अथेश मां कंसपरिग्रहेण दोषास्पदीभूतम् अदोषयुक्तम् कर्ता न मानोपहितं धिग् अस्तु यस्मान् मनः साधुबहिष्कृतो यः
ज्ञानात्मकस्याखिलसत्त्वराशेर् व्यावृत्तदोषस्य सदास्फुटस्य किं वा जगत्य् अत्र समस्तपुंसाम् अज्ञातम् अस्यास्ति हृदि स्थितस्य
तस्माद् अहं भक्तिविनम्रगात्रो व्रजामि विश्वेश्वरम् ईश्वराणाम् अंशावतारं पुरुषोत्तमस्य अनादिमध्यान्तम् अजस्य विष्णोः
चिन्तयन्न् इति गोविन्दम् उपगम्य स यादवः अक्रूरो ऽस्मीति चरणौ ननाम शिरसा हरेः
सो ऽप्य् एनं ध्वजवज्राब्जकृतचिह्नेन पाणिना संस्पृश्याकृष्य च प्रीत्या सुगाढं परिषस्वजे
कृतसंवदनौ तेन यथावद् बलकेशवौ ततः प्रविष्टौ सहसा तम् आदायात्ममन्दिरम्
सह ताभ्यां तदाक्रूरः कृतसंवन्दनादिकः भुक्तभोज्यो यथान्यायम् आचचक्षे ततस् तयोः
यथा निर्भर्त्सितस् तेन कंसेनानकदुन्दुभिः यथा च देवकी देवी दानवेन दुरात्मना
उग्रसेने यथा कंसः स दुरात्मा च वर्तते यं चैवार्थं समुद्दिश्य कंसेन स विसर्जितः
तत् सर्वं विस्तराच् छ्रुत्वा भगवान् केशिसूदनः उवाचाखिलम् एतत् तु ज्ञातं दानपते मया
करिष्ये च महाभाग यद् अत्रौपायिकं मतम् विचिन्त्यं नान्यथैतत् ते विद्धि कंसं हतं मया
अहं रामश् च मथुरां श्वो यास्यावः समं त्वया गोपवृद्धाश् च यास्यन्ति आदायोपायनं बहु
निशेयं नीयतां वीर न चिन्तां कर्तुम् अर्हसि त्रिरात्राभ्यन्तरे कंसं हनिष्यामि सहानुगम्
समादिश्य ततो गोपान् अक्रूरो ऽपि सकेशवः सुष्वाप बलभद्रश् च नन्दगोपगृहे गतः
ततः प्रभाते विमले रामकृष्णौ महाबलौ अक्रूरेण समं गन्तुम् उद्यतौ मथुरां पुरीम्
दृष्ट्वा गोपीजनः सास्रः श्लथद्वलयबाहुकः निश्वसंश् चातिदुःखार्तः प्राह चेदं परस्परम्
मथुरां प्राप्य गोविन्दः कथं गोकुलम् एष्यति नागरस्त्रीकलालापमधु श्रोत्रेण पास्यति
विलासिवाक्यजातेषु नागरीणां कृतास्पदम् चित्तम् अस्य कथं ग्राम्यगोपगोपीषु यास्यति
सारं समस्तगोष्ठस्य विधिना हरता हरिम् प्रहृतं गोपयोषित्सु निघृणेन दुरात्मना
भावगर्भस्मितं वाक्यं विलासललिता गतिः नागरीणाम् अतीवैतत् कटाक्षेक्षितम् एव तु
ग्राम्यो हरिर् अयं तासां विलासनिगडैर् यतः भवतीनां पुनः पार्श्वं कया युक्त्या समेष्यति
एषो हि रथम् आरुह्य मथुरां याति केशवः अक्रूरक्रूरकेणापि हताशेन प्रतारितः
किं न वेत्ति नृशंसो ऽयम् अनुरागपरं जनम् येनेमम् अक्षराह्लादं नयत्य् अन्यत्र नो हरिम्
एष रामेण सहितः प्रयात्य् अत्यन्तनिर्घृणः रथम् आरुह्य गोविन्दस् त्वर्यताम् अस्य वारणे
गुरूणाम् अग्रतो वक्तुं किं ब्रवीषि न नः क्षमम् गुरवः किं करिष्यन्ति दग्धानां विरहाग्निना
नन्दगोपमुखा गोपा गन्तुम् एते समुद्यताः नोद्यमं कुरुते कश्चिद् गोविन्दविनिवर्तने
सुप्रभाताद्य रजनी मथुरावासियोषिताम् यासाम् अच्युतवक्त्राब्जे याति नेत्रालिभोग्यताम्
धन्यास् ते पथि ये कृष्णम् इतो यान्तम् अवारिताः उद्वहिष्यन्ति पश्यन्तः स्वदेहं पुलकाञ्चितम्
मथुरानगरीपौरनयनानां महोत्सवः गोविन्दवदनालोकाद् अतीवाद्य भविष्यति
को नु स्वप्नः सभाग्याभिर् दृष्टस् ताभिर् अधोक्षजम् विस्तारिकान्तनयना या द्रक्ष्यन्त्य् अनिवारितम्