यत्र यत्र मन्दमारुतः प्रवहति, तत्र तत्र व्रजवासिनः स्वयमेव यथायोग्यं निवसन्तु, इत्युक्त्वा भगवान् कृष्णः तान् निर्भयमनयत्, पर्वतपातनभयस्यात्राभावम् अवदत्। तेन प्रकारेण गोपालाः स्वैः पश्युभिः सह, रथेषु स्वद्रव्याणि आरोप्य, वर्षधारया क्लेशिताः गोप्यः च, तं गिरिगुहं प्रविशन्ति स्म। तत्र श्रीकृष्णः, व्रजवासिनां हर्षविस्मयविस्तृतलोचनैः निरीक्षणीयः, गोवर्धनगिरिं सम्यक् स्थिरतया धारयामास। स गोवर्धनं धारयन्, गोपालगोप्याभ्यां प्रेम्णा विस्तृतलोचनाभ्यां स्तूयमानकर्मा, तत्र स्थितः। सप्त रात्राणि, महावृष्टिः, इन्द्रेण प्रेरिता, नन्दस्य गोकुलं प्रति प्रावृशत्, गोपालानां विनाशाय च प्रयुक्ता। तदा, महागिरिं धृत्वा, गोकुलं रक्षितं कृत्वा, बलविनाशनः श्रीकृष्णः, मिथ्याप्रतिज्ञं तमिन्द्रं, तान् मेघान् निवारयामास। आकाशे विशुद्धे, इन्द्रस्य प्रयासे निष्फले, स देवः मन्त्रान् जपित्वा, हृष्टः स्वस्थानं प्रतिपेदे। ततः कृष्णः, व्रजवासिनां विस्मितमुखैः पश्यमानः, महान्तं गोवर्धनं स्वस्थाने न्यवेशयत्। गोवर्धनं धारयित्वा, गोकुलं रक्षितं दृष्ट्वा, यज्ञपतिः श्रीकृष्णदर्शनं कामयामास। तदा देवेशः शत्रुनिषूदनः, महाहिंसर्पे ऐरावत उपविश्य, गोवर्धनशिखरे श्रीकृष्णं ददर्श। स तं महाबलं कृष्णं, गोपालबालरूपिणं, समस्तजगतः पालनं, गोपालबालकैः परिवृतं पश्यति स्म। तत्र द्विजातयः, पक्षिराजं गरुडं, श्रीहर्याः शिरसि पक्षैः छायां वितन्वन्तं, दूरतः गुह्यं स्थितं अपश्यन्। ततः ऐरावतसर्पात् अवतीर्य, इन्द्रः, हर्षविस्तृतलोचनः, मन्दस्मितेन मधुसूदनं रहसि उपगम्य सम्बोधितवान्। कृष्ण, कृष्ण, शृणु, यदर्थं अहं त्वत्समीपं आगतः, महाबाहो, अन्यथा न मन्येः। त्वमेव परं ब्रह्म, सर्वाधारः, पृथिव्याः भारहरायावतारः। मया, महाक्लेशस्य विरोधेन, महामेघाः गोकुलविनाशाय प्रेषिताः, तैः चायं विनाशः कृतः। त्वया, महागिरिं उद्धृत्य, गावः क्लेशात् त्राताः; तवैतत् अद्भुतं कर्म दृष्ट्वा अहं तुष्टः। अद्य, कृष्ण, देवकार्यं त्वया साधितं मन्ये, एकहस्तेन गिरिवरः उद्धृतः। न गावः प्रेरयित्वा अहं तव समीपं आगतः, त्वया ताः रक्षिताः, तव च तासां च हेतोः। तस्मात्, कृष्ण, गावः उक्त्वा, त्वं गोविन्द इति उपेन्द्रपदे अभिषिक्तः भविष्यसि, गवां इन्द्रः इति। एवं, ऐरावतस्य महागजस्य घंटां गृह्य, शुद्धजलपूर्णया तया तं अभिषिञ्चत्। तस्य अभिषेकसमये, गावः अपि भूमिं दुग्धधाराभिः सिक्तवन्त्यः। अभिषेकं समाप्त्य, गावः उक्त्वा, इन्द्रः स्नेहविनयपूर्वकं जनार्दनं पुनः संबोधितवान्। गवां वचसा एष अभिषेकः कृतः; अद्य मम वचनं शृणु, पृथिव्याः भारहरणकाम्यया उक्तं। मम अंशः, नरशार्दूलः अर्जुनः, पृथिव्याः भारवाहनः, भूमौ अवतीर्णः; सदा स त्वया रक्षितव्यः। भारहरणकार्ये स तव सहायः भविष्यति; त्वमेव आत्मनं यथा रक्षसि तथा रक्ष। जानामि तु, पार्थः भरतकुले जातः, तवांशः एव; यावत् अहं पृथिव्यां स्थितः, तावत् तं रक्षामि। यावत् अहं, शत्रुनिषूदन, पृथिव्यां स्थितः, तावत् कश्चन अर्जुनं संग्रामे न जयेत्, देवेश इति। कंसः, बलवान् दैत्यः, तथा अरिष्टः, केशी, कुवलयापीडः, नरकः, अपराः च। तेषां निधनात्, हे इन्द्र, महायुद्धं भविष्यति; तदा, सहस्राक्ष, पृथिव्याः भारो निःसितः इति विद्धि। अतः त्वं गन्तुमर्हसि; पुत्रस्य विषये मा शुचः; अर्जुनस्य कश्चन रिपुः मम पुरतः न जयेत्। अर्जुनस्य कृते, युद्धे व्रणितान् सर्वान् युधिष्ठिरप्रधानान् कुन्त्यै प्रत्यर्पयिष्यामि। इत्युक्त्वा, देवाधिपः जनार्दनं आलिंग्य, ऐरावतगजमारुह्य, पुनः स्वर्गं प्रतिपेदे। कृष्णः अपि, गवां गोपालानां च सह, गोपीदृष्टिपावितेन मार्गेण, पुनः व्रजं प्रतिनिवर्तितः। शक्रे गते, गोपालाः, निष्कल्मषकर्माणं कृष्णं, गोवर्धनधारणं दृष्ट्वा, स्नेहेन उचुः— "महाभाग, त्वया गिरिधारणेन अस्मान् गाः च महाभयात् उद्धृताः। एषा तव बाललीला, गोपालरूपं च, अद्भुतं; तवैतत् दिव्यं कर्म—किं तस्यार्थः, पितः? वदस्व। कालयस्य जलस्थस्य निग्रहः, प्रलम्बस्य निपातनं, गोवर्धनस्य धारणं च—एतानि दृष्ट्वा अस्माकं चित्तं विस्मयेन पूर्णम्। सत्यं, सत्यं, त्वदीयपादाभ्यां शरणं गच्छामः, अनन्तवीर्य; तव ऐश्वर्यं दृष्ट्वा, त्वां न मानुषं मन्यामहे। देवो वा, दानवो वा, यक्षः वा, गन्धर्वो वा, यद्यपि त्वं कश्चन, अस्माकं तु स्वजनः एव; नमोऽस्तु ते।