कृष्णः, बलवान् गोविन्दः, अरिष्टस्य ग्रीवाम् जलपात्रमिव मृदित्वा, तस्य शृङ्गं एकं विदार्य, तेनैव शृङ्गे दैत्यं अभ्यहनत्। ततो महादैत्यः रक्तं मुखात् वमन् मृतः अभवत्। दैत्ये निहते, गोपाः जनार्दनं स्तुतवन्तः, यथा देवाः पुरा इन्द्रं जम्भासुरे हते स्तुतवन्तः। ककुद्मिनि निहते, अरिष्टे विनष्टे, धेनुके पतिते, प्रलम्बे हते, गोवर्धनगिरे धृते, कालियसर्पे विनीते, द्वौ उच्चौ वृक्षौ भग्नौ, पूतना निहता, शकटः विपर्यस्तः—एतत् सर्वं नारदः कंसाय अनुक्रमेण निवेदितवान्, यसोदादेवक्योः गर्भपरिवर्तनेन आरभ्य, किंचित् नापरिहृत्य। नारदस्य देवदर्शनात् आगतः कंसः सर्वं श्रुत्वा, दुष्टचित्तः, वसुदेवम् प्रति कोपितः अभवत्। सः महान् क्रोधेन, यदुवंशस्य सभायाम् वसुदेवम् उपालभ्य, यदुवंशं निन्द्य, किं कर्तव्यम् विचिन्तयामास। "यावत् बलरामः कृष्णः च बालकौ स्यात्, तावत् तौ हन्तव्यम्; यदा तौ युवा भविष्यतः, तदा तौ जयितुं अशक्यौ। चाणूरः महाबलः, मुष्टिकः महाशक्तिमान्—एतयोः द्वारा अहं तौ गर्वितौ बालकौ मल्लयुद्धे हनिष्यामि। धनुष्यमहोत्सवस्य निमित्तेन तौ व्रजात् आनयिष्यामि, तेन तयोः विनाशः सुनिश्चितः।" एवं संकल्प्य, दुष्टबुद्धिः कंसः रामजनार्दनयोः हन्तुं निश्चित्य, अक्रूरम् उवाच— "हे महादानवन्, मम प्रियार्थम् वचनं शृणु। रथम् आरुह्य नन्दस्य गोपालग्रामम् गच्छ। तत्र वसुदेवस्य पुत्रौ, विष्णोः अंशात् उत्पन्नौ, मम विनाशाय जातौ, दुष्टौ, वर्धमानौ। चतुर्दशे तिथौ धनुष्यमहोत्सवः भविष्यति; तौ मल्लयुद्धाय आनय। चाणूरमुष्टिकौ मम मल्लौ युद्धकुशलौ ताभ्यां युद्धं करिष्यतः; सर्वं जगत् तयोः युद्धं द्रक्ष्यति। कुवलयापीडः गजः, मुख्यमहामत्तेन प्रेरितः, वसुदेवपुत्रौ बालकौ अपि हन्ति। तयोः वधे, वसुदेवम्, नन्दगोपम्, तं दुष्टम्, पितरम्, उग्रसेनम् च अपि हनिष्यामि। ततः गोपानां सर्वं गोद्रव्यं धनं च हरिष्यामि, ये मम मृत्युं इच्छन्ति। त्वं विहाय, हे महादानवन्, सर्वे यदवः दुष्टाः; अहं तान् क्रमशः विनाशयिष्यामि। पश्चात् अहं सर्वं राज्यं निष्कण्टकं यदववर्जितं शासनं करिष्यामि; अतः मम प्रियार्थम्, वीर, गच्छ। यथा गोपालाः शीघ्रं तैलं दधि च महिषाय यच्छन्ति, तथा तैः सह तवं वद।" एवं आज्ञापितः, अक्रूरः महाभक्तः, हर्षितः अभवत्—'श्वः कृष्णं द्रक्ष्यामि' इति चिन्तया। 'एवं भविष्यति' इति उक्त्वा, शीघ्रं रथम् आरोह्य, मधुनगरात् निर्गतः। ततः केशिः, बलवान् महाशक्तिमान्, कंसस्य दूतः, कृष्णवधकामः, वृन्दावनम् आगच्छत्। तस्य खुरैः भूमिः विदारितम्, केशस्य जटाभिः मेघाः कम्पिताः, सः पुनः सूर्यचन्द्रपथम् अनुसृत्य, गोपालान् प्राप्तवान्। तस्य ह्रेषितध्वनिम् श्रुत्वा, गोपाः गोप्यः च, तं दैत्याश्वं दृष्ट्वा, भीताः गोविन्दम् शरणम् ययुः। तेषां 'रक्ष रक्ष' इति क्रन्दनम् श्रुत्वा, गोविन्दः, वर्षमेखलामण्डलस्य घनस्य सदृशं गर्जितस्वरम्, इदं वचनम् उवाच— "अलम् भीत्या गोपाः! केशिना किम् इत्थं भयम्? किम् गोपवृत्तस्य वीर्यं भीते क्षीयते? कः अयं नगण्यः ह्रेषणयुक्तः दैत्यशक्तिप्रेरितः दुष्टः अश्वः, नृत्यन्, येन भवन्तः व्याकुलाः? आगच्छ, आगच्छ, दुष्ट! अहं कृष्णः, पूष्णा धनुष्मान्; सर्वं ते दन्तं मुखात् निष्क्षिप्यामि।" एवं उक्त्वा, गोविन्दः केशिनम् अभिमुखम् गतः। दैत्यः, मुखम् प्रसार्य, कृष्णं अभिगच्छत्। जनार्दनः, बाहुं सर्पसदृशं कृत्वा, केशिनः मुखे प्रविष्टवान्। कृष्णस्य बाहुः केशिनः मुखे प्रविष्टः, तस्य दन्ताः श्वेतमेघसदृशाः भग्नाः अभवन्। कृष्णस्य बाहुः केशिनः शरीरान्तः स्थितः, तस्य विनाशाय वर्धितः, यथा रोगः मूढैः उपेक्षितः वर्धते। तस्य ओष्ठौ विदारितौ, बहु फेनयुक्तं रक्तं वमन्, जिह्वा प्रसारितम्, पाशाः मुक्ताः, मुक्तः अभवत्। सः भूमौ विक्षिप्तः, मलम् मूत्रम् च विसृज्य, शरीरं स्वेदेन सिक्तम्, श्रान्तः, शक्तिहीनः अभवत्। सः उग्रदैत्यः, मुखं प्रसार्य, कृष्णबाहुना अभिहतः, विद्युत्पातेन वृक्षः द्विधा विभक्तः इव, पतितः। तस्य द्वौ पादौ, पृष्ठम्, पुच्छम्, अर्धकर्णम्, एकं नेत्रम्, नासिका च, केशिः द्विधा विदारितः, चमत्वा तत्र शश्वत्। केशिनं हत्वा, कृष्णः, हृष्टैः गोपालैः परिवृतः, तत्र अवस्थितः, शरीरम् अक्लान्तम्, सुखम्, स्मितवान्। तदा गोपाः गोप्यः च, केशिनः वधे विस्मिताः, कमलनयनं कृष्णं, प्रेमसंपन्नं, स्तुतवन्तः।