कंसः शीघ्रं आगत्य देवकीं कण्ठमालया भूषितां कन्यां गृहीत्वा ताम् उन्मुक्तुम् उन्मुक्तुम् इति याचमानां नात्यजत्। सः तां शिलायां प्रक्षिप्य द्रुतं प्रहारयामास। किन्तु सा कन्या क्षिप्ता सती आकाशे स्थिता, महतीं रूपं धारयन्ती, अष्टभिः महाबलैः भुजैः आयुधैः सुसज्जिता अभवत्। सा प्रहसन्ती, क्रुद्धा, कंसं प्रति उवाच— "कंस! त्वं माम् किम् आक्रोषयसि? यो त्वां हन्ता भविष्यति, सः पूर्वं एव जातः। सः देवतानां सारः, यः पूर्वं तेषां मृत्युः अभवत्, सः अद्य तव नाशः। एतत् विचार्य, शीघ्रं स्वहिताय यत्नं कुरु।" एवं उक्त्वा सा देवी दिव्यैः माल्यैः, गन्धैः, भूषणैः अलङ्कृता, सिद्धैः स्तूयमाना, आकाशमार्गे गच्छति स्म, भोजराजः तां पश्यन् स्थितः। ततः कंसः अत्यन्तं विक्षिप्तचेताः, प्रलम्बः केशी च अग्रणीभूताः सर्वान् महाऽसुरान् आह्वयन्, तान् दैत्यश्रेष्ठान् संबोधितवान्— "हे प्रलम्ब महाबाहो! केशिन्, धेनुकः, पूतना, अरिष्टः च अन्ये च, मम वचनानि शृणुत।" "दुष्टाः देवाः माम् मारयितुम् यत्नं कुर्वन्ति, किन्तु मम शक्त्या पीडिताः ताः वीराः मम किमपि न सन्ति।" "यद् कन्यया उक्तम्, तद् आश्चर्यम्, हे दैत्यश्रेष्ठाः, तेषां वीराणां यत्नः हास्यं जनयति।" "तथापि, हे दैत्येश्वराः, तेषां दुष्टानां विनाशाय अधिकतरं यत्नं कर्तव्यम्।" "मम मृत्युः जातः—भूत, भविष्यत्, वर्तमानस्य अधिपः—इति देवकीगर्भजा कन्या उक्तवती।" "तस्मात्, पृथिव्यां बालानां विषये परमः यत्नः कर्तव्यः; यत्र कश्चन बालः अतिशयबलम् दर्शयति, सः सावधानतया हन्तव्यः।" एवं असुरान् आज्ञाप्य कंसः स्वगृहं प्रविष्टवान्, वसुदेवदेवकीयोः प्रति विरोधं विना इदं अवदत्— "युवयोः गर्भाः मया व्यर्थं हताः; किन्तु अन्यः कश्चन बालः मम विनाशाय उत्पन्नः।" "अतः दुःखस्य पर्याप्तिः—यद् विधिः, तत् निश्चितं भविष्यति; कः पुत्रः तवोः नियतकालान्ते न हतः?" "एवं सान्त्व्य, विमुक्त्वा, तौ तुष्ट्वा, कंसः पुनः अन्तःपुरं प्रविष्टवान्, द्विजश्रेष्ठ।" विमुक्तः वसुदेवः नन्दस्य रथं गत्वा, नन्दं हर्षितं दृष्टवान्, 'मम पुत्रः जातः' इति वदन्तम्। वसुदेवः अपि तं सम्मानपूर्वकं उवाच— "शुभेन, शुभेन, तव वृद्धावस्थायाम् अपि पुत्रः जातः।" "राज्ञः वार्षिकं करः सर्वः त्वया दत्तः; तदर्थं आगतः असि, अतः महात्मनः अत्र स्थातुम् कारणं नास्ति।" "यदर्थं आगतः असि, तत् सिद्धम्; अधिकं