणिग्रहणं गोविन्दः कृतवान् इति निशासु जगतः स्रष्टा तासां गेहेषु केशवः उवास विप्राः सर्वासां विश्वरूपधरो हरिः
प्रद्युम्नाद्या हरेः पुत्रा रुक्मिण्यां कथिता द्विजाः भान्वादिकांश् च वै पुत्रान् सत्यभामा व्यजायत
दीप्तिमन्तः प्रपक्षाद्या रोहिण्यास् तनया हरेः बभूवुर् जाम्बवत्याश् च साम्बाद्या बाहुशालिनः
तनया भद्रविन्दाद्या नाग्नजित्यां महाबलाः संग्रामजित्प्रधानास् तु शैब्यायां चाभवन् सुताः
वृकाद्यास् तु सुता माद्री गात्रवत्प्रमुखान् सुतान् अवाप लक्ष्मणा पुत्रान् कालिन्द्याश् च श्रुतादयः
अन्यासां चैव भार्याणां समुत्पन्नानि चक्रिणः अष्टायुतानि पुत्राणां सहस्राणि शतं तथा
प्रद्युम्नः प्रमुखस् तेषां रुक्मिण्यास् तु सुतस् ततः प्रद्युम्नाद् अनिरुद्धो ऽभूद् वज्रस् तस्माद् अजायत
अनिरुद्धो रणे रुद्धो बलेः पौत्रीं महाबलः बाणस्य तनयाम् ऊषाम् उपयेमे द्विजोत्तमाः
यत्र युद्धम् अभूद् घोरं हरिशंकरयोर् महत् छिन्नं सहस्रं बाहूनां यत्र बाणस्य चक्रिणा
कथं युद्धम् अभूद् ब्रह्मन्न् उषार्थे हरकृष्णयोः कथं क्षयं च बाणस्य बाहूनां कृतवान् हरिः
एतत् सर्वं महाभाग वक्तुम् अर्हसि नो ऽखिलम् महत् कौतूहलं जातं श्रोतुम् एतां कथां शुभाम्
उषा बाणसुता विप्राः पार्वतीं शंभुना सह क्रीडन्तीम् उपलक्ष्योच्चैः स्पृहां चक्रे तदा स्वयम् ततः सकलचित्तज्ञा गौरी ताम् आह भामिनीम्
अलम् इत्य् अनुतापेन भर्त्रा त्वम् अपि रंस्यसे
इत्य् उक्ता सा तदा चक्रे कदेति मतिम् आत्मनः को वा भर्ता ममेत्य् एनां पुनर् अप्य् आह पार्वती
वैशाखे शुक्लद्वादश्यां स्वप्ने यो ऽभिभवं तव करिष्यति स ते भर्ता राजपुत्रि भविष्यति
तस्यां तिथौ पुमान् स्वप्ने यथा देव्या उदीरितः तथैवाभिभवं चक्रे रागं चक्रे च तत्र सा ततः प्रबुद्धा पुरुषम् अपश्यन्ती तम् उत्सुका
क्व गतो ऽसीति निर्लज्जा द्विजाश् चोक्तवती सखीम् बाणस्य मन्त्री कुम्भाण्डश् चित्रलेखा तु तत्सुता
तस्याः सख्य् अभवत् सा च प्राह को ऽयं त्वयोच्यते यदा लज्जाकुला नास्य कथयाम् आस सा सखी
तदा विश्वासम् आनीय सर्वम् एवान्ववेदयत् विदितायां तु ताम् आह पुनर् ऊषा यथोदितम् देव्या तथैव तत्प्राप्तौ यो ऽभ्युपायः कुरुष्व तम्
ततः पटे सुरान् दैत्यान् गन्धर्वांश् च प्रधानतः मनुष्यांश् चाभिलिख्यासौ चित्रलेखाप्य् अदर्शयत्
अपास्य सा तु गन्धर्वांस् तथोरगसुरासुरान् मनुष्येषु ददौ दृष्टिं तेष्व् अप्य् अन्धकवृष्णिषु