एवं भगवता उक्त्वा तस्मिन्नेव क्षणे, स भगवान् मौनं प्राप, हे विप्रश्रेष्ठ। ततः वसुदेवः रात्रौ तं शिशुं गृहीत्वा बहिर् निर्गतः। तत्र योगमायया निद्रायाः प्रभावेन रक्षकाः मोहिता अभवन्, तथा मथुरायाः द्वारपालाः अपि, आनकदुन्दुभेः निर्गमने। रात्रौ मेघाः तीव्रं वर्षं वृष्टवन्तः, शेषः स्वैः फणैः आनकदुन्दुभिं आच्छाद्य बहिर् निर्गतः। वसुदेवः विष्णुं गृहीत्वा यमुनां तीव्रगम्भीरां, शतस्रोतःसमाकुलां, जलं जानुयुगलं व्याप्य, स सफलतया अतीत्य। तत्र तटस्थे नन्दं वृद्धगोपांश्च अपश्यत्, ये कंसाय करं दातुं आगताः। तस्मिन्नेव समये यशोदा अपि योगमायया निद्रायाः प्रभावेन मोहिताः, जनाः अपि मोहिता अभवन्, सा तदा कन्यां प्रसूतवती, हे विप्राः। वसुदेवः अनन्ततेजाः शीघ्रं तं बालं यशोदायाः शय्यायां स्थाप्य, कन्यां गृहीत्वा निर्गतः। यशोदा जागरिता स्वस्य नवजातं पुत्रं नीलोत्पलदलश्यामं दृष्ट्वा महत् हर्षं प्राप। वसुदेवः तां कन्यां स्वगृहं नीत्वा देवक्याः शय्यायां स्थापयामास, यथापूर्वम् स्थितः। बालस्य रुदितं श्रुत्वा रक्षकाः त्वरितं जागृत्य, कंसं सूचयामासुः, हे द्विज। कंसः शीघ्रं आगत्य, कन्यां गृहीत्वा, देवक्या कण्ठमालया याचमानया "मुञ्च मुञ्च" इति उक्तवती, ताम् उपलम् उपरि प्रक्षिप्तवान्। सा कन्या क्षिप्ता अपि, आकाशे स्थिता, महतीं रूपं धारयन्ती, अष्टभुजां महाशक्तिं शस्त्रधारिणीं अभवत्। सा उच्चैः हासं कृत्वा, क्रुद्धा कंसं इदं अब्रवीत्— "किं मां हन्तुम् इच्छसि कंस? यो त्वां हन्ता भविष्यति, स देवतानां सारः, पूर्वं तेषां मृत्युर्भूतः, तव नाशः जातः। तद् विचिन्त्य शीघ्रं स्वहितं कुरु।" एवं उक्त्वा सा देवी दिव्यगन्धमाल्याभरणविभूषिता आकाशमार्गे निर्गता, भोजराजः पश्यन्, सिद्धैः स्तूता अभवत्। ततः कंसः अत्युत्कटविक्षिप्तचित्तः, प्रलम्बकेशिप्रमुखान् महासुरान् आह्वयन्, दैत्यान् अग्रगण्यान् सम्बोधितवान्। सः प्रलम्बं, केशिनं, धेनुकं, पूतनां, अरिष्टं च अन्यांश्च दैत्यान् उक्तवान्— "दुष्टदेवताः मां हन्तुं यत्नं कुर्वन्ति, किन्तु मम शक्त्या पीडिताः वीराः मम गणनायां नास्ति। कन्यायाः वचनं आश्चर्यं, दैत्यश्रेष्ठाः, तेषां वीरत्वं हास्यं जनयति, यद्यपि ते यत्नं कुर्वन्ति। तथापि, दैत्येश्वराः, अहम् अधिकतरं यत्नं कर्तुं आवश्यकं मन्ये, तेषां दुष्टानां नाशाय। मृत्युः