स्थातुम् किम्? शीघ्रं स्वगोकुलं गच्छ।" "मम अपि पुत्रः तत्र, रोहिण्याः जातः; तं तव पुत्रवत् रक्षितव्यः।" एवं उक्त्वा, नन्दप्रमुखाः गोपाः, स्वसामग्रीं रथेषु स्थाप्य, करं दत्त्वा, बलवन्तः गोकुलं प्रस्थिताः। तेषां गोकुले वसतां, पूतना बालघ्नी रात्रौ शिशुं कृष्णं शयाने गत्वा तस्य स्तनं दत्तवती। या पूतना रात्रौ कस्यापि शिशोः स्तनं दत्तवती, तस्य शिशोः शरीरम् क्षणेन विनष्टम्। कृष्णः तस्याः स्तनं हस्ताभ्यां दृढं गृहीत्वा, क्रोधेन तस्याः प्राणम् अपि पिबन्, तस्याः जीवनं अपि अपाहरत्। सा पूतना, महान् नादः समाप्तः, स्नायुयुत्तानि च संयुत्तानि छिन्नानि, भूमौ पतिता—मृत्यौ भीषणा अभवत्। तस्याः घोरं रवं श्रुत्वा, व्रजवासिनः जागृताः, भयाकुलाः, कृष्णं पूतनायाः स्तने स्थितं, तस्याः देहं भूमौ पतितम् अपश्यन्। ततः यशोदा, कम्पमाना, कृष्णं बाहुभ्यां गृहीत्वा, गोपुच्छचामरैः तथा अन्यैः कर्मभिः ब्राह्मणैः शिशोः दोषं अपाकृतवती। नन्दः अपि गोमयं कृष्णस्य शिरसि स्थाप्य, रक्षां कृत्वा, इदं उवाच— "हरिः सर्वभूताधारः त्वां रक्षतु—यः नाभिपद्मात् जगत् उत्पन्नम्।" "केशवः, यः वराहरूपेण पृथिवीं शूकरदंष्ट्रया धारयामास, त्वां रक्षतु।" "विष्णुः तव गुप्ताङ्गं, जनार्दनः तव ऊरू पदौ च रक्षतु; वामनः, यः क्षणमात्रेण प्रकटितः, सः सदा त्वां रक्षतु।" "गोविन्दः, यस्य आयुधानि त्रिलोक्यां त्रिविक्रमः सञ्ज्वलन्ति, तव शिरः रक्षतु; केशवः तव कण्ठं रक्षतु।" "नारायणः, अव्ययः, अनन्तबलः प्रभुः, तव मुखं, भुजौ, मनः, सर्वेन्द्रियाणि रक्षतु।" "वैकुण्ठः सर्वदिशः रक्षतु, मधुसूदनः मध्यदिशः; हृषीकेशः आकाशे, महिधरः भूमौ रक्षतु।" एवं रक्षाकर्म कृत्वा, नन्दः शिशुं रथतले शिशुशय्यायाम् स्थाप्य विश्रामयामास। गोपाः पूतनायाः विशालं मृतदेहं दृष्ट्वा, भयविस्मयाभ्यां युक्ताः अभवन्। एकदा, मधुसूदनः रथतले शयितः, मातुः स्तनं इच्छन्, पादौ उत्तोल्य रुदितुम् आरभत। तस्य पादप्रहारात् रथः व्यत्यस्तः, तस्य पात्राणि, घटाः च भग्नानि, विपरीतदिशि पतितानि। ततः सर्वे गोपाः गोप्यः च, भयात् उच्चैः शब्दं कृत्वा, धावन्तः, शिशुं पृष्ठे शयितम् अपश्यन्। गोपाः अपृच्छन्—"कस्य पादप्रहारात् रथः व्यत्यस्तः?" तत्र बालाः उत्तरम् दत्तवन्तः—"एषः शिशुः रथं व्यत्यस्तवान्।" एवं ब्रह्मपुराणस्य उक्तानि श्लोकानि एकस्मिन् सुस्पष्टे, भक्तिपूर्णे, संस्कृतकथायां संगृहीतानि।