सर्वे देवाः परमात्मानं स्तुवन्तः प्रार्थयन्ते—हे सूक्ष्म, परमसूक्ष्म, अनन्तपरिमाण, येषां महिमा महत्तमात् अपि अधिकः, हे परमभाग्यवान्, त्वं पदार्थबुद्धीन्द्रियवाक्स्रोतसां मूलं च परं च स्वरूपमसि, प्रसन्नो भव। एषा पृथिवी, हे भगवन्, भूमिजैः महाबलैः दैत्यैः पीडिता, पर्वतैः बद्धा, असह्यभारविमोचनार्थं सर्वलोकशरणं त्वां शरणं प्रपन्ना। अत्र वयं वर्तामहे—वृत्रहन्ता इन्द्रः, अश्विनौ, वरुणः, अयं च, तथा रुद्राः, वसवः, सूर्यः, वायुः, अग्निः, अन्ये च। सर्वे देवाः, देवेश, अस्मिन्नेव कार्ये समागताः। मया यद् कृतं, भगवन्, तद् आदेशय—आज्ञां वयं सर्वदा निर्विघ्नं पालन्ति। एवं स्तूयमानः स भगवान् परः प्रभुः स्वात्मनः द्वे लोम्नी उत्पाट्य समुत्पादयामास—एकं श्वेतं, अपरं कृष्णं, द्विजश्रेष्ठ। स देवताभ्यः उवाच—एते मे लोम्नी पृथिवीं गच्छन्ति, भारपीडितस्य दुःखस्य निवारणाय। सर्वे देवाः स्वांशैः पृथिवीं गच्छन्तु, उन्मत्तपूर्वोत्थितदैत्यैः सह युद्धं कुर्वन्तु। ततः ते दैत्याः पृथिव्यां विविधायुधैः विध्वस्ताः नश्यन्ति, अत्र संशयः नास्ति। वासुदेवस्य पत्नी देवकी, देवीसमा, अष्टमं गर्भं धारयिष्यति, स मे लोम्नि भविष्यति, हे देवाः। स तत्रावतिर्य, कंसं, कालनेमिसंभूतं, हन्ता भविष्यति; एवं उक्त्वा हरिः अन्तर्धानं गतः। ततः ते अपि, तं महात्मानं अन्तर्धानं गतं प्रणम्य, मेरुशिखरं गत्वा, पृथिवीं अवातरन्। देवक्याः अष्टमः गर्भः पृथिव्यां कंसाय जायते—इति भगवतः नारदस्य वचनम्। कंसः, नारदवचनं श्रुत्वा, कोपितः, देवकीं वासुदेवं च गृहे निगृह्य, काठिन्येन रक्षयामास। यथापूर्वं, यदा कश्चन शिशुः जायते, वासुदेवः तं कंसाय दत्तवान्, हे द्विजाः। हिरण्यकशिपोः षड् पुत्राः, षड्गर्भा नाम्ना, विष्णोः इच्छया, निद्रया क्रमेण गर्भे स्थापिताः। योगनिद्रा, महामाया, वैष्णवीशक्तिः, या जगत्सर्वं मोहयति, तां भगवतः हरिः सम्बोधितवान्। गच्छ, हे निद्रे, ममाज्ञया, पाताले वर्तमानान् षड्गर्भान् एकैकशः देवक्याः गर्भे स्थापय। यदा कंसः तान् हन्ति, तदा शुद्धः शेषः, स्वांशेन, सप्तमः गर्भे भविष्यति। गोकुले वसुदेवपत्नी रोहिणी वसति; तस्याः प्रसवे तं गर्भं तस्याः गर्भे स्थापयितव्यं। भोजराजभीतेन, प्रतिबन्धनात् च, जनाः वक्ष्यन्ति—देवक्याः सप्तमः गर्भः पतितः। गर्भोत्कर्षणात् स संसारतः संकर्षण इति प्रसिद्धः, वीरः, श्वेतशृंगसमप्रभः। ततः अहं पुण्यगर्भायां देवक्यां जन्म ग्रहीष्यामि; त्वं शीघ्रं यशोदां गच्छ। वर्षारात्रौ, कृष्णाष्टम्यां, अहं जन्म ग्रहीष्यामि; नवम्यां त्वं प्रसूता भविष्यसि। यशोदा-शय्यायां अहं स्थाप्ये, त्वं च, निर्मलाम्बिके, मम मायया, वसुदेवेन देवक्याः गर्भात् नीतास्यसि। कंसः त्वां गृह्णीयात्, हे देवि, शिलाशिरसि क्षिप्त्वा, गगने स्थानं प्राप्स्यसि। इन्द्रः, मम सम्मानात् शिरसा प्रणम्य, त्वां शतधा विभज्य, भगिन्याः रूपेण गृह्णीयात्। शुम्भनिशुम्भयोः सहस्रशः च दैत्यान् हत्वा, त्वं भूमिं नानापुरीभिः अलंकुर्याः। त्वं श्रीः, विनयः, कीर्तिः, शोभा, भूः, धैर्यम्, लज्जा, पुष्टि, उषाः, यत् किमपि अस्ति—सर्वं त्वमेव। ये त्वां आर्यां, दुर्गां, अम्बिकां, भद्रां, भद्रकालिं, क्षेम्यां, क्षेमंकरीं च वेदेषु गायन्ति— प्रातःसायं च ये त्वां नम्ररूपाः स्तुवन्ति, मम प्रसादेन तेषां सर्वे कामाः सिद्ध्यन्ति। मद्य, मांस, विविधान्नपाकादिभिः पूजिता, यदि तुष्टा, त्वं सर्वान् कामान् दास्यसि। मम अनुग्रहेण, ते सर्वे नित्यं सुखिनः स्युः, न संशयः। गच्छ, हे देवि, यथोक्तम्। एवं भगवतः आज्ञया, यथापूर्वं जगन्माता, षड्गर्भान् स्थापयित्वा, अन्यस्य गर्भं अपाकर्षयामास। सप्तमे मासे रोहिण्यां, हरिः त्रैलोक्यहिताय देवक्याः गर्भे प्रविष्टः। तस्मिन्नेव दिने योगनिद्रा, भगवता यथोक्तं, यशोदायाः गर्भे प्रविष्टा। ततः, द्विजश्रेष्ठ, ग्रहाः आकाशे शुभप्रवृत्तयः, विष्णोः अंशाः पृथिव्यामवततारुः, ऋतवः अनुकूलाः। देवक्या अतिमहतेजसा, कोऽपि तां द्रष्टुं न शशाक; तां दीप्तां दृष्ट्वा, सर्वेषां चेतांसि विक्षिप्तानि। नरनारीभिः अदृष्टा, देवक्याः, या विष्णुं गर्भे धारयति, दिवानिशं देवगणाः स्तुवन्ति। त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं विद्या, त्वं सुधा, त्वं प्रकाशः; सर्वलोकरक्षणार्थं पृथिव्यामवतारिता। प्रसन्ना भव, हे देवि; सर्वलोकस्य कल्याणं कुरु। प्रेम्णा त्वं तं धारयसि, येन विश्वं धार्यते।