मम समुत्तितः, भूतभविष्यद्वर्तमानेषु स्वामी, इत्येव कन्यया उक्तम्, या देवक्याः गर्भात् जाता। तस्मात् पृथिव्यां बालानां विषये परमं यत्नं कर्तव्यं; यत्र कश्चन बालः विशिष्टबलं दर्शयति, तत्र सः यत्नेन हन्तव्यः।" एवं दैत्यान् आदेश्य, कंसः स्वगृहं प्रविष्टः, वसुदेवदेवक्यौ अनुकूलवाक्यैः सम्बोधितवान्। "युवयोः गर्भाः मया व्यर्थं विनष्टाः; अधुना अन्यः कश्चन बालः मम नाशाय उत्पन्नः। तस्मात् दुःखस्य पर्याप्तिः; निश्चितं यद् विधिः तद् भविष्यति; कः बालः न नियतसमये म्रियते?" एवं सांत्वयित्वा, तौ विमुक्तौ कृत्वा, कंसः पुनः अन्तःपुरं प्रविष्टः, हे द्विजश्रेष्ठ। वसुदेवः मुक्तः, नन्दस्य रथं गत्वा, नन्दं हर्षितं अपश्यत्— "मम पुत्रः जातः" इति वदन्। वसुदेवः अपि तं सम्मानपूर्वकं उक्तवान्— "सुभगे, सुभगे, वृद्धावस्थायाम् अपि तव पुत्रः जातः।" राज्ञः वार्षिककरः सर्वः तव द्वारा दत्तः; तदर्थं त्वम् आगतः, अतः महात्मनः स्थातुं कारणं नास्ति। यदर्थं त्वम् आगतः तद् सिद्धम्; तस्मात् नन्द, शीघ्रं स्वगोपग्रामं गच्छ। मम अपि पुत्रः रोहिण्याः जातः, तं त्वया तव पुत्रवत् रक्षितव्यः। एवं उक्त्वा, नन्दप्रमुखाः गोपाः, मालाः रथेषु स्थाप्य, करं दत्त्वा, बलवन्तः, गोकुलं प्रत्यगच्छन्। तत्र गोकुले स्थितेषु, पूतना शिशुहन्त्री, रात्रौ शयानं कृष्णं गत्वा, स्तनं दत्तवती। यं शिशुं पूतना रात्रौ स्तनं ददाति, तस्य शरीरं क्षणेन विनष्टम्। कृष्णः तस्याः स्तनं हस्ताभ्यां दृढं गृहीत्वा, क्रोधपूर्णः, तया सह जीवनम् अपि पानं कृत्वा। सा पूतना, महान् गर्जनः समाप्तः, स्नायुबंधनानि छिन्नानि, भूमौ पतिता, मरणे भीषणा अभवत्। तस्याः भीषणं गर्जनं श्रुत्वा, व्रजवासिनः जागृत्य, भयात् कृष्णं पूतनायाः स्तनस्थं दृष्ट्वा, तस्याः शरीरं भूमौ पतितम् अपश्यन्। ततः यशोदा कम्पमानां कृष्णं गृहीत्वा, गोपुच्छचौर्यादिभिः कर्मभिः, ब्राह्मणैः शिशोः दोषं अपाकृत्य। नन्दः अपि गोमयं कृष्णस्य शिरसि स्थाप्य, रक्षां दत्त्वा, इदं वचनं उक्तवान्— "हरिः सर्वभूताधारः त्वां रक्षतु—यस्मात् नाभेः पद्मम् उत्पन्नम्, यस्मात् जगत् जातम्। केशवः, यो वराहरूपेण दन्ताग्रैः पृथिवीं धृतवान्, त्वां रक्षतु।" एवं श्रीकृष्णस्य जन्म, पूतनावधः, गोपग्रामाणां गमनं, कंसस्य दैत्यान् आदेशः च, भगवतो लीलाः पुण्याः संप्राप्ताः।