संसारे गर्भस्य आकर्षणात् सः शङ्कर्षण इति प्रसिद्धो भविष्यति, श्वेतशैलशिखरप्रभः शूरवीरश्च। ततः अहं शुभे देवक्याः कुक्षौ अवतारं करिष्यामि, त्वं तु शीघ्रं यशोदायाः समीपं गन्तव्याः। वर्षारम्भे कृष्णपक्षाष्टम्यां रात्रौ मम जन्म भविष्यति, नवम्यां तु त्वं प्रसविष्यसे। यशोदायाः शय्यायामहं स्थापितः स्याम्, त्वं च निर्मला भगवत्याः मम मायया वसुदेवेन देवक्याः समीपात् नीतास्यसि। कंसस्त्वां देवि गृहित्वा शैलशिखरे क्षिपिष्यति, त्वं तु आकाशे स्वं स्थानं प्राप्स्यसि। ततः इन्द्रः मम प्रति श्रद्धया शीर्षनतं कृत्वा, शतधा विभक्तां त्वां भगिन्याः रूपेण गृह्णीयात्। शुम्भनिशुम्भादीन् सहस्रशः दैत्यान् हत्वा त्वं पृथिवीं नानाविहारैः शोभयिष्यसि। त्वं श्रीः विनयः कीर्तिः शोभा भूमिर्धृतिः लज्जा पुष्टिः उषाः च सर्वं यदस्ति, तत्सर्वं त्वमेव। ये त्वां आर्याम् दुर्गाम् अम्बिकाम् वेदेषु, भद्राम् भद्रकालिं क्षेम्यां वा क्षेमङ्करीं च संस्तुवन्ति—ते प्रातः सायं च नम्ररूपाः त्वां स्तोष्यन्ति; मदीयेन प्रसादेन तेषां सर्वे कामाः सिद्धिं यास्यन्ति। मद्य-मांस-नान्नपाकादिभिः सम्यगुपचारेण पूजिता त्वं सर्वान् कामान् जनाय दास्यसि यदि तुष्टा स्याः। मदीयप्रसादेन ते सर्वे सदा निःशङ्काः सुखिनो भविष्यन्ति। अतः गच्छ देवि, यथोक्तं तथा कुरु। पूर्वं यथोक्तं जगन्माता देवानां प्रभोः आज्ञया षड्गर्भान् न्यवेशयत्, अन्यस्य च गर्भमपाकर्षयत्। सप्तमे मासि रोहिण्यां संप्राप्तायां हरिः त्रैलोक्यहिताय देवक्याः गर्भे प्रविष्टः। तस्मिन्नेव दिने योगनिद्रा यशोदायाः गर्भे प्रविष्टा, यथैव भगवता निर्दिष्टम्। तदा द्विजश्रेष्ठ, दिवि ग्रहाः शुभप्रवृत्ताः, विष्णोः अंशाः पृथिव्यां अवतीर्णाः, ऋतवः प्रियाः अभवन्। तस्याः देवक्याः तेजसा जनाः दृष्टुं न शेकुः, दृष्ट्वा तां दीप्तिमतीं मनांसि मोहं ययुः। नृनारीणां दृष्टिपथात् पराङ्मुखाः देवसंघाः दिवा निशि विष्णुं धारयन्तीं देवकीं स्तोतुं प्रचक्रमुः। "त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं विद्या, त्वं सुधा, त्वं प्रकाशः; सर्वलोकरक्षार्थं पृथिव्यामवतारिता। कृपां कुरु देवि, जगतः शुभमावह; प्रेम्णा त्वं तं धारयसि, येन विश्वं धार्यते।" इति स्तुत्वा देवाः, सा पद्मनयनं लोकत्रयमोचनहेतुं भगवन्तं गर्भे धारयामास। प्रभाते, विश्वपद्मोत्थानाय महात्मा अच्युतः देवक्याः पुरतः प्रादुरभूत्। मध्यरात्रौ, सर्वाश्रयः जनार्दनः जातमाने, मेघाः मन्दमन्दं निनदन्ति स्म, देवाः पुष्पवृष्टिं चक्रुः। तं चतुर्भुजं नीलोत्पलदलसन्निभं, श्रीवत्सचिह्नकं दृष्ट्वा, वसुदेवः पुत्रजन्मनि हृष्टः अभवत्। तं स्तुत्वा, वसुदेवः, कंसभीतः, प्रार्थनां चकार—"भगवन्, त्वं देवेशः शङ्खचक्रगदाधरः, एषा दिव्या मूर्तिः त्वया संहृतव्या। अद्यैव कंसः मम गर्भगृहगतं त्वां विज्ञाय मां पीडयिष्यति। अनन्तरूपः, विश्वरूपः, गर्भस्थोऽपि लोकान् धारयन्, स एव देवेशः स्वशक्त्या बालरूपं प्रकाशयतु। चतुर्भुजं रूपं संहर, सर्वगत, यथा दैत्यारातिः कंसः तवावतरणं न वेदेत्। यन्मया पुत्रार्थिनी त्वं स्तुता, तस्य फलं अद्य जातं; मम गर्भात् त्वं जातः।" इति उक्त्वा, भगवान् मौनं जगाम। ततः वसुदेवः रात्रौ तं गृहीत्वा बहिः निर्गतः। तत्र योगमायया रक्षिणः सुप्ताः, तथा मथुरायाः द्वारपालाः अपि मोहिता अभवन्, आनकदुन्दुभिः निर्गतः। तस्मिन्नेव रात्रौ मेघाः वर्षन्ति स्म, शेषः फणैः वसुदेवं छादयन् अग्रे ययौ। वसुदेवः विष्णुं गृहीत्वा, घनतरङ्गसमाकुलां, जानुपर्यन्तजलां, यमुनां तीर्त्वा ययौ। तत्र तटस्थे नन्दं वृद्धगोपांश्च कंसाय करदानाय आगतान् अपश्यत्। तस्मिन्नेव काले, यशोदा अपि योगमायया सुप्ताभूत्, मोहिते जनसमूहे सा कन्यां प्रसूतवती, मुनयः। वसुदेवः अगम्यतेजाः शीघ्रं बालकं यशोदायाः शय्यायां स्थापयित्वा कन्यां जग्राह। यशोदा जागरितवती, नूतनं पुत्रं नीलोत्पलदलसन्निभं दृष्ट्वा, महता हर्षेण पूर्णा अभवत्। वसुदेवः कन्यां स्वगृहं नीत्वा देवक्याः शय्यायां स्थापयामास, स्वस्थानं च समारुह्य स्थितः। बालकनिनादं श्रुत्वा, रक्षिणः त्वरितं उत्तस्थुः, देवक्याः प्रसवमिति कंसाय निवेदयामासुः, द्विजश्रेष्ठ। एवं श्रीभगवतः अवतारकृत्यं दिव्यं देवकी-यशोदयोः गर्भयोः सम्पन्नमभवत्, सर्वे देवाः स्तुतिपूर्वकं तस्यां लीला-मायामन्वभवन्।