यदा महर्षयः कलहस्य समाप्तिं काङ्क्षन्ति स्म, तदा काशिराजः आलर्कः, ब्रह्मनिष्ठः सत्यव्रतः च, तदर्थं प्रवृत्तवान्। सः काशिवंशश्रेष्ठः षष्टिसहस्रवर्षाणि षट्शतानि च यौवनस्थ एव स्थितवान्। लोपाामुद्रायाः प्रसादेन सः परमायुः प्राप्तवान्; आयुःसमाप्तौ च, ऋषे, सः क्शेमकर नाम दानवम् अवधीत्। सः राजा रम्यां वाराणसीं नगरीं स्थापयामास; आलर्कस्य तु क्शेमकः पुत्रः तत्र राज्ञः अभवत्। क्शेमकस्य पुत्रः वर्षकेतुः, वर्षकेतुना विभुः प्रजापतिः अभवत्। विभोः पुत्रः आनर्तः, आनर्तस्य सुकुमारः, सुकुमारस्य सत्यकेतुः महारथः अभवत्। तस्य पुत्रः महातेजाः परमधर्मात्मा च अभवत्; वत्सस्य पुत्रः वत्सभूमिः, भार्गवस्य वंशे भार्गभूमिः अभवत्। एते अङ्गिरसः पुत्राः, भार्गवकुले जाताः, ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च, ऋषे। अन्यः वंशः अपि श्रोतव्यः, आजमीढः नाम, द्विजोत्तम। सुहोत्रस्य पुत्रः बृहद्, तस्य त्रीन् पुत्रान् आसीत्—आजमीढः, द्विमीढः, पुरुमीढः—सर्वे महाबलिनः। आजमीढस्य तिस्रः पत्न्यः—नीली, केशिनी, धूमिनी—सर्वाः सुकीर्तयः। केशिन्यां आजमीढेन जह्नुर्नाम महाप्रतापी पुत्रः अभवत्। सः सर्वमेधमहायज्ञं कृतवान्; तदा गङ्गा, पतिस्नेहात्, निगृहीता, तस्मात् अपक्रम्य गतवती। सः अनिच्छन् अपि, गङ्गया तस्य यज्ञशाला आप्लाविता अभवत्। सम्पूर्णं वेदीं जलपूर्णां दृष्ट्वा, जह्नुः क्रुद्धः गङ्गां इदं वचनम् उवाच—"त्रिषु लोकेषु त्वां पातुम् इच्छामि; गङ्गे, तव गर्वस्य फलं शीघ्रं प्राप्नुहि।" यदा महर्षयः गङ्गां पीतां ददृशुः, तदा ते पुण्यात्मानः तां कन्यां कृत्वा, जाह्नवीति नाम अकरोत्। जह्नुः युवनाश्वस्य कन्यां कावेर्यां पत्नीत्वेन स्वीकृतवान्; गङ्गायाः शापेन, सा अर्धशरीरा नदी जाताऽभवत्। जह्नोः प्रियः पुत्रः अजकः महाबलः अभवत्; अजकस्य पुत्रः बलाकाश्वः, भूभृत् अभवत्। तस्य पुत्रः कुशिकः, मृगयायां रतः; सः पन्हवेषु, तापसैः च, वर्धितः। कुशिकः पुत्रकाम्यया इन्द्रसमं पुत्रं प्रार्थयन् तपः अकरोत्। तदा शक्रः, भीतया, तस्य पुत्रत्वेन जातः। सः गाधिराजः अभवत्; स्वयम् मघवान् कौशिकः अभवत्। गाधेः पुत्रः विश्वामित्रः, विश्वामित्रात् अष्टकः। अष्टकस्य पुत्रः लौहि, यं अहं जह्नुवंश्यं उक्तवान्; अधुना, द्विजोत्तम, अन्यं आजमीढवंशं शृणु। आजमीढस्य नील्यां सुषान्तिः जातः; सुषान्तेः पुरुजातिः, पुरुजातेः बाह्याश्वः। बाह्याश्वस्य पञ्च पुत्राः—मुद्गलः, सृञ्जयः, बृहदिषुः राजा, यवीश्वरः, कृतिलाश्वः च। एते पञ्च क्षेत्रपालाः, प्रदेशरक्षणे समर्थाः, पञ्चालाः इति प्रसिद्धाः। मुद्गलस्य पुत्रः श्रीमान् मौद्गल्यः; इन्द्रसेनायां गर्भं प्राप्य वध्न्यः पुत्रः अभवत्। महात्मनः सृञ्जयस्य पुत्रः पञ्चजनः, तस्य पुत्रः सोमदत्तः राजा। सोमदत्तस्य पुत्रः ख्यातः सहदेवः, सहदेवस्य पुत्रः प्रसिद्धः सोमकः। वंशे कृशत्वे, सोमकः पुनः आजमीढस्य पुत्रः अभवत्; सोमकस्य पुत्रः जन्तुः, तस्य शतं पुत्राः। तेषां कनीयान् पृषतः, स एव द्रुपदस्य पिता। एते महात्मानः सोमकाः आजमीढवंश्या स्मृताः। आजमीढस्य मुख्यपत्नी धूमिनी, पुत्रार्थिनी, पतिसत्ता, सुसंस्कृतकुलजा च आसीत्, द्विजोत्तम। सा देवी पुत्रकाम्या, नियमपरायणा, दशसहस्रवर्षाणि कठोरं तपः अकरोत्। सा विधिना अग्नौ हविः जुहूय, अल्पाहारा, अग्निसमीपे कुशासनशय्या, शुचिः च आसीत्। तया धूमिन्या सह आजमीढः संयोगं कृत्वा ऋक्षं पुत्रं उत्पादितवान्, यः श्यामवर्णः सुषमा च आसीत्। ऋक्षस्य पुत्रः संवरणः, तस्मात् कुरुः अभवत्। सः प्रयागं अतिक्रम्य कुरुक्षेत्रं संस्थापितवान्। तत् पुण्यं रमणीयं क्षेत्रं धर्मिष्ठैः सेव्यमानम्, तत्र महान् वंशः अभवत्, स एव कौरेवः इति विख्यातः। कुरोः चत्वारः पुत्राः—सुधन्वा, सुधनुः, महाबाहुः परिक्षित्, विशिष्टः अरिमेजयः। परिक्षितस्य पुत्रः धर्मात्मा जनमेजयः; तस्य पुत्राः श्रुतसेनः, अग्रसेनः, भीमसेनः च। सर्वे पुण्यश्लोकाः, वीर्यवन्तः, महाबलिनः च। जनमेजयस्य पुत्रः सुरथः, सः अपि बुद्धिमान्। सुरथस्य पुत्रः बलवान् विदुरथः, तस्य पुत्रः ऋक्षः, महारथः अभवत्। एवं, महर्षे, काशिकुलस्य, आजमीढवंशस्य, जह्नुवंशस्य, पञ्चालानां च पावनं वंशचरित्रं संक्षेपेण उक्तम्।