मत्स्यबन्धैश् च मत्स्यो ऽसौ मत्स्यैर् अन्यैः सह द्विजाः घातितो ऽसुरवर्याय शम्बराय निवेदितः
तस्य मायावती नाम पत्नी सर्वगृहेश्वरी कारयाम् आस सूदानाम् आधिपत्यम् अनिन्दिता
दारिते मत्स्यजठरे ददृशे सातिशोभनम् कुमारं मन्मथतरोर् दग्धस्य प्रथमाङ्कुरम्
को ऽयं कथम् अयं मत्स्यजठरे समुपागतः इत्य् एवं कौतुकाविष्टां तां तन्वीं प्राह नारदः
अयं समस्तजगतां सृष्टिसंहारकारिणा शम्बरेण हृतः कृष्णतनयः सूतिकागृहात्
क्षिप्तः समुद्रे मत्स्येन निगीर्णस् ते वशं गतः नररत्नम् इदं सुभ्रु विश्रब्धा परिपालय
नारदेनैवम् उक्ता सा पालयाम् आस तं शिशुम् बाल्याद् एवातिरागेण रूपातिशयमोहिता
स यदा यौवनाभोगभूषितो ऽभूद् द्विजोत्तमाः साभिलाषा तदा सा तु बभूव गजगामिनी
मायावती ददौ चास्मै माया सर्वा महात्मने प्रद्युम्नायात्मभूताय तन्न्यस्तहृदयेक्षणा प्रसज्जन्तीं तु ताम् आह स कार्ष्णिः कमललोचनः
मातृभावं विहायैव किमर्थं वर्तसे ऽन्यथा
सा चास्मै कथयाम् आस न पुत्रस् त्वं ममेति वै तनयं त्वाम् अयं विष्णोर् हृतवान् कालशम्बरः
क्षिप्तः समुद्रे मत्स्यस्य संप्राप्तो जठरान् मया सा तु रोदिति ते माता कान्ताद्याप्य् अतिवत्सला
इत्य् उक्तः शम्बरं युद्धे प्रद्युम्नः स समाह्वयत् क्रोधाकुलीकृतमना युयुधे च महाबलः
हत्वा सैन्यम् अशेषं तु तस्य दैत्यस्य माधविः सप्त माया व्यतिक्रम्य मायां संयुयुजे ऽष्टमीम्
तया जघान तं दैत्यं मायया कालशम्बरम् उत्पत्य च तया सार्धम् आजगाम पितुः पुरम्
अन्तःपुरे च पतितं मायावत्या समन्वितम् तं दृष्ट्वा हृष्टसंकल्पा बभूवुः कृष्णयोषितः रुक्मिणी चाब्रवीत् प्रेम्णा आसक्तदृष्टिर् अनिन्दिता
धन्यायाः खल्व् अयं पुत्रो वर्तते नवयौवने अस्मिन् वयसि पुत्रो मे प्रद्युम्नो यदि जीवति
सभाग्या जननी वत्स त्वया कापि विभूषिता अथवा यादृशः स्नेहो मम यादृग् वपुश् च ते हरेर् अपत्यं सुव्यक्तं भवान् वत्स भविष्यति
एतस्मिन्न् अन्तरे प्राप्तः सह कृष्णेन नारदः अन्तःपुरवरां देवीं रुक्मिणीं प्राह हर्षितः
एष ते तनयः सुभ्रु हत्वा शम्बरम् आगतः हृतो येनाभवत् पूर्वं पुत्रस् ते सूतिकागृहात्
इयं मायावती भार्या तनयस्यास्य ते सती शम्बरस्य न भार्येयं श्रूयताम् अत्र कारणम्
मन्मथे तु गते नाशं तदुद्भवपरायणा शम्बरं मोहयाम् आस मायारूपेण रुक्मिणि
विवाहाद्युपभोगेषु रूपं मायामयं शुभम् दर्शयाम् आस दैत्यस्य तस्येयं मदिरेक्षणा
कामो ऽवतीर्णः पुत्रस् ते तस्येयं दयिता रतिः विशङ्का नात्र कर्तव्या स्नुषेयं तव शोभना
ततो हर्षसमाविष्टौ रुक्मिणीकेशवौ तदा नगरी च समस्ता सा साधु साध्व् इत्य् अभाषत
चिरं नष्टेन पुत्रेण संगतां प्रेक्ष्य रुक्मिणीम् अवाप विस्मयं सर्वो द्वारवत्यां जनस् तदा
चारुदेष्णं सुदेष्णं च चारुदेहं च शोभनम् सुषेणं चारुगुप्तं च भद्रचारुं तथापरम्
चारुविन्दं सुचारुं च चारुं च बलिनां वरम् रुक्मिण्य् अजनयत् पुत्रान् कन्यां चारुमतीं तथा
अन्याश् च भार्याः कृष्णस्य बभूवुः सप्त शोभनाः कालिन्दी मित्रविन्दा च सत्या नाग्नजिती तथा
देवी जाम्बवती चापि सदा तुष्टा तु रोहिणी मद्रराजसुता चान्या सुशीला शीलमण्डला