गोपग्रामवासिनः पर्वतयागं समारभ्य, दध्ना पायसेन मांसैः विविधैश्च भोज्यैः पर्वताय सम्यक् समर्पयामासुः। ततो ब्राह्मणान् शतशः सहस्रशश्च भोजयित्वा, गावः पर्वतं सम्यक् पूज्य, तं प्रदक्षिणमकरोत्। वृषाः पर्वतशिखरे वर्षमेघघोषवत् निनदन्तः, तत्र गोविन्दः स्वयम् एव पर्वतरूपेण प्रकट्य, ‘‘अहं पर्वतः’’ इति घोषयामास। तत्रैव रूपे कृष्णः, गोपैः ब्राह्मणैः सह, गोपश्रेष्ठैः समानीतान् बहुविधान् भोज्यान् पर्वतशिखरे सम्यक् अश्नोत्। प्रथमं रूपं लीनं दृष्ट्वा, द्वितीयं रूपं आरोह्य सम्यक् पूजयामास। ततः गोपैः दत्तवरः सन्, स्वं गोकुलं पुनः प्रत्यागच्छत्। एवं महायागे विघ्नं जातं दृष्ट्वा, इन्द्रः क्रोधपरिप्लुतः, संवर्तकाख्ये वर्षद मेघगणे सम्बोध्य इत्युवाच— ‘‘हे मेघाः, मम वचनं शृणुत। मम आज्ञया शीघ्रं कर्तव्यं, न विलम्बः कार्यः। नन्दगोपः कुबुद्धिः, अन्यैः गोपैः सह, कृष्णबलं आश्रित्य, महद्विघ्नं कृतवान्। तेषां जीविका गोरक्षणे एव स्थिताः; ताः गावः मम आज्ञया अतिवृष्ट्या पीडयन्ताम्। अहम् अपि गजदन्तसन्निभं शिखरं आरोह्य, वातैः सह युष्माभिः सहायतां करिष्यामि।’’ एवं देवेशेन समादिष्टाः मेघाः, प्रचण्डवातवृष्टिं सृष्ट्वा, गोवधाय समारभन्त। क्षणेनैव, भूमिः दिशः नभश्च एकेनैव महाप्रवाहेन पूर्णानि। तेन तीव्रवातवृष्ट्या ताः गावः म्रियमानाः, शिरांसि पार्श्वे क्षिप्त्वा भूमौ शयानाः। केचन गावः स्वपद्भ्याम् वत्सान् समाश्लिष्य स्थिताः, केचिद् वातजलेन वत्सेभ्यः पृथक् कृताः। वत्साः दुःखार्द्रमुखाः कम्पमानग्रीवाः मन्दस्वरेण ‘‘त्रायस्व, त्रायस्व’’ इति विलपन्तः, कृष्णमिव आक्रन्दन्ति स्म। तदा हरिः सम्पूर्णं गोकुलं, गोभिः गोप्यः गोपैः चाकीर्णं, महतीं विपत्तिम् आपन्नं दृष्ट्वा, तेषां रक्षणाय चिन्तयामास। ‘‘एतद् महेन्द्रेण कृतं, महद्विघ्नस्य प्रतिकाराय; अधुना अहं सम्पूर्णं गोकुलं रक्षिष्ये। मम बलात् एषः पर्वतः विशालशिलातलः उद्धृत्य, गोष्ठस्य उपरि विस्तीर्णछत्रवत् धारयिष्ये।’’ एवं निश्चित्य, कृष्णः लीलया गोवर्धनं महापर्वतं एकेन हस्तेन उद्धृत्य धारयामास। जगन्नाथः पर्वतमुत्क्षिप्य, गोपान् इत्युवाच— ‘‘यूयं सर्वे, इह प्रविशत; वर्षः निवारितः। यत्र वातः मन्दः, तत्र यथोचितं विश्रान्ताः; पर्वतपतनात् भयम् अस्ति न, निर्भयतया प्रविशत।’’ एवं तेनोक्ताः, गोपाः गवां सहिताः, तेषां वस्तूनि रथेषु स्थापयित्वा, वर्षपीडिताः गोप्यः च तत्र प्रविशन्। कृष्णः अपि तं पर्वतं सुस्थिरं धारयन्, व्रजवासिभिः हर्षविस्मितनेत्रैः निरीयमानः स्थितः। तं पर्वतं कृष्णः धारयन्, तस्य कर्म गोपगोप्यः हर्षविस्तृतलोचनाः प्रेम्णा स्तुवन्ति स्म। सप्तरात्राणि, इन्द्रप्रेरिताः महाघनाः, नन्दस्य गोकुले वर्षं प्रावर्षुः, गोपानां विनाशाय। तदा पर्वतमुत्क्षिप्य गोकुलं रक्षितं दृष्ट्वा, बलविघातकः इन्द्रः तान् मेघान् निगृह्य, स्वसत्यं मिथ्या जातम् इति मनसि कृत्वा, स्वस्थानं प्रत्यगच्छत्। दिवं निर्मलं जातं, इन्द्रस्य प्रयासः निष्फलः अभवत्; इन्द्रः मन्त्रान् जपित्वा, हृष्टः गोकुलात् प्रस्थितः। ततः कृष्णः व्रजवासिभिः विस्मितमुखैः निरीयमानः, गोवर्धनं पर्वतं स्वस्थाने न्यवेशयत्। पर्वतमुत्क्षिप्य गोकुलं रक्षितं दृष्ट्वा, यज्ञपतिः कृष्णं द्रष्टुम् अभिलषितवान्। तदा शत्रुसूदनः देवेशः, महोरगं ऐरावतं आरुह्य, गोवर्धनपर्वते कृष्णं ददर्श। स बलवान् कृष्णं, गोपालकुमाररूपेण, गोरक्षं जगद्रक्षकम्, गोपालबालैः परिवृतं दृष्टवान्। द्विजातयः अपि, गरुडं विहगपतिं, उड्डीयमानं, दृष्टिगोचरात् तिरस्कृतं, हरिशिरसि पक्षाभ्यां छायां ददातं अपश्यन्। ततः महोरगात् अवतीर्य, इन्द्रः गोवर्धनाधिपं माधुसूदनं रहसि उपगम्य, हर्षविस्तृतलोचनः स्मितपूर्वम् इत्युवाच— ‘‘कृष्ण, कृष्ण, शृणु; अहम् अत्र आगतः, एष हेतुर्भवति। त्वं नान्यथा मन्येः। त्वमेव परं ब्रह्म, भूमेः भारावतरणाय अवतीर्णः, सर्वस्याधारः। महद्विघ्नस्य प्रतिकाराय मया मेघाः प्रेषिताः, येन गोकुलविनाशः कृतः। तव महाकर्मणा, पर्वतोद्धरणेन, गावः संकटात् त्राताः; अतः तव अद्भुतं कर्म दृष्ट्वा अहं तुष्टः। अद्यैव, कृष्ण, देवकार्यं त्वया सिद्धम् इति मन्ये, एकहस्तेन पर्वतोद्धरणात्। न तु गावः प्रेरयन्ति मामत्र आगन्तुं, किं तु तव तेषां च रक्षणाय अहं समागतः। अतः, कृष्ण, गवां वचनेन प्रेरितः, त्वां अभिषेक्स्यामि; उपेन्द्रत्वे गोविन्दः, गवां इन्द्रः भविष्यसि।’’ एवं, गोपग्रामे पर्वतयागात् आरभ्य, इन्द्रस्य क्रोधात् वर्षप्रलयस्य उत्पत्तिं, कृष्णस्य गोवर्धनोद्धारणं, गोकुलरक्षणं, इन्द्रस्य तुष्टिं च, सर्वं दिव्यं चरितं सम्यक् प्रवृत्तम्।