तत् कथ्यतां द्रुतं गत्वा पौलोम्या वचनं मम सत्यभामा वदत्य् एवं भर्तृगर्वोद्धताक्षरम्
यदि त्वं दयिता भर्तुर् यदि तस्य प्रिया ह्य् असि मद्भर्तुर् हरतो वृक्षं तत् कारय निवारणम्
जानामि ते पतिं शक्रं जानामि त्रिदशेश्वरम् पारिजातं तथाप्य् एनं मानुषी हारयामि ते
इत्य् उक्ता रक्षिणो गत्वा प्रोच्चैः प्रोचुर् यथोदितम् शची चोत्साहयाम् आस त्रिदशाधिपतिं पतिम्
ततः समस्तदेवानां सैन्यैः परिवृतो हरिम् प्रवृक्तः पारिजातार्थम् इन्द्रो योधयितुं द्विजाः
ततः परिघनिस्त्रिंशगदाशूलधरायुधाः बभूवुस् त्रिदशाः सज्जाः शक्रे वज्रकरे स्थिते
ततो निरीक्ष्य गोविन्दो नागराजोपरि स्थितम् शक्रं देवपरीवारं युद्धाय समुपस्थितम्
चकार शङ्खनिर्घोषं दिशः शब्देन पूरयन् मुमोच च शरव्रातं सहस्रायुतसंमितम्
ततो दिशो नभश् चैव दृष्ट्वा शरशताचितम् मुमुचुस् त्रिदशाः सर्वे शस्त्राण्य् अस्त्राण्य् अनेकशः
एकैकम् अस्त्रं शस्त्रं च देवैर् मुक्तं सहस्रधा चिच्छेद लीलयैवेशो जगतां मधुसूदनः
पाशं सलिलराजस्य समाकृष्योरगाशनः चचाल खण्डशः कृत्त्वा बालपन्नगदेहवत्
यमेन प्रहितं दण्डं गदाप्रक्षेपखण्डितम् पृथिव्यां पातयाम् आस भगवान् देवकीसुतः
शिबिकां च धनेशस्य चक्रेण तिलशो विभुः चकार शौरिर् अर्केन्दू दृष्टिपातहतौजसौ
नीतो ऽग्निः शतशो बाणैर् द्राविता वसवो दिशः चक्रविच्छिन्नशूलाग्रा रुद्रा भुवि निपातिताः
साध्या विश्वे च मरुतो गन्धर्वाश् चैव सायकैः शार्ङ्गिणा प्रेरिताः सर्वे व्योम्नि शाल्मलितूलवत्
गरुडश् चापि वक्त्रेण पक्षाभ्यां च नखाङ्कुरैः भक्षयन्न् अहनद् देवान् दानवांश् च सदा खगः
ततः शरसहस्रेण देवेन्द्रमधुसूदनौ परस्परं ववर्षाते धाराभिर् इव तोयदौ
ऐरावतेन गरुडो युयुधे तत्र संकुले देवैः समेतैर् युयुधे शक्रेण च जनार्दनः
छिन्नेषु शीर्यमाणेषु शस्त्रेष्व् अस्त्रेषु सत्वरम् जग्राह वासवो वज्रं कृष्णश् चक्रं सुदर्शनम्
ततो हाहाकृतं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् वज्रचक्रधरौ दृष्ट्वा देवराजजनार्दनौ
क्षिप्तं वज्रम् अथेन्द्रेण जग्राह भगवान् हरिः न मुमोच तदा चक्रं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत्
प्रनष्टवज्रं देवेन्द्रं गरुडक्षतवाहनम् सत्यभामाब्रवीद् वाक्यं पलायनपरायणम्
त्रैलोक्येश्वर नो युक्तं शचीभर्तुः पलायनम् पारिजातस्रगाभोगात् त्वाम् उपस्थास्यते शची
कीदृशं देव राज्यं ते पारिजातस्रगुज्ज्वलाम् अपश्यतो यथापूर्वं प्रणयाभ्यागतां शचीम्
अलं शक्र प्रयासेन न व्रीडां यातुम् अर्हसि नीयतां पारिजातो ऽयं देवाः सन्तु गतव्यथाः
पतिगर्वावलेपेन बहुमानपुरःसरम् न ददर्श गृहायाताम् उपचारेण मां शची
स्त्रीत्वाद् अगुरुचित्ताहं स्वभर्तुः श्लाघनापरा ततः कृतवती शक्र भवता सह विग्रहम्
तद् अलं पारिजातेन परस्वेन हृतेन वा रूपेण यशसा चैव भवेत् स्त्री का न गर्विता
इत्य् उक्ते वै निववृते देवराजस् तया द्विजाः प्राह चैनाम् अलं चण्डि सखि खेदातिविस्तरैः
न चापि सर्गसंहारस्थितिकर्ताखिलस्य यः जितस्य तेन मे व्रीडा जायते विश्वरूपिणा