इन्द्रेण देवेशेन समादिष्टाः मेघाः तदा गोव्रजस्य विनाशाय तीव्रं वातवृष्टिसंवर्तनं मुमुचुः, द्विजोत्तम। क्षणेनैव भूमिः दिशः खं च एकेनैव महावृष्टिप्रवाहेन पूर्णानि अभवन्। तेन तीव्रवातवृष्टिसंवेगेन ताः गावः भग्नप्राणाः सव्यापार्श्वमुखाः क्षितौ शयानाः। केचन गावः स्वपुत्रान् अंगसंलग्नान् स्थापयन्त्यः स्थिताः, केचन तु तैः वारिवेगेन पृथक्कृताः। वायुवेगेन कम्पमानग्रीवाः दुःखितमुखाः वत्साः मन्दं रुदन्तः ‘त्राहि, त्राहि’ इति कृष्णं आह्वयन्त इव। तदा श्रीहरिः सर्वं गोकुलं गोभिः गोपैश्च गोपिकाभिश्च संकुलं महतीं व्याकुलतां प्राप्तं दृष्ट्वा तेषां रक्षां चिन्तयामास। "एषा महती विपत्तिः महेन्द्रेण कृताऽस्ति, इदानीं सर्वं गोव्रजं मया रक्षितव्यम्," इति निश्चित्य, "मम बलात् एषः पर्वतः विस्तीर्णशिलातलः गोवर्धनोऽयं समूलं उद्धृत्य छत्राकारं गोकुले धास्यामि," इति मनसि कृत्वा श्रीकृष्णः क्रीडया एकहस्तेनैव गोवर्धनं महापर्वतं समुल्लिख्योद्धृत्य गोव्रजस्योपरि धारयामास। जगतां नाथः स पर्वतं उद्धृत्य गोपान् इदं वाक्यमुवाच— "सर्वे मिलित्वा अत्र प्रविश्यत, वृष्टिः निरुद्धा। यत्र वातः स्निग्धः तत्र यथायोग्यं विश्रान्तिं कुरुध्वं; पर्वतपातभयं नास्ति, निर्भयाः प्रविश्यत।" एवमुक्त्वा तेन, गोपाः गोभिः सह, सार्थैः स्वद्रव्याणि वहन्तः प्रविश्य, वर्षेण पीडिताः गोपिकाश्च तत्र प्रविविशुः। श्रीकृष्णः अपि तं पर्वतं स्थिरं धारयन्, व्रजवासिभिः हर्षविस्मयान्वितनेत्रैः निरीयमानः तिष्ठति स्म। तस्य कर्माणि गोपा गोप्यश्च हर्षानन्दविस्तृतलोचनैः स्तुवन्तः, स पर्वतः सप्तरात्राणि एकहस्तेन धृतः। तावता कालेन, इन्द्रप्रेरिताः महाघनाः नन्दगोकुले वर्षं कुर्वन्तः गोपानां महाविनाशं प्राकुर्वन्। तदा पर्वतधारणेन रक्षिते गोकुले, बलविनाशकः कृष्णः तान् मेघान् निगृह्य, मिथ्याप्रतिज्ञः इन्द्रः तत्र स्वमन्त्रान् जपित्वा प्रमुदितः स्वस्थानं प्रतिपेदे। आकाशे शान्ते, इन्द्रस्य प्रयासे व्यर्थे जाते, कृष्णः गोवर्धनं स्वस्थाने स्थितवान्, व्रजवासिभिः विस्मितमुखैः निरीयमानः। पर्वतधारणेन गोकुलरक्षणेन च यज्ञेश्वरः कृष्णदर्शनाय काङ्क्षाम् अकार्षीत्। ततो देवानां नाथः शत्रुनिग्रही इन्द्रः ऐरावतमहासर्पमारुह्य गोवर्धनं गत्वा कृष्णं ददर्श। स तत्र गोपालरूपिणं विश्वपालकं महाबलिनं कृष्णं गोपबालैः परिवृतं ददर्श। द्विजोत्तमाः च अपि विहायसि गूढं विहगपतिं गरुडं दृष्टवन्तः, यो हर्याः शिरसि पक्षाभ्यां छायां ददाति स्म। इन्द्रः तदा महागजात् अवतीर्य, प्रीतिपूर्णनेत्रः सस्मितं मधुसूदनं रहसि उपसृत्य वाक्यमुवाच— "कृष्ण, कृष्ण, शृणु मे आगमनहेतुम्; त्वं नान्यथा मन्येः। त्वमेव परः प्रभुः पृथिव्याः भारहरणाय समागतः, सर्वाधारः। मया महती विपत्तिः निवारयितुं महाघनाः गोकुलविनाशाय प्रेषिताः, तैः एष विनाशः कृतः। त्वया तु पर्वतधारणेन गावः त्राताः, तवास्य अद्भुतकर्मणः तुष्टोऽस्मि। अद्य देवकार्यं सम्पूर्णम् इति मन्ये, यत् त्वया एकहस्तेनायं पर्वतः उद्धृतः। न गवां प्रेरणया अत्र आगतः, किं तु तासां तव च महत्तररक्षणेन। अतः गवां वचनेन त्वां अभिषेक्ष्यामि, उपेन्द्रपदे गोविन्दो, गवां इन्द्रः भविष्यसि।" ततः इन्द्रः ऐरावतस्य मणिडुण्डुभिं गृहीत्वा तेन शुद्धोदकेन अभिषेकं चकार। अभिषेकसमये तु गवां वचनेन भूमिः पयःधाराभिः सिक्ताभवत्। अभिषेकानन्तरं गवां वचनेन इन्द्रः स्नेहविनयपूर्वकं जनार्दनं पुनरुवाच— "गवां वचनेनैतद् कृतम्; ममापि वचः शृणु, यद् अहं पृथिव्याः भारहरणकामनया वदामि। ममांशः अर्जुनः पार्थो भूमिभारवाहकः पृथिव्यां अवतीर्णः; स तव सखा कार्ये सदा रक्षितव्यः। स भूमिभारनाशे तव साहाय्यं करिष्यति, त्वया आत्मवत् संरक्षितव्यः। जानामि पार्थः तवांशः, यावत् अहं पृथिव्यां तिष्ठामि, तावत् अहं तं रक्षिष्यामि। यावत् अहं, रिपुघ्न, पृथिव्यां तिष्ठामि, तावत् कश्चन संग्रामे अर्जुनं न जयेत्, इन्द्र। कंसः, अरिष्टः, केशी, कुवलयापीडः, नरकश्च अन्ये च ये, तेषां विनाशे महायुद्धं भविष्यति; तदा, सहस्राक्ष, पृथिव्याः भारो निहतो भविष्यति।" एवं श्रीकृष्णस्य गोवर्धनधारणलीला, गोविन्दाभिषेकः, इन्द्रकृतस्तुतिर्व च दिव्यकथायाम् प्रवहति।