ते तु महानात्मानं ददृशुर्विलीनं संप्रणम्य मेरोः शिखरमागत्य भूमौ समुपतस्थुः। तत्रैव भगवतः नारदस्य वचनेन देवक्याः अष्टमं गर्भं कंसाय भूमौ जन्म भविष्यतीति निश्चितमभवत्। कंसः तद्वचनं श्रुत्वा कोपसमन्वितः देवकीं वसुदेवं च स्वगृहे दृढरक्षायाम् अपास्य निगृह्य स्थापयामास। यथापूर्वं जातमात्रे पुत्रे वसुदेवः सुतं कंसाय समर्पयामास, द्विजश्रेष्ठाः। हिरण्यकशिपोः षड्गर्भाः षड्भिः पुत्रैः प्रसिद्धाः, विष्णोः इच्छया निद्रया क्रमशः देवक्याः गर्भे निवेशिताः। तत्र योगनिद्रा या वैष्णवी महाशक्ति या लोकं मोहयति, सा भगवता हरिणा समादिष्टा। हरिः अवदत् – गच्छ निद्रे ममाज्ञया, ये षड्गर्भाः अधःस्थले वसन्ति, तान् एकैकशः देवक्याः गर्भे स्थापय। तेषां कंसहस्तेन निहतेषु, निष्पापः शेषः स्वांशेन सप्तमः गर्भे भविष्यति। गोकुले वसुदेवपत्नी रोहिणी वसति; तस्याः प्रसवे त्वं तं गर्भं तस्याः उदरे स्थापय। भोजराजभीत्या बन्धननिग्रहाभ्यां जनाः वदिष्यन्ति – देवक्याः सप्तमः गर्भः पतित इति। तस्य गर्भस्य आकर्षणात् स जगति संकर्षण इति ख्यातिं प्राप्स्यति, श्वेताचलशिखरप्रभः वीर्यवान्। अथाहं देवक्याः शुभे गर्भे अवतरीष्ये; त्वं शीघ्रं यशोदायाः समीपं गच्छ। वर्षारात्रौ कृष्णाष्टम्यां रात्रौ अहं जन्म गृह्णीयामि, नवम्यां त्वं प्रसविष्यसे। यशोदायाः शय्यायां मां स्थापयित्वा, त्वं भगवत्याः इच्छया वसुदेवेन देवक्याः समुत्क्षिप्य नीयसे। कंसः त्वां गृहीत्वा शैलशिखरे क्षिपिष्यति, त्वं गगने स्वस्थानं प्राप्स्यसि। इन्द्रः त्वां प्रणिपत्य शिरसा सविनयं भगवतः श्रद्धया भगिन्यां स्वीकर्ता शतधा विभक्तां। शुम्भनिशुम्भादीन् सहस्रशो दानवान् हत्वा त्वं पृथिवीं नानायोगैः विभूषयिष्यसि। त्वमेव श्रीः, त्वमेव विनयः, कीर्तिः, शोभा, भूमिः, धैर्यं, लज्जा, पुष्टिः, उषः, यदस्ति तत्सर्वं त्वमेव। ये त्वां आर्याम्, दुर्गाम्, अम्बिकाम्, भद्राम्, भद्रकालीम्, क्षेम्याम्, क्षेमङ्करीम् इति वेदेषु गायन्ति, ते प्रातः सायं च स्तुवन्ति; मम प्रसादात् तेषां सर्वे अभिलाषाः सिद्ध्यन्ति। मद्यं मांसं पक्वान्नानि च समर्प्य त्वां यः पूजयेत्, तस्य सर्वे कामाः सिद्ध्यन्ति यदि त्वं तुष्टा। मम प्रसादात् ते सर्वे सदा निःसंशयं सुखिनः भविष्यन्ति। गच्छ भगवति, यथोक्तं तथा कुरु। एवं पूर्वोक्तवद् जगन्माता देवेशस्याज्ञया षड्गर्भान् स्थापयित्वा अन्यस्य गर्भमपाकर्षयत्। सप्तमे मासे रोहिण्यां गते भगवान् हरिः त्रैलोक्यहिताय देवक्याः गर्भे प्रविवेश। तस्मिन्नेव दिने योगनिद्रा अपि भगवतः आज्ञया यशोदायाः गर्भे प्रविष्टा। तदा द्विजश्रेष्ठाः, दिवि शुभग्रहाः विचरन्ति, विष्णोः अंशाः पृथिव्यां अवतीर्णाः, ऋतवः सुखदाः अभवन्। देवक्याः दीप्त्या कोऽपि दृष्टुं न शक्तः; सा प्रज्वलन्ती दृष्ट्वा जनानां चेतांसि कम्पितानि। अदृश्याः सुरगणाः दिव्यरूपेण देवकीं स्तुवन्ति, या विष्णुं गर्भे धारयति। त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं विद्या, त्वं सुधा, त्वं तेजः; सर्वलोकरक्षायै त्वं पृथिव्यां अवतीर्णा। भगवति, कृपां कुरु, विश्वस्य कल्याणं कुरु; प्रेम्णा त्वं तं वहसि येन विश्वं ध्रियते। इत्येवं स्तूयमाना सा देवकी पद्मनयनं लोकत्रयमोक्षहेतुमुदरे वहन्ती स्थितवती। अथ प्रभाते विश्वपद्मोत्थानाय महात्मा अच्युतः देवक्यै प्रादुरभवत्। अर्धरात्रे जनार्दनस्य जन्मनि मेघाः मन्दमन्दं निर्घोषयन्ति, देवाः पुष्पवर्षं कुर्वन्ति। तं चतुर्भुजं कोमलनलिनदलश्यामं श्रीवत्सलाञ्छितवक्षसं दृष्ट्वा वसुदेवः सुतजन्मनि प्रमुदितोऽभवत्। तं स्तुत्वा वसुदेवः कंसभयभीतः प्रार्थयामास – त्वं देवदेव, शङ्खचक्रगदाधर, एषा दिव्या मूर्तिः प्रसादेन त्वया संहर। अद्यैव कंसः माम् अवतीर्णं ज्ञात्वा पीडयिष्यति। यो विश्वरूपः, यो गर्भस्थोऽपि लोकान् धारयति, स भगवान् स्वशक्त्या बालरूपं प्रकटयतु। चतुर्भुजं रूपं संहर, सर्वव्यापिन्, यथा कंसः तव अवतरणं न वेद। यत् पूर्वं त्वया सुतकामया स्तुतोऽस्मि, तदद्य फलं प्राप्तम् – अहं तव गर्भात् जातः।